ผิดที่ไม่เผื่อใจ
แก้ไข
สวัสดีดีค่ะ ...เรียกเราว่านิก็ได้ค่ะ ง่ายๆดี นามสมมุตินะ
คือมีเรื่องอึดอัด อัดอั้นใจ
เข้าเรื่องเลยเราเคยผิดหวังในความรัก เลยไม่เปิดใจให้ใครเลย ปิดตัวเองก็ว่าได้ ผช เข้ามีก็คุยๆไปงั้นๆอะไม่ได้อยากคบจิงจังอะไร
จนมาเจอคนนึงที่คิดจะคุยเล่นๆสนุกๆ ในตอนแรก เค้าอายุมากกว่าเรา 10ปี ด้วยนิสัยของเค้าทำให้เรายอมคุยกับเค้าต่อ เค้าทำงานเป็นนักวิจัยการตลาดบริษัทเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดนึงที่เจ้าของบริษัทมีแฟนเป็นนางเอก555 ...บอกแบบนี้พอนึกออกเนอะ นอกเรื่องละ ตอนแรกเราไม่ชอบเค้าเลยเรายังเสียใจกับรักครั้งเก่า รู้สึกแย่มากไม่กล้ารักใครเลย จนผชคนนี้ค่อยสังเกตุเห็นเราเงียบไป ไม่ยิ้ม นางเลยมาแกล้ง มาล้อให้เรายิ้มทุกวัน ค่อยเทคแคร์ ไปกินข้าวด้วยกันบ่อยขึ้น ไปเที่ยวด้วยกันมากขึ้น ด้วยความที่ดูแลดี ดูแลแม้กระทั้งถอดรองเท้าให้เรา ซับพอร์ตค่าใช้จ่ายเราหมดและค่อยเป็นกำลังใจให้ในเวลาที่เราไม่มีใคร เขาเข้ามาวันที่ใจเราอ่อนแอ จนวันนึกก็เริ่มเปิดใจจากที่ไม่ใช่สเปกก็พยายามปรับเข้ากับเขาให้ได้ เปลี่ยนตัวเองใหม่ ดูแลตัวเองมากขึ้นให้เหมาะสมกับหน้าที่การงานเขา เหมือนจะผ่านไปด้วยดี แต่ด้วยงานของเขาต้องไปต่างจังหวัดบ่อยจากเดิมที่คอลทิ้งไม่ว่างสาย หรือโทรปกติรายงานตลอด 3 เดือนหลังมานี้เปลี่ยนไป ทักหาเราน้อยลงหรือไม่ทักเลย ตอบช้า 2 อาทิตย์ถึงจะตอบ จากที่อยู่ด้วยกันทุกอาทิตย์ ก็เปลี่ยนเป็นเดือนละ 3 วัน โทรนี้ไม่มีเลย เหมือนเรากลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง เราก็ส่งสัยว่าเป็นเพราะอะไรเลยถามคำตอบที่ได้คือ พ่อป่อยกลับบ้านต่างจังหวัด รถเสีย ตัวเองไม่สบายเข้าโรงบาล ปัญหาเรื่องงานนายลงตรวจกลางคืน ต่างๆนานาๆ จนวันนึกเราก็พบเฟสบุ๊คนึงที่มีรูปเขาถ่ายคู่กับเด็กเล็กประมาณ 1 ขวบ เราแอบติดตามจนรู้ว่านั้นคือครอบครัวเขาที่สร้างกันมา ก่อนจะเจอเราแต่อีกจังหวัดนึง เราแอบสืบจนรู้ว่าเข้าแต่งงานกันมีลูกด้วยกันในขณะที่ยังคบเราอยู่ พ่อแม่เขารู้เห็นเป็นใจหมดรวมถึงเพื่อนๆเขาด้วย 3เดือนจากที่เราสืบรู้มา เราไม่โวยวายอะไรเลยมันทำให้เราเจ็บจนไม่มีแรงจะสู้ต่อ เราต้องค่อยเก็บความรู้สึกกับการแสดง
ของเขา ทุกครั้งที่เจอกัน ทุกครั้งเราไม่มีความสุข ทรมานแต่พูดออกไปไม่ได้ เราอดคิดไม่ได้ ใจเราเหมือนมีระเบิดอยู่ตลอดเวลารอวันปะทุ เราควรหายไปเงียบๆ หรือควรอยู่ต่อเพื่อแก้ปัญหา หรือเราต้องค่อยแสดงตามน้ำแบบนี้ไปเลื่อยๆ ตอนนี้เขาหายไป 2 สัปดาห์แล้วเราควรทักไปบอกผญคนนั้นให้ตาสว่างหรือปล่อยให้เขาอยู่กันเป็นครอบครัว
ปล.ที่1 เราโดนรถชนนอน ร.พ. 1 อาทิตย์เข้ามาไม่ได้ติดงาน
ปล.ที่2 หลังเราออกจาก ร.พ. พอรู้ว่าเราปลอดภัยก็ติดต่อไม่ได้อีกเลย
ปล.ที่3 เรามาก่อนก็ไม่ได้หมายความว่าจะยืน1
ปล.ที่4 เราคงออกจากชีวิตพวกเขา ขอแค่เวลาให้เราแข็งแรกกว่านี้ อึดอัด ขอระบาย หน่อย😭
🙏ขอโทษด้วยถ้าเราแท็กผิดห้อง🙏
ผิดที่ไม่เผื่อใจ
แก้ไข
สวัสดีดีค่ะ ...เรียกเราว่านิก็ได้ค่ะ ง่ายๆดี นามสมมุตินะ
คือมีเรื่องอึดอัด อัดอั้นใจ
เข้าเรื่องเลยเราเคยผิดหวังในความรัก เลยไม่เปิดใจให้ใครเลย ปิดตัวเองก็ว่าได้ ผช เข้ามีก็คุยๆไปงั้นๆอะไม่ได้อยากคบจิงจังอะไร
จนมาเจอคนนึงที่คิดจะคุยเล่นๆสนุกๆ ในตอนแรก เค้าอายุมากกว่าเรา 10ปี ด้วยนิสัยของเค้าทำให้เรายอมคุยกับเค้าต่อ เค้าทำงานเป็นนักวิจัยการตลาดบริษัทเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดนึงที่เจ้าของบริษัทมีแฟนเป็นนางเอก555 ...บอกแบบนี้พอนึกออกเนอะ นอกเรื่องละ ตอนแรกเราไม่ชอบเค้าเลยเรายังเสียใจกับรักครั้งเก่า รู้สึกแย่มากไม่กล้ารักใครเลย จนผชคนนี้ค่อยสังเกตุเห็นเราเงียบไป ไม่ยิ้ม นางเลยมาแกล้ง มาล้อให้เรายิ้มทุกวัน ค่อยเทคแคร์ ไปกินข้าวด้วยกันบ่อยขึ้น ไปเที่ยวด้วยกันมากขึ้น ด้วยความที่ดูแลดี ดูแลแม้กระทั้งถอดรองเท้าให้เรา ซับพอร์ตค่าใช้จ่ายเราหมดและค่อยเป็นกำลังใจให้ในเวลาที่เราไม่มีใคร เขาเข้ามาวันที่ใจเราอ่อนแอ จนวันนึกก็เริ่มเปิดใจจากที่ไม่ใช่สเปกก็พยายามปรับเข้ากับเขาให้ได้ เปลี่ยนตัวเองใหม่ ดูแลตัวเองมากขึ้นให้เหมาะสมกับหน้าที่การงานเขา เหมือนจะผ่านไปด้วยดี แต่ด้วยงานของเขาต้องไปต่างจังหวัดบ่อยจากเดิมที่คอลทิ้งไม่ว่างสาย หรือโทรปกติรายงานตลอด 3 เดือนหลังมานี้เปลี่ยนไป ทักหาเราน้อยลงหรือไม่ทักเลย ตอบช้า 2 อาทิตย์ถึงจะตอบ จากที่อยู่ด้วยกันทุกอาทิตย์ ก็เปลี่ยนเป็นเดือนละ 3 วัน โทรนี้ไม่มีเลย เหมือนเรากลับมาอยู่คนเดียวอีกครั้ง เราก็ส่งสัยว่าเป็นเพราะอะไรเลยถามคำตอบที่ได้คือ พ่อป่อยกลับบ้านต่างจังหวัด รถเสีย ตัวเองไม่สบายเข้าโรงบาล ปัญหาเรื่องงานนายลงตรวจกลางคืน ต่างๆนานาๆ จนวันนึกเราก็พบเฟสบุ๊คนึงที่มีรูปเขาถ่ายคู่กับเด็กเล็กประมาณ 1 ขวบ เราแอบติดตามจนรู้ว่านั้นคือครอบครัวเขาที่สร้างกันมา ก่อนจะเจอเราแต่อีกจังหวัดนึง เราแอบสืบจนรู้ว่าเข้าแต่งงานกันมีลูกด้วยกันในขณะที่ยังคบเราอยู่ พ่อแม่เขารู้เห็นเป็นใจหมดรวมถึงเพื่อนๆเขาด้วย 3เดือนจากที่เราสืบรู้มา เราไม่โวยวายอะไรเลยมันทำให้เราเจ็บจนไม่มีแรงจะสู้ต่อ เราต้องค่อยเก็บความรู้สึกกับการแสดง
ปล.ที่1 เราโดนรถชนนอน ร.พ. 1 อาทิตย์เข้ามาไม่ได้ติดงาน
ปล.ที่2 หลังเราออกจาก ร.พ. พอรู้ว่าเราปลอดภัยก็ติดต่อไม่ได้อีกเลย
ปล.ที่3 เรามาก่อนก็ไม่ได้หมายความว่าจะยืน1
ปล.ที่4 เราคงออกจากชีวิตพวกเขา ขอแค่เวลาให้เราแข็งแรกกว่านี้ อึดอัด ขอระบาย หน่อย😭
🙏ขอโทษด้วยถ้าเราแท็กผิดห้อง🙏