ก่อนที่เราจะเป็นแฟนกันเราคุยกันดีนะคะ คุยกันเกือบทุกวันในช่วงเวลาที่ว่าง แต่พอเราตกลงเป็นแฟนกันเรากลับคุยกันน้อยลงเดือนนึงคุยกันครั้งนึงนานมากๆกว่าจะได้คุยกันที พอไม่ได้คุยกันเวลาเจอกันความรู้สึกก็กลับไม่เหมือนคู่รักไม่เหมือนแฟนกันแล้วค่ะ รู้สึกแค่เหมือนเพื่อนไปทานข้าวดูหนังกันเฉยๆ รู้สึกไม่อินกับการมีเค้าอยู่แล้วกลายเป็นความรู้สึกเฉยชาไปแล้วค่ะ มันรู้สึกหน่วงๆเป็นความสัมพันธ์ที่ไม่มีอะไรคืบหน้าเหมือนแค่ปล่อยเวลาผ่านไปในแต่ละวัน โดยมีเค้าหรือไม่มีก็ได้เพราะทุกคนก็ยังต้องดำเนินชีวิตต่อไป เราเลยคิดว่าจะเอายังไงต่อดี อยากขอคำแนะนำจากเพื่อนๆ เพราะนี่ก็เป็นแฟนคนแรกของเรา เหตุผลส่วนตัวนะคะที่คิดว่าเราคุยกันน้อยลงอาจเป็นเพราะเราอ้วนไม่สวยหรือเปล่าเพราะเค้าบอกให้เราลดนน. ถ้าลดนน.ไม่ได้ตามที่คาดก็จะเลิก หรือเราอายุห่างเกินเลยคุยกันไม่รู้เรื่อง หรือเค้ายุ่งกับงานมากๆ(ถ้ายุ่งกับงานจริงๆเราเข้าใจนะคะ เพราะถ้าเขาบอกว่าเข้ายุ่งเราไม่คุยก็ได้ เราจะหาอย่างอื่นทำแทนเช่นอ่านนส.นู่นนี่นั่น แต่นี่ไม่บอกอะไรกันเลยมันเลยทำให้เสียความรู้สึกหน่อยๆ) ปัญหามันไม่ได้ใหญ่มากนะคะ แต่มันทำให้เราคิดเล็กคิดน้อยนิสัยตามผญ.คิดทุกวันๆ จนรู้สึกว่ามันกระทบต่อการใช้ชีวิตรู้สึกตัวเองทำงานไม่ได้เต็มที่อย่างที่เคย กลายเป็นคนที่มียิ้มน้อยกว่าเมื่อก่อน สถานการณ์ตอนนี้คือเราไม่ได้คุยกันแต่ยังไม่ได้เลิกกันนะคะ(มันก็ไม่ต่างอะไรจากเลิกหรอกค่ะ เพราะเหมือนว่าในชีวิตประจำวันของเค้าไม่มีเราอยู่แล้ว) อยากขอคำแนะนำทีนะคะ หรือแชร์ปสก.หน่อยก็ได้ค่ะ
ปล.รักครั้งแรกหัวใจก็แตกสลาย~(ขออินโทรลขึ้นค่ะ55555)
ใครเป็นบ้างคะ พอได้เป็นแฟนกันแล้วกลับไม่ได้สึกรัก
ปล.รักครั้งแรกหัวใจก็แตกสลาย~(ขออินโทรลขึ้นค่ะ55555)