สวัสดีคะ A และ B เป็นเพื่อนสนิทดิฉันทั้งคู่ เมื่อไม่กี่วันมานี้ทั้งสองทะเลาะกัน และมาขอให้ดิฉันตัดสิน ว่าใครควรจะเป็นฝ่ายขอโทษก่อน ต้องบอกก่อนนะคะ ว่าระดับความสนิทเท่ากันทั้งคู่ ซึ่งดิฉันก็ห่างหายจากการอยู่ในสังคมบริษัทมานาน เลยไม่รู้ว่าแบบไหนดีกว่ากัน
เข้าเรื่องนะคะ A นางมาทำงานเช้า มักจะมาก่อนเวลาเสมอ 10-15 นาที เวลาทำงานนางทำเต็มที่ ไม่วอกแวกไม่หายไปไหน กินข้าวก็กินในห้องทำงานนั่นแหละ นางถือคติว่า เวลางานนางก็ทำเต็มที่แล้ว ดังนั้น 16.00 เวลาเลิกงาน นางเก็บข้าวของทันที และสแกนนิ้วกลับบ้าน
ส่วน B นางมาสาย และไม่ชอบทำงานในเวลางาน แต่จะไปเอ้อระเหยลอยชายไปแผนกนั้นบ้าง นี่บ้าง นางก็บอกว่านางไปตามงานนั่นแหละ แต่ใครจะรู้ ทีนี้พอใกล้จะเลิกงาน นางจะกลับมาเร่งทำงานๆ ไม่เสร็จไม่เป็นไร นางไม่รีบ เลิกงาน 16.00 แต่บางวันนางอยู่ต่อได้เป็น ทุ่ม สองทุ่ม เชียวนะ
วันเกิดเรื่อง 16.00 A เก็บของจะกลับ และบอก B ว่า กลับแล้วนะ ซึ่ง B ต่อ โอทีในวันนั้นทำให้เลิกช้า แต่ทุกวันถึงไม่ได้ต่อโอ นางก็เลิกช้าเป็นประจำอยู่แล้วละ และ B ตอบ A ว่า ‘รีบกลับไปไหน’ A ตอบว่า มีธุระที่บ้าน B บอกอีกว่า ‘ คุณควรจะเสียสละเวลาในการทำงานมากกว่านี้นะ ยังไม่ต้องกลับ มาช่วยชั้นทำงานนี้ก่อน’ ซึ่ง A มองว่า เวลางานทำไมแกถึงไม่มาทำ แกไปเอ้อระเหยลอยชายไหนมา ที่นับๆดูนี่ วันนี้แกยังไม่ได้เริ่มทำงานเลย พึ่งมาเริ่มตอนคนอื่นเขาจะกลับบ้านนี้แหละ แล้วดังนั้นงานนี้แกก็ควรจะทำเองด้วยเพราะแกต่อโอที แต่คนอื่นควรกลับเพราะไม่มีโอที ส่วนB ก็มองว่าทำไม A ไม่มีการเสียสละให้กับงานเท่าที่ควร เพราะถ้าเป็นB นะ ต่อให้วันไหนไม่มีโอ B ก็เลิกช้าเป็น ชั่วโมงสองชั่วโมงได้ ปล.งานของ A และ B เป็นงานไม่จบไม่สิ้น มีมาใหม่เรื่อยๆ แม้ขณะที่ยืนคุยเกิน 3 นาที ก็จะมีงานใหม่มาทันที แต่ งานใหม่ที่มาหลัง กะแรกเลิก ก็จะให้กะที่สองทำ ซึ่งกะที่สองในวันนั้นคือ B นั่นแหละ
ส่วนตัว จขกท มองว่า A ทำถูกแล้วละ เวลางานก็ทำเต็มที่ เลิกงานก็เป็นเวลาส่วนตัว แต่B ก็แย้งว่า ทำไม A ไม่มีน้ำใจช่วยเลย อยู่ช่วยสักชั่วโมงไม่ได้เชียวหรอ? ซึ่ง A ก็ตอบว่า งานมันเยอะมาก ถ้าไม่ทันคืนนี้ให้ส่งให้กะเช้าทำต่อได้ งานไม่เร่ง เพราะถ้า A อยู่ช่วย ทั้งคืนก็ไม่เสร็จ และผลก็เป็นดังนั้น งานนั้นก็ยังอยู่จนถึงเช้า ซึ่ง A เข้ากะเช้า ก็ต้องมาทำต่อตอนว่างอยู่ดี 😓😓
เหตุเกิดในที่ทำงาน A และ B ใครผิด??
เข้าเรื่องนะคะ A นางมาทำงานเช้า มักจะมาก่อนเวลาเสมอ 10-15 นาที เวลาทำงานนางทำเต็มที่ ไม่วอกแวกไม่หายไปไหน กินข้าวก็กินในห้องทำงานนั่นแหละ นางถือคติว่า เวลางานนางก็ทำเต็มที่แล้ว ดังนั้น 16.00 เวลาเลิกงาน นางเก็บข้าวของทันที และสแกนนิ้วกลับบ้าน
ส่วน B นางมาสาย และไม่ชอบทำงานในเวลางาน แต่จะไปเอ้อระเหยลอยชายไปแผนกนั้นบ้าง นี่บ้าง นางก็บอกว่านางไปตามงานนั่นแหละ แต่ใครจะรู้ ทีนี้พอใกล้จะเลิกงาน นางจะกลับมาเร่งทำงานๆ ไม่เสร็จไม่เป็นไร นางไม่รีบ เลิกงาน 16.00 แต่บางวันนางอยู่ต่อได้เป็น ทุ่ม สองทุ่ม เชียวนะ
วันเกิดเรื่อง 16.00 A เก็บของจะกลับ และบอก B ว่า กลับแล้วนะ ซึ่ง B ต่อ โอทีในวันนั้นทำให้เลิกช้า แต่ทุกวันถึงไม่ได้ต่อโอ นางก็เลิกช้าเป็นประจำอยู่แล้วละ และ B ตอบ A ว่า ‘รีบกลับไปไหน’ A ตอบว่า มีธุระที่บ้าน B บอกอีกว่า ‘ คุณควรจะเสียสละเวลาในการทำงานมากกว่านี้นะ ยังไม่ต้องกลับ มาช่วยชั้นทำงานนี้ก่อน’ ซึ่ง A มองว่า เวลางานทำไมแกถึงไม่มาทำ แกไปเอ้อระเหยลอยชายไหนมา ที่นับๆดูนี่ วันนี้แกยังไม่ได้เริ่มทำงานเลย พึ่งมาเริ่มตอนคนอื่นเขาจะกลับบ้านนี้แหละ แล้วดังนั้นงานนี้แกก็ควรจะทำเองด้วยเพราะแกต่อโอที แต่คนอื่นควรกลับเพราะไม่มีโอที ส่วนB ก็มองว่าทำไม A ไม่มีการเสียสละให้กับงานเท่าที่ควร เพราะถ้าเป็นB นะ ต่อให้วันไหนไม่มีโอ B ก็เลิกช้าเป็น ชั่วโมงสองชั่วโมงได้ ปล.งานของ A และ B เป็นงานไม่จบไม่สิ้น มีมาใหม่เรื่อยๆ แม้ขณะที่ยืนคุยเกิน 3 นาที ก็จะมีงานใหม่มาทันที แต่ งานใหม่ที่มาหลัง กะแรกเลิก ก็จะให้กะที่สองทำ ซึ่งกะที่สองในวันนั้นคือ B นั่นแหละ
ส่วนตัว จขกท มองว่า A ทำถูกแล้วละ เวลางานก็ทำเต็มที่ เลิกงานก็เป็นเวลาส่วนตัว แต่B ก็แย้งว่า ทำไม A ไม่มีน้ำใจช่วยเลย อยู่ช่วยสักชั่วโมงไม่ได้เชียวหรอ? ซึ่ง A ก็ตอบว่า งานมันเยอะมาก ถ้าไม่ทันคืนนี้ให้ส่งให้กะเช้าทำต่อได้ งานไม่เร่ง เพราะถ้า A อยู่ช่วย ทั้งคืนก็ไม่เสร็จ และผลก็เป็นดังนั้น งานนั้นก็ยังอยู่จนถึงเช้า ซึ่ง A เข้ากะเช้า ก็ต้องมาทำต่อตอนว่างอยู่ดี 😓😓