คนเราถ้าคลุกคลีกันบ่อยๆแบบง่ายๆมันเหมือนของใกล้ตัวที่คนไม่ค่อยเห็นความสำคัญมากจริงเหรอครับเห็นว่านานๆทีเจอกันคิดถึงกัน

เห็นผู้ใหญ่ หรือในคำคมว่ากันว่าคนเรา(ไม่ว่าจะเป็นพี่น้อง พ่อแม่ รุ่นพี่รุ่นน้อง เพื่อน หรือคู่รัก)ถ้าเจอกันบ่อยๆติดต่อกันบ่อยมันจะชินชาและมีความเบื่อหน่ายยิ่งคนที่ไม่เสมอกันโอกาสรักกันน้อยลงยิ่งมากขึ้น ยิ่งแบบติดต่อกันจนไม่มีพื้นที่ว่างส่วนตัวให้กันและกันยิ่งทำให้การเจอกันมันไม่น่าตื่นเต้น เหมือนกับของใกล้มือคนใกล้ตัวเจอกันบ่อยคือมีความสำคัญอยู่แต่ให้ความสำคัญน้อยกว่าคนไกลตัว เพราะมันดูเห็นบ่อยจนนึกว่าไม่มีค่า กลับกันคนที่นานๆทีเจอกันโดยเฉพาะเน้นว่าต้องเป็นคนที่เคยสนิทกันเข้ากันได้ดีซี้ปึ้กแน่นแฟ้นกันมาก่อน มาวันนึงมีเหตุการณ์ให้ต้องห่างๆกัน มันจะรู้สึกว่าเหตุการณ์สำคัญหรือความทรงจำที่ได้ทำร่วมกันมันมีค่า เวลาที่ได้เจอกันทำอะไรร่วมกันท่ามกลางเวลาที่แบบนานๆที่เจอกันครั้งนึงทำให้เวลาที่ได้เจอกันมีความสุข มีใครบ้างที่อยู่ด้วยกันบ่อยจนแอบเบื่อและทะเลาะกันไม่เข้าใจกัน มีใครที่ถึงขั้นเหมือนจะแตกหักกันแต่ก็ไม่ถึงขนาดนั้นบ้าง การที่เราห่างๆกันแต่ด้วยความที่เคยมีความทรงจำดีๆร่วมกันถึงจะเคยเบื่อกันแต่พอมาเจอกันนานๆทีมันคิดถึงเขาคนนั้นมากไหมครับ