สวัสดีคับ วันนี้ผมจะมาระบาย นี่เป็นกระทู้แรก ขอให้ทุกคนรับฟังและให้ ความเห็นหน่อยนะคับ
คือผมคบกับผู้หญิงคนนึง เธอเป็นผู้หญิงที่ น่ารักมากกกกกกกกกก เป็นคนนิสัยดี น่ารักจริงๆและเป็นคนเรียนเก่งกิจกรรมดีมาก และเป็นคนพูดเพราะอ่อนน้อมอ่อนหวาน.. เป็นผู้หญิงที่ ผมรู้สึกว่าโชคดีที่สุดที่ได้รู้จักกับ ผู้หญิงคนนี้ ผมรู้จักกับเธอเพราะ ตอนมี งานรำที่หมู่บ้าน พอดีผมได้แต่งเครื่องถือพรบรม คู่กับเธอ (เธออายุโตกว่าผม4 ปีนะ) เธอก็ชวนคุยร้อนเนอะ ตอนนี้ ละก็คุยเรื่องเรียน ถามชื่อบลาๆๆๆๆ~ และระหว่างกลับ ผมก็เดินกลับกับ นาง ละก็ถือของ ให้ บลาๆ หลังจากนั้นก็ แยกย้าย ผมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ เค้าคง เฟลนลี่ไม่คิอะไรหรอก คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแหละ.... แต่จากคืนนั้น ผู้หญิงคนนี้เค้าฟอล ไอจีมาแล้วทักมา..มำความรู้ตักนั่นนี่ละก็เริ่มรู้จักเริ่มนัดเจอ เธอเป็นคนน่ารักแบบนี้ตั้งแต่วันแรกเลย เป็นคนที่ชอบชวนคุยเรืาอง อนาคต ร่าเริงสดใสมากกก เค้าชอบชวนผมคุยเรื่องอนาคตว่าข้างหน้าอยากทำอะไร บ้าง และผมบอกเธอว่า ผมกังวล เรื่องอายุ ผมอายุน้อยกว่สเธอ4 ปีคนอื่นเค้าจะมองยังไม่ดีรึป่าว.. เธอบอกว่าอายุไม่เ็นปัญหามนการใช้ชวิตเลย อยู่แค่ว่าเราคบกันแบบไหนช่วยกันเป็นความสุขให้กัน แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับตอนนี้ ค่อยๆสู้ไป เดี๋ยววันนั้นก็มาถึงไงง เธอบอกกับผมแบบนี้ เธอเป็นคนที่ ทัศนคติโตมาก และเธอมีเหตุผลมากในการคุยสนทนา. แต่เราเจอกันไม่บ่อยเพราะผมเรียน มัธยม เธอเรียน พยาบาล. เธอไม่มช่คนเสเพล ไม่เข้าร้านเหล้าไม่แตะ ของมึนเมาใดๆเลย เธอห้ามผมกินเพราะเป็นห่วงสุขภาพและบอกว่าให้อ้านหนังสือ หาความชอบของตัวเองให้เจอแล้วมุ่งไปเลย เธอสนับสนุนในด้านที่ผมสนใจเป็นอย่างมาก. เราเจอกันเดือนละครั้งเพราะเธอจะกลับมาที่บ้านเกิด เดือนละครั้ง เราก็เจอกันเเค่กินข้าว เเค่นั้น.... หลังจากนั้นแม่ก็รู้ว่าผมคบกับเธอ แม่ก็บังคับให้ผมเลิกจากนั้นบอกให้ เธอเลิกยุ่งกับผมเด็ดขาดแบบ ตัดสายใย.. ผมเสียใจมากที่ เสียผู้หญิง คนดีๆคนนี้ไป เธอบอกว่าไม่เป็นไร รอได้แค่ไม่กี่ปีเอง ถ้ารอแล้วคุ้มจะเลือกที่จะรอ จากนั้นผมก็ติดต่อเธอไปอีก เพราะผมไปหาเธอถึงหน้ามหาลัย...เหมือนเธอจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เธอบอกว่ามาทำไมทำไมไม่บอก เธอถามไถ่ กินข้าวรึยังมายังไง บลาๆ เธอเดินวนอยู่นานเพราะออก มหาลัยไม่ได้เพราะมันเป็นกฎไม่งั้นจะโดนซ่อมทั้งสาย เธอบอกว่าให้ ผมกลับบ้าน เธอบอกว่าให้พอ..อย่ารักใครอีกเลยอย่าให้ใครต้องมารู้สึกแย่แบบนี้ เธอบอกว่า ขีวิตเธอไม่เคยตกต่ำแบบนี้ อยู่กับผมแลเ้วชีวิต เธอ ดรอปแบบดรอปมาก เธอบอกว่า ให้ โชคดีตั้งใจเรียนนะสู้ๆ... จากนั้นผมก็เดินทางกลับบ้าน ระหว่างทางกลับเธอโเทรมา16 สายแต่ ผมไม่ได้รับ เพราะไม่ได้ยิน แต่พอโทรกลับ เธอกลับไม่พูดละตัดสายใส่ ผมก็ไม่อยากเข้าข้างตัวเองว่าเธอเป็นห่วง...จากนั้นอีกประมาณ4เดือนเธอกลับมา ให้คำแนะนำกับ นักเรียน ม.6ที่ โรงเรียน ว่ามีใครสนใจอยากเรียนที่ มหาลัยบลาๆๆๆมั้ย.. ผมได้เจอหน้าเธอ สตั้น...หลายวิมาก จุกพูดไม่ออกคิดไรไม่ออก จากนั้น เธอบอกให้ตั้งใจเรียนนะสู้ๆ และตบไหล่ผม ละเธอก็จากไป....... ผม ร้องไห้กับเพื่อนอยู่ นาน เธอบล็อกทุกอย่างเกี่ยวกับผมไม่มีเเล้ว สาวน้อยที่น่ารัก ของผม...... ตอนนี้ก็1ปีแล้วทีาเลิกกัน แต่ผมก็ยืมมือถือ เพื่อนไปส่องไอจีเธอบ่อยๆ เธอก็ มีความสุขดี มั้ง ก็เพ้อเหงาบ้างอะไรงี้. คิดว่าเธอมีแฟนใหม่รึยังคับ?? ถ้า เกิดทักไปคุยจะดีมั้ยจะเจ็บเปล่าๆรึป่าวไม่ว่าจะมีสาวคนไหนเข้ามา ผมไม่สนใจละไม่มีใครทำให้ผมรู้ สึกแบบเธอได้เลย ผมควรทำยังงไงดีเนี่ย...
เลิกกับแฟนทั้งที่ยังรัก(ปัญหาครอบครัว)
คือผมคบกับผู้หญิงคนนึง เธอเป็นผู้หญิงที่ น่ารักมากกกกกกกกกก เป็นคนนิสัยดี น่ารักจริงๆและเป็นคนเรียนเก่งกิจกรรมดีมาก และเป็นคนพูดเพราะอ่อนน้อมอ่อนหวาน.. เป็นผู้หญิงที่ ผมรู้สึกว่าโชคดีที่สุดที่ได้รู้จักกับ ผู้หญิงคนนี้ ผมรู้จักกับเธอเพราะ ตอนมี งานรำที่หมู่บ้าน พอดีผมได้แต่งเครื่องถือพรบรม คู่กับเธอ (เธออายุโตกว่าผม4 ปีนะ) เธอก็ชวนคุยร้อนเนอะ ตอนนี้ ละก็คุยเรื่องเรียน ถามชื่อบลาๆๆๆๆ~ และระหว่างกลับ ผมก็เดินกลับกับ นาง ละก็ถือของ ให้ บลาๆ หลังจากนั้นก็ แยกย้าย ผมรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ เค้าคง เฟลนลี่ไม่คิอะไรหรอก คงไม่ได้เจอกันอีกแล้วแหละ.... แต่จากคืนนั้น ผู้หญิงคนนี้เค้าฟอล ไอจีมาแล้วทักมา..มำความรู้ตักนั่นนี่ละก็เริ่มรู้จักเริ่มนัดเจอ เธอเป็นคนน่ารักแบบนี้ตั้งแต่วันแรกเลย เป็นคนที่ชอบชวนคุยเรืาอง อนาคต ร่าเริงสดใสมากกก เค้าชอบชวนผมคุยเรื่องอนาคตว่าข้างหน้าอยากทำอะไร บ้าง และผมบอกเธอว่า ผมกังวล เรื่องอายุ ผมอายุน้อยกว่สเธอ4 ปีคนอื่นเค้าจะมองยังไม่ดีรึป่าว.. เธอบอกว่าอายุไม่เ็นปัญหามนการใช้ชวิตเลย อยู่แค่ว่าเราคบกันแบบไหนช่วยกันเป็นความสุขให้กัน แค่นั้นก็พอแล้วสำหรับตอนนี้ ค่อยๆสู้ไป เดี๋ยววันนั้นก็มาถึงไงง เธอบอกกับผมแบบนี้ เธอเป็นคนที่ ทัศนคติโตมาก และเธอมีเหตุผลมากในการคุยสนทนา. แต่เราเจอกันไม่บ่อยเพราะผมเรียน มัธยม เธอเรียน พยาบาล. เธอไม่มช่คนเสเพล ไม่เข้าร้านเหล้าไม่แตะ ของมึนเมาใดๆเลย เธอห้ามผมกินเพราะเป็นห่วงสุขภาพและบอกว่าให้อ้านหนังสือ หาความชอบของตัวเองให้เจอแล้วมุ่งไปเลย เธอสนับสนุนในด้านที่ผมสนใจเป็นอย่างมาก. เราเจอกันเดือนละครั้งเพราะเธอจะกลับมาที่บ้านเกิด เดือนละครั้ง เราก็เจอกันเเค่กินข้าว เเค่นั้น.... หลังจากนั้นแม่ก็รู้ว่าผมคบกับเธอ แม่ก็บังคับให้ผมเลิกจากนั้นบอกให้ เธอเลิกยุ่งกับผมเด็ดขาดแบบ ตัดสายใย.. ผมเสียใจมากที่ เสียผู้หญิง คนดีๆคนนี้ไป เธอบอกว่าไม่เป็นไร รอได้แค่ไม่กี่ปีเอง ถ้ารอแล้วคุ้มจะเลือกที่จะรอ จากนั้นผมก็ติดต่อเธอไปอีก เพราะผมไปหาเธอถึงหน้ามหาลัย...เหมือนเธอจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เธอบอกว่ามาทำไมทำไมไม่บอก เธอถามไถ่ กินข้าวรึยังมายังไง บลาๆ เธอเดินวนอยู่นานเพราะออก มหาลัยไม่ได้เพราะมันเป็นกฎไม่งั้นจะโดนซ่อมทั้งสาย เธอบอกว่าให้ ผมกลับบ้าน เธอบอกว่าให้พอ..อย่ารักใครอีกเลยอย่าให้ใครต้องมารู้สึกแย่แบบนี้ เธอบอกว่า ขีวิตเธอไม่เคยตกต่ำแบบนี้ อยู่กับผมแลเ้วชีวิต เธอ ดรอปแบบดรอปมาก เธอบอกว่า ให้ โชคดีตั้งใจเรียนนะสู้ๆ... จากนั้นผมก็เดินทางกลับบ้าน ระหว่างทางกลับเธอโเทรมา16 สายแต่ ผมไม่ได้รับ เพราะไม่ได้ยิน แต่พอโทรกลับ เธอกลับไม่พูดละตัดสายใส่ ผมก็ไม่อยากเข้าข้างตัวเองว่าเธอเป็นห่วง...จากนั้นอีกประมาณ4เดือนเธอกลับมา ให้คำแนะนำกับ นักเรียน ม.6ที่ โรงเรียน ว่ามีใครสนใจอยากเรียนที่ มหาลัยบลาๆๆๆมั้ย.. ผมได้เจอหน้าเธอ สตั้น...หลายวิมาก จุกพูดไม่ออกคิดไรไม่ออก จากนั้น เธอบอกให้ตั้งใจเรียนนะสู้ๆ และตบไหล่ผม ละเธอก็จากไป....... ผม ร้องไห้กับเพื่อนอยู่ นาน เธอบล็อกทุกอย่างเกี่ยวกับผมไม่มีเเล้ว สาวน้อยที่น่ารัก ของผม...... ตอนนี้ก็1ปีแล้วทีาเลิกกัน แต่ผมก็ยืมมือถือ เพื่อนไปส่องไอจีเธอบ่อยๆ เธอก็ มีความสุขดี มั้ง ก็เพ้อเหงาบ้างอะไรงี้. คิดว่าเธอมีแฟนใหม่รึยังคับ?? ถ้า เกิดทักไปคุยจะดีมั้ยจะเจ็บเปล่าๆรึป่าวไม่ว่าจะมีสาวคนไหนเข้ามา ผมไม่สนใจละไม่มีใครทำให้ผมรู้ สึกแบบเธอได้เลย ผมควรทำยังงไงดีเนี่ย...