ดิฉันอายุ 20 ปลายๆ คบกับผู้ชายคนนึงจะหนึ่งปีแล้ว พี่เค้าอายุ 30 ปลายๆ มีลูกแล้ว 1 คน เด็กอยู่ในความดูแลของพ่อแม่พี่น้องเค้าที่ต่างจังหวัด ดิฉันรักพี่เค้ามาก และก็คิดว่าพี่เค้าก็รักเรามากเหมือนกัน คุยกันไว้ว่าอยากจะใช้ชีวิตด้วยกันไปจนแก่ ในระหว่างที่คบกันเราทะเลาะกันบ่อยพอสมควร เกิดจากเค้าบ้างเราบ้าง แต่ทุกครั้งที่ทะเลาะก็เกิดการปรับตัว ต่างฝ่ายต่างเข้าใจกันมากขึ้น แต่ยังมีบางเรื่องที่ดิฉันยังสับสนอยู่ในใจ คิดอยู่ในสมอง ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้สักที
เรื่องมีอยู่ว่า ...
แรกๆพี่เค้าจะมีกิจกรรมสังสรรค์กับที่ออฟฟิศบ่อยๆ ซึ่งแรกๆดิฉันก็ไม่ได้ไปด้วย หลังๆพี่เค้าพาไปด้วย ซึ่งเวลาไปด้วยก็ได้แต่นั่งเงียบๆ คุยบ้างยิ้มบ้าง ถ้าสังสรรค์ที่บ้านใครก็ได้แต่นั่งดูโทรทัศน์บนโซฟา ไม่ก็อ่านหนังสือ เล่นมือถือรอ ก็เข้าใจว่าเราไม่ได้อยู่ออฟฟิศเดียวกัน เราคุยกับพวกเค้าไม่รู้เรื่องหรอก แรกๆไม่เท่าไหร่แต่หลังๆมาดิฉันรู้สึกนอยส์มาก พอกลับมาดิฉันเลยพูดกับเค้าว่า "เวลาพี่อยู่กับคนที่ออฟฟิศทำไมดูมีความสุขจัง พี่ดูสนุกมีความสุขมาก พี่สามารถหาเรื่องมาคุยได้ทั้งวัน แต่ทำไมกับหนูพี่ไม่เป็นแบบนั้นเลย ขนาดกลับมาถึงก็นั่งเล่นมือถือไม่คุยกันสักคำ" เค้าก็เงียบ ดิฉันเลยพูดอีกว่า "เพราะหนูมันน่าเบื่อใช่มั้ย หนูมันเป็นผู้หญิงไม่สนุก ไม่เฮฮา ไม่กินเหล้า วิชาการเยอะ มีระเบียบวินัยเกินไปใช่มั้ย พี่ถึงไม่ชอบคุยด้วยไม่อยากอยู่ด้วย ถ้าไม่มีความสุขก็ไม่ต้องอยู่ด้วยกันก็ได้นะ "
เค้าก็โกรธเรามาก เก็บเสื้อผ้าทุกชิ้นจะกลับบ้าน พี่เค้าบอกว่าเราไล่เค้า ถ้าคิดได้แค่นี้ก็เลิกกันไป หัดคิดบ้างสิถ้าไม่รักจะมาอยู่ด้วยทำไม จะย้ายที่ทำงานทำไม ไม่รักจะพาไปเจอครอบครัวเจอเพื่อนทำไม พี่ไม่เคยดีพอในสายตาน้องเลย ที่คุยกับคนอื่นได้นานเพราะว่านานๆทีเจอกัน ไม่ใช่เราที่เจอกันทุกวัน ซึ่งเราเจอกันทุกวันก็จริงแต่ก็ได้เจอกันหลังเลิกงาน ต่างคนต่างงานเยอะบางทีกลับมาดึกก็ไม่ค่อยได้คุยกัน อยู่ด้วยกันได้แปปๆก็ถึงเวลานอน วันหยุดก็ต้องไปนู้นไปนี้ เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจริงๆคือน้อยมาก พี่เค้ามองว่าแค่กลับบ้านมาเจอหน้า ได้นอนอยู่ข้างๆกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันคือการอยู่ด้วยกัน แต่สำหรับเรามันไม่ใช่แค่นั่งอยู่ใกล้ๆกัน ตามองทีวี มือเล่นมือถือ อย่างงั้นไม่เรียกว่าอยู่ด้วยกัน อยู่ด้วยกันคือ ตามอง หูฟัง และใจวางไว้ที่เราจริงๆ หลังจากทะเลาะกันดิฉันก็ร้องไห้หนักมาก ตอนที่พูดแบบนั้นความรู้สึกคือฉันไม่อยากให้เค้าทนอยู่แบบไม่มีความสุข ไม่อยากรั้งพี่เค้าไว้เพื่อเพียงเพราะความสุขของตัวเอง แต่ดิฉันไม่ได้เก่งเหมือนที่พูดเลย ทำใจไม่ได้ถ้าต้องเลิกกับพี่เค้า ดิฉันยอมขอโทษ ง้อเค้า ทั้งที่ในใจยังรู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เค้าต้องโกรธขนาดนี้ และไม่เคยเข้าใจความรู้สึกเราเลย
อีกเรื่อง ดิฉันวางแผนชีวิตไว้ว่า อยากแต่งงานตอนอายุ 30 มีลูกก่อนอายุ 35 อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกๆที่น่ารัก มันเป็นสิ่งที่ดิฉันอยากทำมากที่สุดในชีวิต พอพูดเรื่องนี้กับพี่เค้า แรกๆพี่เค้าก็ไม่ได้ตอบอะไร เปลี่ยนเรื่องมั้งอะไรมั้ง จนล่าสุดดิฉันพูดกับเค้าว่า ถ้าคิดว่าหนูไม่ใช่ให้รีบบอกนะ เกิดเป็นผู้หญืงทั้งทีก็อยากมีความสุขในวันแต่งงาน อยากเป็นแม่คน พี่เค้าตอบมาว่า การมีลูกสักคนนึงต้องใช้เงินเยอะนะ อย่างที่เค้าเลี้ยงลูกเค้าทุ่มเทกับลูกมาก เค้าใส่และให้สิ่งที่พี่เค้าไม่เคยได้ในตอนเด็ก อยากให้ลูกเป็นคนเก่ง ถ้าจะมีก็อยากจะได้ลูกผู้หญิงแต่ก็ต้องรอให้รวยก่อน แล้วก็หัวเราะ หลังจากฟังจบยอมรับว่าเสียใจมากนะคะ
อยากขอคำแนะนำว่าดิฉันควรต้องปรับความคิดตัวเองหรือว่าต้องทำอย่างไร เพื่อไม่ให้ต้องทะเลาะกันและอยู่ด้วยกันแบบมีความสุขคะ ขอบคุณค่ะ
จะเลิกกันเพราะพูดว่า ... ถ้าไม่มีความสุขก็ไม่ต้องอยู่ด้วยกันก็ได้นะ
เรื่องมีอยู่ว่า ...
แรกๆพี่เค้าจะมีกิจกรรมสังสรรค์กับที่ออฟฟิศบ่อยๆ ซึ่งแรกๆดิฉันก็ไม่ได้ไปด้วย หลังๆพี่เค้าพาไปด้วย ซึ่งเวลาไปด้วยก็ได้แต่นั่งเงียบๆ คุยบ้างยิ้มบ้าง ถ้าสังสรรค์ที่บ้านใครก็ได้แต่นั่งดูโทรทัศน์บนโซฟา ไม่ก็อ่านหนังสือ เล่นมือถือรอ ก็เข้าใจว่าเราไม่ได้อยู่ออฟฟิศเดียวกัน เราคุยกับพวกเค้าไม่รู้เรื่องหรอก แรกๆไม่เท่าไหร่แต่หลังๆมาดิฉันรู้สึกนอยส์มาก พอกลับมาดิฉันเลยพูดกับเค้าว่า "เวลาพี่อยู่กับคนที่ออฟฟิศทำไมดูมีความสุขจัง พี่ดูสนุกมีความสุขมาก พี่สามารถหาเรื่องมาคุยได้ทั้งวัน แต่ทำไมกับหนูพี่ไม่เป็นแบบนั้นเลย ขนาดกลับมาถึงก็นั่งเล่นมือถือไม่คุยกันสักคำ" เค้าก็เงียบ ดิฉันเลยพูดอีกว่า "เพราะหนูมันน่าเบื่อใช่มั้ย หนูมันเป็นผู้หญิงไม่สนุก ไม่เฮฮา ไม่กินเหล้า วิชาการเยอะ มีระเบียบวินัยเกินไปใช่มั้ย พี่ถึงไม่ชอบคุยด้วยไม่อยากอยู่ด้วย ถ้าไม่มีความสุขก็ไม่ต้องอยู่ด้วยกันก็ได้นะ "
เค้าก็โกรธเรามาก เก็บเสื้อผ้าทุกชิ้นจะกลับบ้าน พี่เค้าบอกว่าเราไล่เค้า ถ้าคิดได้แค่นี้ก็เลิกกันไป หัดคิดบ้างสิถ้าไม่รักจะมาอยู่ด้วยทำไม จะย้ายที่ทำงานทำไม ไม่รักจะพาไปเจอครอบครัวเจอเพื่อนทำไม พี่ไม่เคยดีพอในสายตาน้องเลย ที่คุยกับคนอื่นได้นานเพราะว่านานๆทีเจอกัน ไม่ใช่เราที่เจอกันทุกวัน ซึ่งเราเจอกันทุกวันก็จริงแต่ก็ได้เจอกันหลังเลิกงาน ต่างคนต่างงานเยอะบางทีกลับมาดึกก็ไม่ค่อยได้คุยกัน อยู่ด้วยกันได้แปปๆก็ถึงเวลานอน วันหยุดก็ต้องไปนู้นไปนี้ เวลาที่ได้อยู่ด้วยกันจริงๆคือน้อยมาก พี่เค้ามองว่าแค่กลับบ้านมาเจอหน้า ได้นอนอยู่ข้างๆกัน ไปไหนมาไหนด้วยกันคือการอยู่ด้วยกัน แต่สำหรับเรามันไม่ใช่แค่นั่งอยู่ใกล้ๆกัน ตามองทีวี มือเล่นมือถือ อย่างงั้นไม่เรียกว่าอยู่ด้วยกัน อยู่ด้วยกันคือ ตามอง หูฟัง และใจวางไว้ที่เราจริงๆ หลังจากทะเลาะกันดิฉันก็ร้องไห้หนักมาก ตอนที่พูดแบบนั้นความรู้สึกคือฉันไม่อยากให้เค้าทนอยู่แบบไม่มีความสุข ไม่อยากรั้งพี่เค้าไว้เพื่อเพียงเพราะความสุขของตัวเอง แต่ดิฉันไม่ได้เก่งเหมือนที่พูดเลย ทำใจไม่ได้ถ้าต้องเลิกกับพี่เค้า ดิฉันยอมขอโทษ ง้อเค้า ทั้งที่ในใจยังรู้สึกไม่เข้าใจว่าทำไมพี่เค้าต้องโกรธขนาดนี้ และไม่เคยเข้าใจความรู้สึกเราเลย
อีกเรื่อง ดิฉันวางแผนชีวิตไว้ว่า อยากแต่งงานตอนอายุ 30 มีลูกก่อนอายุ 35 อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น มีลูกๆที่น่ารัก มันเป็นสิ่งที่ดิฉันอยากทำมากที่สุดในชีวิต พอพูดเรื่องนี้กับพี่เค้า แรกๆพี่เค้าก็ไม่ได้ตอบอะไร เปลี่ยนเรื่องมั้งอะไรมั้ง จนล่าสุดดิฉันพูดกับเค้าว่า ถ้าคิดว่าหนูไม่ใช่ให้รีบบอกนะ เกิดเป็นผู้หญืงทั้งทีก็อยากมีความสุขในวันแต่งงาน อยากเป็นแม่คน พี่เค้าตอบมาว่า การมีลูกสักคนนึงต้องใช้เงินเยอะนะ อย่างที่เค้าเลี้ยงลูกเค้าทุ่มเทกับลูกมาก เค้าใส่และให้สิ่งที่พี่เค้าไม่เคยได้ในตอนเด็ก อยากให้ลูกเป็นคนเก่ง ถ้าจะมีก็อยากจะได้ลูกผู้หญิงแต่ก็ต้องรอให้รวยก่อน แล้วก็หัวเราะ หลังจากฟังจบยอมรับว่าเสียใจมากนะคะ
อยากขอคำแนะนำว่าดิฉันควรต้องปรับความคิดตัวเองหรือว่าต้องทำอย่างไร เพื่อไม่ให้ต้องทะเลาะกันและอยู่ด้วยกันแบบมีความสุขคะ ขอบคุณค่ะ