เรื่องมีอยู่ว่า   ผมไปทำงาน จากการงานที่ผมทำ ผมได้พบเจอกับหญิงสาวคนหนึ่ง เธอตัวเล็ก รูปร่างบอบบาง ผมยาวดำ ดวงตากลม เธอน่ารักสำหรับผม ในวันที่ผมเจอเธอ เธอกำลังมีปัญหาผมไม่เห็นรอยยิ้มของเธอ เธอหน้านิ่งตลอดเวลา แต่ผมก็รู้สึกชอบเธอ ผมจึงออกอุบายจนได้ไลน์ของเธอมา นิสัยของผมคือผมเป็นคนไม่สนใจในความรักอยู่แล้ว ผมไม่เคยไปค้นหา วิ่งหาความรัก ผมคิกว่าเรื่องแบบนี้ถ้าจะมาเดียววันหนึ่งมันก็มาเอง ผมไม่เคยไปจีบใคร เคยมีแต่คนมาจีบ แต่ผมก็ปฏิเสธเขาไป คือไม่อยากให้ความหวังใคร จนปานนี้อายุประมาณ 26 ปี  แต่เธอคนนี้ผมรู้สึกพิเศษกว่าทุกคนที่เจอมา ผมชอบเธอมาก มากขนาดที่ผมทำสิ่งที่ผมไม่เคยทำ ผมทักไลน์ไปหาเธอเพื่อจะคุยกับเธอ สิ่งที่เธอบอกกับผม "เธอมีแฟนแล้ว ถ้าจะคุยแบบเพื่อนนะได้" ผมชอบเธอแต่เรายังไม่รู้จักกันดีพอ งั้นก็คุยแบบเพื่อนเนียละ หลังจากที่คุยกับเธอทุกวันทุกวัน ผมกลับรู้สึกชอบเธอมากขึ้น ผมชวนเธอไปเที่ยวกันแบบเพื่อนแต่ในใจผมนั้นคิดไปมากกว่านั้น เธอเป็นหญิงสาวคนแรกที่ผมชวนไปไหนมาไหนด้วย หลังจากที่เจอเธอผมก็ชอบเธอมากขึ้นไปอีก เราสนิทกันมากขึ้น หลังจากที่เรากลับมาจากไปเที่ยวทะเลเกราะล้านด้วยกัน ซึ่งเป็นทริปของบริษัท ความรู้สึกที่ผมอยู่กับเธอผมมีความสุข ผมชอบรอยยิ้มของเธอ ผมชอบเวลาเธอให้ผมทำอะไรอะไรให้ ผมชอบที่ได้อยู่ใกล้ๆเธอ ผมอยากเห้นเธอมีความสุข ผมนั่งคิดทบทวนความรู้สึกของผมตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนกระทั้งวันนี้ ผมพูดได้ว่า ผมรักเธอเข้าแล้ว ผมต้องเก็บอารมณ์ของตัวเองไว้ซึ่งมันทำให้ผมอึดอัดมาก ผมจึงตัดสินใจบอกเธอไปว่า "ผมรักเธอ" แน่นอนเธอปฏิเสธผม ความรู้สึกของผมก็เหมือนกับคนอกหักทั่วไป แต่ผมตัดใจจากเธอไม่ได้ ผมจึงขอเธอเป็นเพื่อนเหมือนเดิมซึ่งนั้นเป็นวิธีเดียวที่ผมจะได้อยู้ใกล้ๆเธอ เธอก็ตกลงกลับมาเป็นเพื่อนกับผม เรากลับมาคุยกันเหมือนเดิมไปไหนมาด้วยกันเหมือนเดิม แต่ความรู้สึกผมไม่เหมือนเดิม ผมรู้ว่าทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว  ความรักไม่มีเหตุผล ไม่รู้ว่าจะเกิดขึ้นเมื่อใด หรือเกิดขึ้นกับใคร   ผมจะต้องทนทุกข์แบบนี้ต่อไปเพื่อแลกกับความสุขที่ได้อยู่ใกล้ๆ หรือจะตัดใจเดินหน้าต่อไป ?????