ทำไมแม่เราพูดแบบนี้ค่ะทุกครั้งที่พูดอะไรแบบนี้เราเสียใจมาก

เราอยู่ม.6แล้วกำลังจะหาที่เรียนต่อ แล้วแม่เรารู้ว่าเพื่อนเราไปสอบสัมภาษณ์ซึ่งมันเอาแฟนไปด้วยเพราะจะเนียนที่เดียวกันแต่เพื่อนเราก็ไปเป็นกลุ่มนอนรวมกันเพื่อนเราแจ้งพ่อแม่แล้วก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะบอกผูปกครองก่อน  แต่แม่เรากลับต่อว่าว่าถ้าเราทำแบบนั้นไม่ต้องไปเรียนส่งควายไปเรียนเสียแรงไม่ต้องมาเอาเงินหาตังเรียนเองหากู้เอง เราเสียใจมากค่ะว่าเรื่องแบบนี้ทำไมต้องว่าขนาดนี้ทั้งที่ไม่เกี่ยวกับเรา ช่วงเปิดเทอมเราไม่ได้ออกไปจากบ้านเลยค่ะไปเอาของบ้านเพื่อนนานหน่อยก็โดนว่า เราไม่สามารถไปเรียนไกลได้เพราะเขาไม่ให้ไป เราไม่เคยไปเที่ยวกับเพื่อนเลย เวลาเราบอกอะไรก็หาว่าเถียงโดนดุด่าเราแค่อยากให้เข้าใจเด็กบ้างอย่างน้อยก็อย่าว่าเราแบบนี้คนอื่นว่าเราจะไม่รู้สึกอะไรเลย แม่เราพูดแบบนี้หลายครั้งแล้วเวลาเราทำดีไม่เห็นชื่นชมบ้าง  เรายังไม่ทันทำก็โดนด่าล่วงหน้า  แล้วไปเรียนมหาลัยเราต้องอยู่คนเดียวซึ่งไม่เคยให้ออกไปไหนแม้แต่ไปกับเพื่อนแต่เราว่าเขาน่าจะไปอยู่หอกับเรามากกว่า  เราลองอธิบายดูว่าเพื่อนเราไปกับแฟนและมีเพื่อนๆไปด้วยก็ขออนุญาติให้พ่อแม่รับรู้ไม่ปิดบังแถมได้ไปมหาลัยที่ชอบเพื่อนเราเกรด3.70กว่าค่ะพ่อแม่เพื่อนเราคงไว้ใจและเห็นว่าโตแล้ว  ส่วนเราเหมือนติดอยู่ในกรอบเราเหนื่อยและท้อมากเราไม่รู้จะพูดจะบอกยังไงกับหลายๆเรื่อง ได้แต่ร้องไห้เงียบๆ แล้วพิมกระทู้นี้ขึ้นมา อยากได้กำลังใจบ้างปล่อยเราสู่โลกภายนอกบ้างส่วนตัวเราก็ไม่ได้เรียนแย่อยู่ในระดับเกรด3แฟนก็ไม่มีไม่ได้ยุ้งกับผู้ชายเลยกับเพื่อนผู้ชายก็โดนว่า เราอึดอัดมากแต่ก็อดทนบ้างครั้งก็โกหกเพื่อนไปเรื่อยว่าเป็นเพราะเราไม่ว่างบ้างอยากอยู่บ้านบ้าง  หนูควรทำแบบไหนถึงจะพอใจสักทีเหนื่อยแล้ว...