
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเเฟนคบกันมานานพอสมควรแต่พอมาระยะหลังเริ่มไม่มีอะไรเหมือนเดิมต่างคนต่างเปลี่ยนไป เริ่มเอาแต่ใจตัวเองมากขึ้น ทะเลาะกันบ่อยขึ้นมาก เริ่มไม่มีเวลาให้กัน ทะเลาะกันแต่เรื่องเดิมๆ เพราะเขาเป้นคนติดเพื่อน เพื่อนโทรตามตอนไหนก้ไปตลอดเลย เขาก้มาหาบ่อยน้ะ แต่เราน้อยใจเขาตลอดเลย เวลาทะเลาะกันเราต้องการเขา เขาก้ไม่ยุเอาแต่ติดเพื่อน เราก้ไม่ได้ตองการที่จะให้เขามาอยู่กับเราตลอดเวลา เราก้ให้เวลาเขายุกับเพื่อนตลอด อยากไปไหนก้ให้ไปตลอด แต่เดียวนี้เขาไปไหนก้ไม่บอกไม่ถ่ายรูปให้ดูเหมือนแต่ก่อน หรือเราขอเขามากไปหรอ หลายครั้งที่ทะเลาะกันทั้งวันล้ะเราก้รอคุยกับเขา รอเขาโทมาจน4-5ทุ่ม เขาก้เอาแต่อ้างนู้นอ้างนี้ตลอดเลย เขาบอกเรามีธุระกับที่บ้านแต่ป่าเลยเขาไปหาเพือนโดยที่ไม่บอกเรา คนรอก้รอไปเถอะ การรอทำให้คิดมากเรื่องนู้นเรื่องเก้บเอาหลายๆเรื่องหลายๆเหตุผลที่เขาบอกเรา จนบ้างที่ต้องร้องไห้คนเดียว จนรู้สึกว่าเราดีไม่พอหรอ เดยวนี้ทะเลาะทีเขาก้หายปิดเน้ตปิดเครื่องหนี ทุกทีที่เคลียกันเขาชอบบอกว่าเราไม่เคยเข้าใจเหตุผลเขาเลยสักนิดเดียว ทั้งที่เราก้พยายามจะเข้าใจเขาตลอด แต่บ้างทีเขาไม่เคยเข้าใจคนรอแบบเราบ้างเลย ทำไมเวลาทะเลาะต้องปล่อยให้งอลนานๆจนบ้างทีมันก้ชินกับการรออะไรแบบนี้ ฟังเหตุผลเติมๆหลายๆครั้งอ้ะ เหนื่อยไปหมด ก้พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้เขาไม่ต้องไปจากเรา
ควรทำไงงงง...