ความรักที่พัง

กระทู้คำถาม

ปัญหาความรัก ประสบการณ์ชีวิตคู่ ความรักวัยทำงาน

(ผมเป็นเกย์นะครับ)นี้เป็นความรักครั้งแรกของผม

ผมรู้จักกับคนๆนึ่งในเฟสช่วงสงกรานต์ปี59แล้วเราก็ได้เริ่มคุยกันแต่ยังไม่เคยเจอกัน เราก็คุยกันไปต่างๆนาๆแล้วผมก็ถามเขาว่ามีแฟนแล้วหรือยัง เขาตอบผมว่ามีแต่กำลังจะเลิกกันเพราะอยู่ไกลกันแล้วแฟนเขาก็ติดยาเขาไม่อยากยุ่งด้วย หลังจากนั้นผมกับเขาก็คุยกันปกติแต่ความสัมพันธ์ที่เรามีให้กันมันเริ่มมากขึ้นเราก็คุยกันไปคุยกันมาจนเดือนกว่าผมก็รู้นะว่าเขาคงมีอะไรกับแฟนเขานั้นละ ปมก็ถามว่าทำไมยังไม่กลับมาที่บ้านแม่สักทีเขาก็ตอบว่าไม่มีรถกลับอย่างเดียว จนวันนึ่งแฟนเขาจับได้ว่าคุยกับผม พวกเขาเลยทะเลาะกันเพราะผม ผมคิดในใจเห้ยกุทำให้เขาทะเลาะและเลิกกันเพราะเราเราจะทำไงดี ในวันนั้นที่เขาทะเลาะกัน เขาได้โทรบอกให้แม่หารถไปรับกลับมาทันดี พอเขากลับมาถึงบ้านก็เวลา4ทุ่มเกือบๆ5ทุ่มแล้ว แต่ระหว่างที่เขาอยู่บนรถนั้นเขาก็โทรมาหาผมบอกว่าอย่าทิ้งเขาไปไหนนะเขาไม่เหลือใครแล้ว แล้วผมก็สัญญากับเขาและตัวเองว่าผมจะไม่ทิ้งเขาไปไหน ตัดมาตอนที่เขาถึงบ้านช่วงนั้นก็เกือบ5ทุ่ม ผมคิดว่าจะชวนเขาออกมาหาอะไรทาน เพื่อที่ว่าผมไม่อยากให้เขาคิดมาก แต่คืนนั้นเขาไม่ได้ออกมา จนตอนเช้าเราก็ได้นัดเจอกันที่ห้างแห่งนึ่งเราก็นั่งคุยกันและกินไอติมไปด้วย ผมรู้ได้ทันที่เลยว่าเขาต้องบอกเลิกผมแน่หลังจากที่กลับจากห้างแล้ว มันก็จริงอย่างที่คิด เพราะเขาบอกว่ายังไม่ลืมคนเก่าของเขาเพราะคนเก่าของเขาได้โทรมาขอคืนดี จนเวลาผ่านไปได้3-4วัน เขาโทรเฟสมาหาผมให้ผมว่าเขาไปสมัครงาน แต่ก่อนไปสมัครเขาบอกว่าอยากมาที่ห้องของผม หลังจากนั้นเราก็มีอะไรกันก่อนที่จะไปสมัครงานและหลังจากนั้นเขาก็ได้งาน ผมก็เริ่มรู้สึกดีกับเขามากเขาน่ารักสำหรับผมมากแต่ประเด้นคือเขายังไม่เลิกกับแฟนของเขาแต่เขาก็ขอผมเป็นแฟนด้วย หลังจากนั้นทำงานได้ประมาณ3เดือนแฟนเขาก็เริ่มจับได้ว่ายังไม่เลิกยุ่งกับผมและแฟนเขาก็บังคับให้เลือกว่าจะเลือกเขาหรือเลือกผม แต่เขาก็เลือกที่จะกลับไปหาคนเก่าจองเขา ผมคิดในใจเสมอว่าผมไปรับไปส่งเขาทำงานกลับบ้าน เขาอยากได้อะไรผมซื้อให้เขาทุกอย่าง จนสุดท้ายเขาต้องมายอกเลิกผม ผมก็พยามง้อเขาแต่เขาไม่เคยสนใจผมเลย แต่ในวันเวลาที่ผมง้อเขา เขาก็ชวนผมไปนั้นไปนี้ เขาอยากได้อะไรผมก็ซื้อให้ เพราะผมคิดว่าผมได้รักเขามากไม่อยากขัดใจเขา จนวันที่ผมจะตัดจากเขาได้แล้วผมก็ถามเขาว่าแน่ใจนะว่าจะไม่คืนดีกัน เขาบอกเขาแน่ใจเขาบอกไม่อยากโกหกคนที่เขารักไปมากกว่านี้ สุดท้ายผมก็ต้องยอม หลังจากนั้น เขาก็ได้ไปหาแฟนเขาที่ ตจว และช่วงขากลับเขาโทรมาหาผมบอกให้ผมไปส่งที่บ้านหน่อยผมก็ตอบตกลงไปส่งเขาที่บ้านในระหว่างไปส่งเขาที่บ้านเขาก็เอ่ยปากคุยกับผมว่าพี่เราคืนดีกันนะเขากลับไปหามันแล้วมันเหมือนเดิมทุกอย่างเลยไม่มีอะไรเปลียนแปลงเลยเขาบอกจะเลิกยาก็ไม่เลิก พี่กลับมาคืนดีกับน้องนะผมก็คอบโดยไม่คิดเลยว่าคกลงสิเพราะผมดีใจมาก และเขาก็ได้บอกกับผมว่าเขาจะไม่บอกเลิกผมอีกแล้วและจะไม่เป็นคนที่บอกเลิกผมก่อนแน่นอน และผมก็ได้ให้คำสัญญากับเขาไว้ว่าผมจะไม่ทิ้งเขาไปไหนจะอยู่คอยช่วยเหลืองอย่างนี้ตลอดและจะไม่เลิกกับเขาไม่ว่าเขาจะเหิ้ยจะเลวแค่ไหนผมได้บอกเขาไปแบบนี้
และเรื่องที่ไม่คาดฝันก็มาถึงวันที่ผมดีใจที่สุดและก็เสียใจที่สุดด้วย เรื่องที่ผมดีใจก็คือเขาบอกเลิกกับแฟนเขาเด็ดขาดแล้วผมก็ไม่รู้สาเหตเพราะอะไร และเรื่องที่ผมเสียใจคือ แฟนเขามาหาเขาถึงที่ทำงานและขู่จะฆ่าตัวตายถ้าไม่ยอมไปคุยกันให้รู้เรื่องจนเวลาผ่านไปเกือบเที่ยงคืน แฟนผมได้พาเขาไปหาที่นอนโดนไปนอนกันที่โรงแรม และคืนนั้นพวกเขาก็ได้มีอะไรกันเพราะแฟนผมคิดว่าการที่ยอมเขาแบบนี้เขาจะได้กลับบ้านเขาไปแต่ไม่ใช่เลยจนตอนเช้าเขาได้ไปไหนกันปมก็ไม่รู้จนตกเย็นปมถึงได้ติดต่อกับแฟนเก่าเขาได้ เขาไม่ยอมกลับบ้านเพราะจะให้แฟนผมไปส่งที่บ้านผมก็ยอมเพราะจะได้จบๆเรื่องไปและผมขอร้องเขาว่าไปส่งแล้วให้กลับมาเลยเขาก็ตกลงแต่แฟนเก่าเขาไม่ยอมตกลงจะให้นอนค้างคืนนึง ผมไม่โอเคเลยผมก็เลยบอกไปว่างั้นเดียวขับรถไปรับที่บ้านแฟนเก่าเขาและแฟนเก่าเขาได้เอ่ยปากมาว่าถ้าไปจะไปด้วย ซึ่งผมไม่โอเคเลยผมบอกมาลองมาขึ้นรถผมสิผมเอาเรื่องแน่ จนผมต้องนอมเขาให้อยู่ที่นั้นอีกหนึ่งคืน ผมก็กลัวว่าเขาจะมีอะไรกันอีก ผมก็เลยโทรเฟสเห็นหน้ากับเขาจนเช้าและเขาก็ได้กลับมา ผมโล่งใจมากที่เขากลับมาหาผมสักทีผมดีใจที่สุดเลยหลังจากนั้นเราก็คบกันมาจนปี61จะ62เราก็มีความสุขดี ทะเลาะกันมั่งเป็นเรื่องปกติ
จนมีประเด่นคือเขาเริ่มรู้สึกเบื่อผมและเขาได้ไปปรึกษาเพื่อนของเขาว่าจะบอกเลิกผมยังไงดี ที่ผมรู้เพราะว่าผมกับเขาแลกเฟสกันไว้ เขาคิดว่าผมออกเฟสเขาแล้วเพราะเราทะเลาะกัน หลังจากที่เขาได้ปรึกษาเพื่อนเขาผมนั้นเห็นข้อความที่เาคุยกันผมโมโหมากผมเลยเอาข้อความที่เขาคุยกับเพื่อนให้ดูแล้วพอเขาดูเขาก็หัวเสียและบอกเลิกผมในที่สุด และนี้คือการบอกเลิกครั้งที่สามแต่ผมก็ไม่ยอมตัดใจผมก็โทรไปถามเขาว่าเป็นไงมั่งสบายดีไหมทานข้าวยังอะไรประมาณนี้คุยแบบนี้ถามแบบนี้เป็นเวลาเกือบอาทิต จนสุดท้ายผมก็ได้บอกเขาว่า ขอให้เขาเจอคนที่ดีกว่าผมนะดูผมคงไม่ดีดูแลเขาไม่ได้ตามที่เขาต้องการ แล้วผมก็วางสายจากเขาผ่านไปได้ไม่ถึง ชัวโมง เขาโทรกับมาหาผมและบอกว่าผมพร้อมที่จะปรับตัวเพื่อเขาไหมผมบอกไปว่าพร้อมเสมอและผมก็ทำตามที่ผมพูดไว้ได้ จนล่าสุดเราที่เราคืนดีกันมาราวๆเกือบสองเพือนนั้น เขาได้คุยกับผู้ชายอีกคนที่คุยกันมาได้6-7เดือนแล้วโดยที่ผมไม่รู้และได้พาแฟนเก่ามาที่ห้องมีอะไรกันโดนที่ผมไม้รู้จนผมนั้นจับได้กับตาเห็นเขาพาผู้ชายที่คุยด้วยกันมานั้นขึ้นห้องและผมก็ไม่ยอมผมได้วิ่งไปหาเขาทันได้นั้นสติผมหลุดทันทีผมลากเขามาตบหน้าและถามว่าทำไมทำแบบนี้ทำไมต้องทำแบบนี้และเราได้ทะเลาะกันรุนแรงมากจนเจ้าของตึกต้องมาห้าม ซึงผมได้สติผมก็หยุดโอเคผมเริ่มที่จะใช้เหตผมคุย ซึงปมก็บอกเขาว่าผมจะไปส่งผู้ชายคนนั้นให้ทให้เขากลับบ้านไปซะ แต่แฟนผมไม่จอมจะให้เขานอนที่ห้องและจะไปส่งในตอนเช้า และเราค่อยมาคุยกันเรื่องนี้ ซึ่งผมรู้ดีเขาไม่คุยกับปมแน่นอนแต่ก่อนที่ผมจะกลับนั้น ผมได้เอาของที่ผมซื้อให้คือ ก็คือ ไอโฟนโน๊ตบุ๊ค แว่นที่ผมตัดให้เขาเป็นมื่นๆ ซึ่งตอนนั้นใจปมก็ยังไม่เย็นเท่าไรหลังจากที่ผมขึ้นมานั่งรอที่รถเขานั้นได้เดินมาหาและบอกว่าขอศิมในโทรศัพย์หน่อยและขอแว่นคืนได้ไหมซึ่งผมให้แค่ซิมไป
พอเช้าผมก็เอาแว่นไปให้เขาเพราะกลัวว่าเขาจะมองไม่เห็น เพราะสายตาเขาสั้นเกือบ500
มันก็จริงอย่างที่ผมคิด เขาไม่ยอมมาเจอผม ผมโทรไปหาเขาก็ไม่รับสายแต่ปมก็โทรจนเขารับ และบอกกับปมว่าจะโทรมาทำไมนักหนา ผมก็ยอกว่าจะเอาแม่นมาให้แต่เขาบอกว่าไม่ต้องไม่ต้องการแล้วผมยอกว่าเอาไปเถอะปมกลัวเขามองไม่เห็นผมบอกเขาว่าเดียวไปฝากไว้ที่ทำงานเก่านะเขาบอกว่าจอบคุณมากนะพอหลังจากนั้นเขาก็ได้บล๊อคเบอร์ของผมและยกเลิกเป็นเพื่อนในเฟสผม
หลังจากนั้นเขาก็แอดมาหาผม ผมก็กดรับเพื่อนเขาไปเพราะคิดว่าเขาคงอยากจะคุยกับผมแต่เปล่าเลย เขาได้ขึ้นสถานะบนเฟสว่ามีแฟนแล้วกับคนไหม่ของเขาแล้วก็ได้บล๊อคเฟสผมอีกครั้ง

ผมก็คิดในใจว่าทำไมต้องมาทำกับผมขนาดนี้
และหลังจากนั้นผ่านไป3-4วันผมทำใจไม่ได้นอนร้องไห้ทุกคืนอละคิดที่จะฆ่าตัวตาย

และผมได้คุยกับเพื่อนเขาบอกเพื่อนเขาว่าผมคิดถึงเขามากอยากเจออยากคุยให้รู้เรื่องซึ่งเพื่อนเขาได้แคปข้อความที่ผมพิมไปนั้นให้ดูและได้ตอบกลับมาว่า

เป็นจะกลับไปคุยได้หรอเขาตบหน้ากุกุเกลียดต่ำกุไม่ชอบ
ผมอึ่งมากแต่ผมก็ไม่เคยคิดจะโทดเขาได้แต่โทดตัวเองถ้าวันนั้นเราไม่ตบหน้าเขาไม่ไปดักเจอเขาเราคงไม่ต้องมารับรู้เรื่องพวกนี้

นี้เป็นครั้งแรกที่ผมโดนทิ้งและเป็นครั้งแรกที่ผมรักคนคนนี้สุดหัวใจไม่ว่าเขาจะทำเลวแค่ไหนจะด่าจะว่าผมจะเกลียดผมแค่ไหน ผมไม่เคยเกลียดเขาและพร้อมที่จะให้อภัยเขาเสมอ แต่ไม่รู้ว่า วันที่ผมจะได้เจอกับเขาจะมีอีกไหม

นี้เป็นประสบการณ์ที่ผมเจอกับตัวครั้งแรกที่เจ็บที่สุดในชีวิต ถ้าผมไม่มีเพื่อนๆค่อยช่วยให้สติและน้องๆที่รักผมค่อยให้สติผมอยู่ทุกวัน ผมคงได้ตายจริงๆไปแล้ว
และผมก็คิดอยู่ในใจเสมอว่าผมจะรอเขาดีไหมผมเป็นห่วงเขาทุกวันไม่รู้เขาจะเป็นยังไงในเวลาที่ไม่มีผมค่อยช่วยเหลือแล้ว
และนี้คือประสบการณ์ที่ผมอยากจะเลาให้ทุกคนฟัง

1ผมก็ไม่ได้ดีไปหมดทุกอย่าง
2ต่อให้เขาเลวในสายตาคนอื่นยังไงแต่สำหรับผมเขายังเป็นคนที่ผมอยากใช้ชีวิตด้วยกันจนตาย

แก้ไขข้อความเมื่อ