สวัสดีค่ะพึ่งตั้งกระทู้นี้ครั้งแรกมีเรื่องข้องใจเรื่องหนึ่งอยากจะมาถามความคิดเห็นของทุกคนกัน
เราเป็นคนนิสัยร่าเริงค่ะ ที่บ้านมีความสุขดีไม่ได้อึดอัดขาดความอบอุ่น
ปัญหาชีวิตเริ่มที่ช่วงนี้เราท้อแท้เหนื่อยหน่ายมากๆกับชีวิต บางทีก็อยากจะร้องไห้ขึ้นมาซะดื้อๆ ยิ่งตอนเรียนเรายิ่งเป็นหนัก ทุกวันนี้ทำได้แค่ขอให้มันผ่านๆไปเท่านั้น ถึงจะด่าว่าตัวเองทำไม่ดีแทนที่จะฮึดสู้แต่เรากลับไม่ทำอย่างนั้นเหมือนมันไม่หวังอะไรกับชีวิตแล้วประมาณนั้น
บางวันเราก็พูดเยอะผิดปกติมีแรงฮึดอยากทำอะไรมากมาย ยิ้มขำพูดคุยได้ บางวันเราก็เหมือนไม่มีแรงทำอะไรแค่จับปากกาทำการบ้านเขียนหนังสือยังไม่มีเลย แม้พูดจากับคนอื่นเรายังไม่อยากจะคุยเลย😭😭
เราคิดอยากตายหลายครั้งแล้ว คิดไตร่ตรองการฆ่าตัวตายซ้ำๆ แต่พอเอาจริงๆเราก็ไม่กล้าทำหรอกค่ะ ทำได้แค่ทำร้ายตัวเอง ระบายอารมณ์เท่านั้น
ทุกครั้งที่เข้าสังคมเราก็ไม่อยากจะเข้า อยากเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียวไม่อยากออกไปไหน เพื่อนชวนไปไหนเราก็ปฏิเสธอย่างเดียว เราอึดอัดที่จะไปเจอหน้าทุกๆคน
ปัญหานี้มันเล็กมากๆแต่มันทำให้ชีวิตเรามันมืดมนลงทุกๆวันเลยค่ะ เราเริ่มจะเฉยชากับชีวิตทั้งที่เมื่อก่อนเราขยันขันแข็งไม่ยอมแพ้
ทุกวันนี้เราท้อแท้มากขึ้นเรื่อยๆเริ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับชีวิต อนาคต กลัวว่าเราจะเจอเรื่องทุกข์ๆที่มากกว่าตอนนี้ ทุกอย่างในตอนนี้มันน่ากลัวสำหรับเราไปหมด ไม่รู้จะแก้ไขมันยังไงดี
อยากถามความคิดเห็นทุกๆคนหน่อยค่ะว่าเราเป็นอะไรและทุกๆคนเคยเป็นแบบนี้ไหมและผ่านมันไปยังไง
ท้อแท้เหนื่อยหน่ายกับชีวิตอยากตาย
เราเป็นคนนิสัยร่าเริงค่ะ ที่บ้านมีความสุขดีไม่ได้อึดอัดขาดความอบอุ่น
ปัญหาชีวิตเริ่มที่ช่วงนี้เราท้อแท้เหนื่อยหน่ายมากๆกับชีวิต บางทีก็อยากจะร้องไห้ขึ้นมาซะดื้อๆ ยิ่งตอนเรียนเรายิ่งเป็นหนัก ทุกวันนี้ทำได้แค่ขอให้มันผ่านๆไปเท่านั้น ถึงจะด่าว่าตัวเองทำไม่ดีแทนที่จะฮึดสู้แต่เรากลับไม่ทำอย่างนั้นเหมือนมันไม่หวังอะไรกับชีวิตแล้วประมาณนั้น
บางวันเราก็พูดเยอะผิดปกติมีแรงฮึดอยากทำอะไรมากมาย ยิ้มขำพูดคุยได้ บางวันเราก็เหมือนไม่มีแรงทำอะไรแค่จับปากกาทำการบ้านเขียนหนังสือยังไม่มีเลย แม้พูดจากับคนอื่นเรายังไม่อยากจะคุยเลย😭😭
เราคิดอยากตายหลายครั้งแล้ว คิดไตร่ตรองการฆ่าตัวตายซ้ำๆ แต่พอเอาจริงๆเราก็ไม่กล้าทำหรอกค่ะ ทำได้แค่ทำร้ายตัวเอง ระบายอารมณ์เท่านั้น
ทุกครั้งที่เข้าสังคมเราก็ไม่อยากจะเข้า อยากเก็บตัวอยู่ในห้องคนเดียวไม่อยากออกไปไหน เพื่อนชวนไปไหนเราก็ปฏิเสธอย่างเดียว เราอึดอัดที่จะไปเจอหน้าทุกๆคน
ปัญหานี้มันเล็กมากๆแต่มันทำให้ชีวิตเรามันมืดมนลงทุกๆวันเลยค่ะ เราเริ่มจะเฉยชากับชีวิตทั้งที่เมื่อก่อนเราขยันขันแข็งไม่ยอมแพ้
ทุกวันนี้เราท้อแท้มากขึ้นเรื่อยๆเริ่มคิดอะไรเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับชีวิต อนาคต กลัวว่าเราจะเจอเรื่องทุกข์ๆที่มากกว่าตอนนี้ ทุกอย่างในตอนนี้มันน่ากลัวสำหรับเราไปหมด ไม่รู้จะแก้ไขมันยังไงดี
อยากถามความคิดเห็นทุกๆคนหน่อยค่ะว่าเราเป็นอะไรและทุกๆคนเคยเป็นแบบนี้ไหมและผ่านมันไปยังไง