สวัสดีครับทุกคนที่เข้ามาอ่านกระทู้นี้
พอดีผมมีเรื่องที่สงสัยมานานมากอยาก ประกอบกับสิ่งที่อยากจะมาเล่าเป็นตัวอย่างแล้วก็จะขอถาม คำถามกับผู้อ่านทุกคนที่เข้าอ่าน
โดยเรื่องที่จะเล่าเกิดกับผมเองเมื่อไม่นานมานี้
ซึ่งเรื่องมี่อยู่ว่า ปกติผมเป็นคนที่ค่อนข้างร่างกายไม่แข็งแรงมีปัญหาเรื่องกระจกตา ร่างกายไม่แข็งแรงแต่เกิดและ ชอบความสันโดด คือตั้งแต่มัธยมก็เรียนโรงเรียนต่างอำเภอในตอน ม.ต้น พอ ม. ปลายก็เรียนในโรงเรียนชื่อดังในต่างจังหวัดก็ต้องพักหอคนเดียว พอเข้ามหาลัยก็พาตัวเองมาใฃ้ชีวิตลำพังในมหาวิทยาลัยย่านใจกลางกรงเทพ (ตอนนี้อยู่ ปี 3) ซึ่งต้องบอกก่อนว่าผมมีเพื่อนสนิทน้อยมา 1-3 คน นอกนั้นคือเล่นด้วยได้ คุยด้วยได้ไปไหนมาไหนด้วยได้ แต่ส่วนใหญ่แล้วก็จะชอบทำอะไรคนเดียว เช่น ไปเที่ยวไปเดินห้างคนเดียว ไปร้านหนังสือคนเดียว ถ่ายสตอรี่เวลาไปเดินเล่นคนเดียว หรือบางทีเวลาอยู่ในห้อง ที่หอในห้องคนเดียว ก็เคยลองแคสเกมส์ หรือเปิดเพลงแล้วร้องตามคนเดียว ซึ่งสิ่งเหล่านี้ที่ผมทำ ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องสิทธิส่วนบุคคลอย่างหนึ่งนะ
แต่บางที่ผมก็ชอบรู้สึกหรือหูแว่วไปเองว่า เวลาตัวเอง เปิดเพลงและร้องตามในห้องเล่นเกมส์และเปิดไมค์คุยในเกมส์ อัดวิดีโองานหรืออัดvdo ลงช่องยูทูปของตัวเองทั้งในห้องหรือเดินถ่ายคนเดียวข้างนอก ก็มักจะได้ยินเสียงคนบอกว่าบ้า หรือบางทีก็สังเกตุว่าถูกมองด้วยสายตาอย่างกับเราเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ไม่เหมือนเขา ซึ่งความรู้สึกเหล่านี้มันเกิดกับผมมานานพอสมควรจนผมเริ่มปล่อยวางมันได้สักพักแล้ว แต่พอบางทีเอามาคิดทบทวน ก็รู้สึกว่ามันหนักไปนะกับการที่ เราถูกใช้คำพูดจากคนที่ไม่รู้จักเรา พูดให้เราเสียหาย มองด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร หรือบางทีเขารู้จักเราผิวเผิน (อาจจะไม่ชอบหน้าเราหือนิสัยเรา) แล้วเขาเอาไปพูดให้เราเสียหาย พูดปากต่อปาก
อ่านต่อในความเห็นแรก
เคยถามตัวเองบ้างไหม ว่าคนที่คุณไม่รู้จักเขาเลย ทำไมยังกล้าไปตัดสินเขา
พอดีผมมีเรื่องที่สงสัยมานานมากอยาก ประกอบกับสิ่งที่อยากจะมาเล่าเป็นตัวอย่างแล้วก็จะขอถาม คำถามกับผู้อ่านทุกคนที่เข้าอ่าน
โดยเรื่องที่จะเล่าเกิดกับผมเองเมื่อไม่นานมานี้
ซึ่งเรื่องมี่อยู่ว่า ปกติผมเป็นคนที่ค่อนข้างร่างกายไม่แข็งแรงมีปัญหาเรื่องกระจกตา ร่างกายไม่แข็งแรงแต่เกิดและ ชอบความสันโดด คือตั้งแต่มัธยมก็เรียนโรงเรียนต่างอำเภอในตอน ม.ต้น พอ ม. ปลายก็เรียนในโรงเรียนชื่อดังในต่างจังหวัดก็ต้องพักหอคนเดียว พอเข้ามหาลัยก็พาตัวเองมาใฃ้ชีวิตลำพังในมหาวิทยาลัยย่านใจกลางกรงเทพ (ตอนนี้อยู่ ปี 3) ซึ่งต้องบอกก่อนว่าผมมีเพื่อนสนิทน้อยมา 1-3 คน นอกนั้นคือเล่นด้วยได้ คุยด้วยได้ไปไหนมาไหนด้วยได้ แต่ส่วนใหญ่แล้วก็จะชอบทำอะไรคนเดียว เช่น ไปเที่ยวไปเดินห้างคนเดียว ไปร้านหนังสือคนเดียว ถ่ายสตอรี่เวลาไปเดินเล่นคนเดียว หรือบางทีเวลาอยู่ในห้อง ที่หอในห้องคนเดียว ก็เคยลองแคสเกมส์ หรือเปิดเพลงแล้วร้องตามคนเดียว ซึ่งสิ่งเหล่านี้ที่ผมทำ ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องสิทธิส่วนบุคคลอย่างหนึ่งนะ
แต่บางที่ผมก็ชอบรู้สึกหรือหูแว่วไปเองว่า เวลาตัวเอง เปิดเพลงและร้องตามในห้องเล่นเกมส์และเปิดไมค์คุยในเกมส์ อัดวิดีโองานหรืออัดvdo ลงช่องยูทูปของตัวเองทั้งในห้องหรือเดินถ่ายคนเดียวข้างนอก ก็มักจะได้ยินเสียงคนบอกว่าบ้า หรือบางทีก็สังเกตุว่าถูกมองด้วยสายตาอย่างกับเราเป็นตัวอะไรสักอย่างที่ไม่เหมือนเขา ซึ่งความรู้สึกเหล่านี้มันเกิดกับผมมานานพอสมควรจนผมเริ่มปล่อยวางมันได้สักพักแล้ว แต่พอบางทีเอามาคิดทบทวน ก็รู้สึกว่ามันหนักไปนะกับการที่ เราถูกใช้คำพูดจากคนที่ไม่รู้จักเรา พูดให้เราเสียหาย มองด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร หรือบางทีเขารู้จักเราผิวเผิน (อาจจะไม่ชอบหน้าเราหือนิสัยเรา) แล้วเขาเอาไปพูดให้เราเสียหาย พูดปากต่อปาก
อ่านต่อในความเห็นแรก