มีแต่ตึกเป็นตับ
แสงยิบยับทั้งทิวแถว
แมลงยนต์ต่อเป็นแนว
ไร้วี่แววสงบเย็น

คิดถึงท่าท้องทุ่ง
นอนกางมุ้งอาบเดือนเพ็ญ
วิถีที่ข้าเป็นเป็น
กลับลำเค็ญกลางเมืองกรุง