ผมยืมล็อกอินรุ่นพี่มาตั้งกระทู้นะครับ

ผมอายุ18 ปี เพิ่งเรียนปี1 ผมเคยมีแฟนคบกันมา1ปีตอนม.5 และเลิกกันตอนม.6 ตอนเลิกมันงงๆมากครับ คือเขาบอกเขาจะสอบไฟนอลเทอม1 คงไม่มีเวลาเที่ยวหรือคุยกัน ผมแปลกใจมากคนอะไรจะยุ่งขนาดนั้นเรียนแค่ปวช.2 เอง พอผมถามเยอะก็ด่าอีก ผมถามว่านานแค่ไหน เธอก็บอกแค่เดี๋ยวบอก ถ้ารักจริงก็รอไปก่อน อย่าเยอะ ผมก็ไม่อยากทะเลาะเลยบอกเข้าใจ จนเวลาผ่านไป 1 เดือน เพื่อนผมมาบอกว่าเลิกกันละหรอ กูไปเจอแฟนมา พอกูถามว่ารักกับดีไหม มันบอกเลิกแล้ว  ผมต้องโทรไปถามทันทีครับ

ผม : หมายความว่าไง เพื่อนพี่บอกว่าเธอบอกว่าเราเลิกกันแล้ว
แฟน : อยากเลิกปะล่ะ
ผม : ตอบให้ตรงว่าจริงไหม
แฟน : แล้วอยากเลิกไหม
ผม : แสดงว่าพูดจริงๆสินะ
แฟน : แค่นี้แหละ เราเลิกกันเถอะ
แล้วเธอวางไป ผมร้องไห้เลยครับ แต่ก็พยายามคุมสติไม่อัพเฟส หรือโซเชียลเพราะมันเหมือนประจานตัวเอง ปลอบใจตัวเองแบบเงียบๆ พอ จนปิดเทอมและจะขึ้นเทอมสุดท้ายผมเลยตัดสินใจมาสมัครเรียนต่อที่กทม.ครับ
จนล่าสุดเมื่อวันศุกร์ทักเฟสมาแบบงงๆ
แฟนเก่า : ว่าไงคนลืมกัน
ผมกำลังดื่มด้วยครับ ก็อ่านละไม่ตอบ  อารมณ์ตึงๆด้วย
แฟนเก่า : อ่านละไม่ตอบวะ ตอนนี้ไปอยู่ที่ไหน
ผม : เลิกกันละก็ให้จบๆไป อย่ามายุ่งไรกันอีก ไม่ว่าจะสถานะไหน
แฟนเก่า : เป็นพี่น้องกันไม่ได้หรือไง คนอื่นๆเขาก็เป็นกันทั้งนั้น
ผม : ไม่ จบคือจบ ส่วนคนอื่นเป็นได้ก็เรื่องของเขา แต่สำหรับพี่ไม่เป็น
แฟนเก่า : ทำไมต้องทำร้ายกันขนาดนี้ด้วยวะ
ผมอ่านไม่ตอบครับ เดี๋ยวเสียบรรยากาศ ปิดเครื่องดื่มต่อ
พอร้านปิด ผมก็เปิดโทรศัพท์เป็น10 ข้อความ ในแชทเดียว ส่งด่าผมตลอด ลามถึงพ่อแม่ผมเลยนะ แล้วคำที่ผมงงสุดๆคือ "การไม่ตอบหนูมันก็เหมือนการทำร้ายจิตใจกัน หนูเคยทำร้ายพี่ แต่ตอนนี้พี่ทำร้ายหนูกลับ พี่เป็นลูกผู้ชายหรือเปล่าวะ" ผมก็ยิ่งงงๆ ทิ้งผมไปเอง แล้วผมเห็นจะจะหลังเลิกกันว่าเขามีใหม่ ปมก็ไม่สาบแช่ง ราวีอะไรนะครับ ปล่อยเขาไป แต่ผมก็เดือดมากครับที่มาด่าพ่อกับแม่ผมด้วย แต่ก็เลือกวิธีอ่านละไม่ตอบเหมือนเดิมครับ เพราะคงไม่มีไรดีขึ้น