ที่มาที่ไปของเรื่อง
ผมคุยกับผู้หญิงอยู่คนนึงครับ เอาเข้าจริง ถ้านับช่วงเวลาทั้งหมดก็เกือบๆ สองปีแล้ว ซึ่งผมก็โดนปฏิเสธไปหนึ่งรอบเมื่อวันปีใหม่ปีนี้พอดี จากนั้นก็คุยกันบ้างประปราย โอเค ผมก็ยังไม่ได้ตัดใจหรอก แต่ทุกครั้งที่คุยก็พยายามสร้างสเปซตลอด จนเมื่อสองเดือนก่อน เธอเป็นฝ่ายทักมา แล้วผมก็จับสัญญาณที่ดีได้ ก็เลยคุยกันทุกวัน ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบแต่ละวัน เวลาไปไหนมาไหนต่างฝ่ายก็ต่างบอก มีเรื่องดีๆ หรือเรื่องไม่ดีอะไรก็เล่าสู่กันฟังทุกเรื่อง ก็เลยคิดว่าถ้ารักษาระดับแบบนี้ไปได้เรื่อยๆ อีกไม่นานคำบอกรักของผมคงได้รับการตอบรับ
แต่เรื่องกลับมาสะดุดแบบผมตั้งตัวไม่ทันก็คือวันซ้อมรับปริญญาของเธอ
ช่วงก่อนถึงวันงาน เราก็คุยกันเรื่องนี้ และผมก็จัดการเคลียร์ตารางงาน เพื่อที่จะไปเป็นตากล้อง เป็นสารถีให้ (เธอไม่มีตากล้องมาถ่ายให้ครับ) ซึ่งคืนก่อนวันงาน เธอยังมีท่าทีดีใจกับสิ่งที่ผมจะทำให้อยู่เลยแท้ๆ วันงานจริง ตอนถ่ายรูปช่วงเช้าก่อนเข้าหอประชุม เธอก็ยังยิ้มแย้ม ยังสดใสเมื่ออยู่กับผม พอเธอเข้าหอประชุม ผมก็ไปเที่ยวรอเวลา แล้วจะขับรถไปส่งที่บ้าน เธอว่าน่าจะเลิกเร็วสุดประมาณหกโมงเย็น ผมเลยกะเวลาว่าประมาณห้าโมง จะออกจากห้าง (ถือว่าอยู่ใกล้มอ) แต่ระหว่างที่ดูหนัง เธอก็โทรมาบอกว่าเสร็จแล้ว พอบอกไปว่าให้รอประมาณ 15 นาที น้ำเสียงอีกฝ่ายก็เริ่มขุ่น ตรงนี้ยังไม่ผิดสังเกต เข้าใจว่าคงเหนื่อยมาก อยากกลับบ้านไวๆ ผมเลยรีบบึ่งด้วยแกร๊บไบค์มาที่มอ (โชคดีที่ไฟแดงเป็นใจ เขียวให้ตลอด เลยใช้เวลาประมาณ 15 นาที ลัดเลาะจนมาถึงที่หมายได้)
ตอนอยู่บนรถ เธอไม่คุยกับผมเลย ขอโทษก็แล้ว ก็ยังเงียบ ต้องทำเป็นแบบแกล้งจำทางไม่ได้ หรือเล่าอะไรที่คิดว่าฮา เธอก็ตอบกลับมาแค่ "อือ" "เหรอ" ประมาณนี้ แล้วก็ดูจอมือถือจนถึงบ้าน ขนาดหันไปมองเป็นระยะๆ เธอก็ยังไม่ละสายตามาหาผมเลย
พอถึงบ้าน เห็นเธอยืนหน้าประตูรอให้แม่มาเปิดให้อยู่ชั่วครูนึง เลยแซวไปว่าเข้าบ้านไม่ได้เหรอ เท่านั้นแหละครับ เหมือนฟางเส้นสุดท้ายขาด เธอตะคอกคำว่า "ไป" ดังมาก จนผมทำอะไรไม่ถูก แล้วก็ขับรถกลับบ้านด้วยความงง จุกๆ และคำๆ นั้นที่ดังในหูตลอดเวลา
แต่ก็ยังมองโลกในแง่ดีอยู่ว่าเธอคงเหนื่อย และผมแซวผิดจังหวะไปหน่อย วันนั้นก็เลยไม่ทักไปหาอีก วันต่อมา ผมก็ทักเธอ พร้อมส่งรูปที่ถ่ายให้ โดยถ้ามีจังหวะก็อยากจะเคลียร์เรื่องวันงานด้วยเลย แต่เธอก็ไม่อ่านแชท มาวันนี้ ก็เลยเลือกโทร แต่สุดท้ายก็ไม่รับสายอยู่ดี
ก็เลยกลายเป็นคำถามที่ผมยังหาคำตอบไม่ได้ว่า
1. การที่ให้รอ สามารถโกรธได้ขนาดนั้นเชียวหรือ
2. วันงานจริง ผมควรไปมั้ย เพราะก่อนที่จะเป็นแบบนี้ นัดกันแล้วว่าจะไปให้ทั้งสองวัน (เคลียร์ตารางไว้เรียบร้อยแล้ว)
3. สำหรับเธอ ผมคืออะไรครับ
note: เธอไม่เคยให้ใครรู้เรื่องของผม เวลาเจอกับคนอื่น ก็ได้คนที่เป็นทั้งเพื่อนเธอและเพื่อนผมเท่านั้น แม้แต่รูปที่ถ่ายคู่กัน (ทั้งที่ผมชวนและเธอชวนเอง) เธอก็ไม่ให้ลงลงโชเชียล แต่ก็พยายามเข้าใจอยู่ว่า เรายังไม่ได้อยู่ในสถานะแฟนหรือคนรัก ถ้าลงไป เธอก็ต้องมาคอยตอบคำถาม ส่วนผมน่ะไม่มีปัญหาหรอก ไม่เปิดกับใครก็ได้ แต่ถ้ามีใครถามเรื่องความรัก ผมก็พร้อมบอกไปว่ามีคนที่กำลังคุยด้วยอยู่
ตามสถานการณ์ไม่ทัน แค่โกรธที่ให้รอเท่านั้นหรือ
ผมคุยกับผู้หญิงอยู่คนนึงครับ เอาเข้าจริง ถ้านับช่วงเวลาทั้งหมดก็เกือบๆ สองปีแล้ว ซึ่งผมก็โดนปฏิเสธไปหนึ่งรอบเมื่อวันปีใหม่ปีนี้พอดี จากนั้นก็คุยกันบ้างประปราย โอเค ผมก็ยังไม่ได้ตัดใจหรอก แต่ทุกครั้งที่คุยก็พยายามสร้างสเปซตลอด จนเมื่อสองเดือนก่อน เธอเป็นฝ่ายทักมา แล้วผมก็จับสัญญาณที่ดีได้ ก็เลยคุยกันทุกวัน ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบแต่ละวัน เวลาไปไหนมาไหนต่างฝ่ายก็ต่างบอก มีเรื่องดีๆ หรือเรื่องไม่ดีอะไรก็เล่าสู่กันฟังทุกเรื่อง ก็เลยคิดว่าถ้ารักษาระดับแบบนี้ไปได้เรื่อยๆ อีกไม่นานคำบอกรักของผมคงได้รับการตอบรับ
แต่เรื่องกลับมาสะดุดแบบผมตั้งตัวไม่ทันก็คือวันซ้อมรับปริญญาของเธอ
ช่วงก่อนถึงวันงาน เราก็คุยกันเรื่องนี้ และผมก็จัดการเคลียร์ตารางงาน เพื่อที่จะไปเป็นตากล้อง เป็นสารถีให้ (เธอไม่มีตากล้องมาถ่ายให้ครับ) ซึ่งคืนก่อนวันงาน เธอยังมีท่าทีดีใจกับสิ่งที่ผมจะทำให้อยู่เลยแท้ๆ วันงานจริง ตอนถ่ายรูปช่วงเช้าก่อนเข้าหอประชุม เธอก็ยังยิ้มแย้ม ยังสดใสเมื่ออยู่กับผม พอเธอเข้าหอประชุม ผมก็ไปเที่ยวรอเวลา แล้วจะขับรถไปส่งที่บ้าน เธอว่าน่าจะเลิกเร็วสุดประมาณหกโมงเย็น ผมเลยกะเวลาว่าประมาณห้าโมง จะออกจากห้าง (ถือว่าอยู่ใกล้มอ) แต่ระหว่างที่ดูหนัง เธอก็โทรมาบอกว่าเสร็จแล้ว พอบอกไปว่าให้รอประมาณ 15 นาที น้ำเสียงอีกฝ่ายก็เริ่มขุ่น ตรงนี้ยังไม่ผิดสังเกต เข้าใจว่าคงเหนื่อยมาก อยากกลับบ้านไวๆ ผมเลยรีบบึ่งด้วยแกร๊บไบค์มาที่มอ (โชคดีที่ไฟแดงเป็นใจ เขียวให้ตลอด เลยใช้เวลาประมาณ 15 นาที ลัดเลาะจนมาถึงที่หมายได้)
ตอนอยู่บนรถ เธอไม่คุยกับผมเลย ขอโทษก็แล้ว ก็ยังเงียบ ต้องทำเป็นแบบแกล้งจำทางไม่ได้ หรือเล่าอะไรที่คิดว่าฮา เธอก็ตอบกลับมาแค่ "อือ" "เหรอ" ประมาณนี้ แล้วก็ดูจอมือถือจนถึงบ้าน ขนาดหันไปมองเป็นระยะๆ เธอก็ยังไม่ละสายตามาหาผมเลย
พอถึงบ้าน เห็นเธอยืนหน้าประตูรอให้แม่มาเปิดให้อยู่ชั่วครูนึง เลยแซวไปว่าเข้าบ้านไม่ได้เหรอ เท่านั้นแหละครับ เหมือนฟางเส้นสุดท้ายขาด เธอตะคอกคำว่า "ไป" ดังมาก จนผมทำอะไรไม่ถูก แล้วก็ขับรถกลับบ้านด้วยความงง จุกๆ และคำๆ นั้นที่ดังในหูตลอดเวลา
แต่ก็ยังมองโลกในแง่ดีอยู่ว่าเธอคงเหนื่อย และผมแซวผิดจังหวะไปหน่อย วันนั้นก็เลยไม่ทักไปหาอีก วันต่อมา ผมก็ทักเธอ พร้อมส่งรูปที่ถ่ายให้ โดยถ้ามีจังหวะก็อยากจะเคลียร์เรื่องวันงานด้วยเลย แต่เธอก็ไม่อ่านแชท มาวันนี้ ก็เลยเลือกโทร แต่สุดท้ายก็ไม่รับสายอยู่ดี
ก็เลยกลายเป็นคำถามที่ผมยังหาคำตอบไม่ได้ว่า
1. การที่ให้รอ สามารถโกรธได้ขนาดนั้นเชียวหรือ
2. วันงานจริง ผมควรไปมั้ย เพราะก่อนที่จะเป็นแบบนี้ นัดกันแล้วว่าจะไปให้ทั้งสองวัน (เคลียร์ตารางไว้เรียบร้อยแล้ว)
3. สำหรับเธอ ผมคืออะไรครับ
note: เธอไม่เคยให้ใครรู้เรื่องของผม เวลาเจอกับคนอื่น ก็ได้คนที่เป็นทั้งเพื่อนเธอและเพื่อนผมเท่านั้น แม้แต่รูปที่ถ่ายคู่กัน (ทั้งที่ผมชวนและเธอชวนเอง) เธอก็ไม่ให้ลงลงโชเชียล แต่ก็พยายามเข้าใจอยู่ว่า เรายังไม่ได้อยู่ในสถานะแฟนหรือคนรัก ถ้าลงไป เธอก็ต้องมาคอยตอบคำถาม ส่วนผมน่ะไม่มีปัญหาหรอก ไม่เปิดกับใครก็ได้ แต่ถ้ามีใครถามเรื่องความรัก ผมก็พร้อมบอกไปว่ามีคนที่กำลังคุยด้วยอยู่