คือช่วงนี้เราน้อยใจเพื่อนมากๆเลยค่ะ(มันเกินขึ้นมาตั้งนานแล้วหล่ะ)คือว่าเรามีเรื่องเครียดนิดหน่อยพอไม่มีทางเลือกก็มาลงที่ข้อมือตัวเอง จากนั้นเราก็ไประบายกับเพื่อนในกลุ่ม แต่เขากลับดูไม่เป็นห่วงเราเลยย สักนิดก็ไม่มี...ผ่านไปเดือนนึงมีเพื่อน... เขามีอาการแบบเราแหละ แต่เขาเลือกที่จะไปปรึกษาเพื่อนก่อน..ที่จะมาทำร้ายตัวเองสักพักเขาก็มาถามเรา.. ว่ากรีดข้อมือยังไงอ่ะ ใช้อะไรกรีด ด้วยความที่เรายังไม่รู้ว่าเขาจะไปทำจริงๆเราจึงบอกเขาไป(อันนี้ก็ยังไม่รู้ด้วยว่าเขาเครียดแบบเรา)วันถัดมาคนในกลุ่มก็ไปเจอว่าข้อมือของเพื่อนคนนั้นมีพลาสเตอร์ปิดอยู่ เพื่อนก็รีบเข้าไปดูว่าเป็นยังไง ทำร้ายตัวเองมาใช่ไหม คือดูเป็นห่วงมากอ่ะ จากนั้นคนในกลุ่มจึงมาโทษเราว่าเราจะแนะนำไปทำไม จะสนับสนุนให้คนเป็นแบบตัวเราหรอ ตอนนั้นในหัวเราแบบ... มันตีกันไปหมดเลยอ่ะ(จริงๆตอนที่เราทำร้ายตัวเองเราก็คงต้องการความสนใจเท่านั้นแหละ) ตอนนั้นเรานอยด์มากจนอยากออกจากกลุ่ม
แต่ทำไม่ได้เพราะพวกเขาดีกับเรามากๆ แต่ทุกอย่างมันตีกันในหัวไปหมด เราจึงเลือกที่จะเงียบไม่พูดกับคนในกลุ่มอยู่ช่วงนึง จนถึงปัจจุบันพวกเขาก็ทำเหมือนเราไม่อยู่ในกลุ่มเลย ไม่มีหน้าที่อะไรเลยเราจึงคิดฆ่าตัวตายแต่มันก็ทำไม่ไ้ด้ก็ได้แต่เฉยชาอยู่ในกลุ่มนั่น คืออยากให้เพื่อนหันมาสนใจบ้างอ่ะค่ะ
ส่วนเรื่องครอบครัวก็น้อยใจไม่แพ้กัน เพราะมีเพื่อนเราสอบติดห้องเรียนพิเศษแม่ก็ชมๆๆชมจนเราคิดไปอ่ะว่าทำไมเราไม่เกิดมาดีแบบเขาบ้างวะ พอมีเพื่อนมาที่บ้านเพื่อนก็วาดรูปไรงี้แล้วแม่เราก็มาเห็นก็แบบชมๆ แล้วก็บอกว่าวาดเก่งกว่าเราเยอะเลย นับจากนั้นเราก็เลยเก็บตัวอยู่แต่ในห้องแล้วก็เอาแต่คิดเรื่องที่แม่เอาไปเปรียบกับคนอื่นก็เราวาดได้แต่การ์ตูนก้างปลาอ่ะเรามันเรียนไม่เก่งอ่ะ เรามันทำอะไรไม่ได้ดีแบบเขาบ้างเลยอ่ะ เรานั่งคิดแบบนั้นอยู่ประมาณ2อาทิตย์ เราก็คิดแหละว่าแบบเออเกิดมาทำไมเกิดมาก็ไม่ได้อะไรเลยไม่เคยทำให้พ่อแม่ภูมิใจ
ก็ทำอะไรไม่ได้อ่ะค่ะ ก็ได้แค่นั่งร้องไห้ไปให้พ้นวัน
อาการทั้งหมดนี้สรุปคือเราแค่ต้องการความสนใจใช่ไหมคะ และจะพอมีวิธีลดอาการแบบนี้บ้างได้ไหมคะ
ปล.อันนี้ก็เป็นบทความที่เด็กมอต้นคนนึงพอจะพิมพ์ออกมาทั้งหมด เรื่องเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่ทุกคนเป็นแหละค่ะ ไม่ได้เครียด อะไรเลย แต่เราแค่ต้องการกำลังใจและการระบายเท่านั่นแหละค่ะ ขอบคุณค่า
พอจะมีวิธีเลิกชอบคิดหรือนอยด์ในเรื่องเล็กๆน้อยๆบ้างไหมคะ
แต่ทำไม่ได้เพราะพวกเขาดีกับเรามากๆ แต่ทุกอย่างมันตีกันในหัวไปหมด เราจึงเลือกที่จะเงียบไม่พูดกับคนในกลุ่มอยู่ช่วงนึง จนถึงปัจจุบันพวกเขาก็ทำเหมือนเราไม่อยู่ในกลุ่มเลย ไม่มีหน้าที่อะไรเลยเราจึงคิดฆ่าตัวตายแต่มันก็ทำไม่ไ้ด้ก็ได้แต่เฉยชาอยู่ในกลุ่มนั่น คืออยากให้เพื่อนหันมาสนใจบ้างอ่ะค่ะ
ส่วนเรื่องครอบครัวก็น้อยใจไม่แพ้กัน เพราะมีเพื่อนเราสอบติดห้องเรียนพิเศษแม่ก็ชมๆๆชมจนเราคิดไปอ่ะว่าทำไมเราไม่เกิดมาดีแบบเขาบ้างวะ พอมีเพื่อนมาที่บ้านเพื่อนก็วาดรูปไรงี้แล้วแม่เราก็มาเห็นก็แบบชมๆ แล้วก็บอกว่าวาดเก่งกว่าเราเยอะเลย นับจากนั้นเราก็เลยเก็บตัวอยู่แต่ในห้องแล้วก็เอาแต่คิดเรื่องที่แม่เอาไปเปรียบกับคนอื่นก็เราวาดได้แต่การ์ตูนก้างปลาอ่ะเรามันเรียนไม่เก่งอ่ะ เรามันทำอะไรไม่ได้ดีแบบเขาบ้างเลยอ่ะ เรานั่งคิดแบบนั้นอยู่ประมาณ2อาทิตย์ เราก็คิดแหละว่าแบบเออเกิดมาทำไมเกิดมาก็ไม่ได้อะไรเลยไม่เคยทำให้พ่อแม่ภูมิใจ
ก็ทำอะไรไม่ได้อ่ะค่ะ ก็ได้แค่นั่งร้องไห้ไปให้พ้นวัน
อาการทั้งหมดนี้สรุปคือเราแค่ต้องการความสนใจใช่ไหมคะ และจะพอมีวิธีลดอาการแบบนี้บ้างได้ไหมคะ
ปล.อันนี้ก็เป็นบทความที่เด็กมอต้นคนนึงพอจะพิมพ์ออกมาทั้งหมด เรื่องเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่ทุกคนเป็นแหละค่ะ ไม่ได้เครียด อะไรเลย แต่เราแค่ต้องการกำลังใจและการระบายเท่านั่นแหละค่ะ ขอบคุณค่า