***นิยายเรื่องนี้เหมาะสำหรับผู้อ่านที่อายุ18ปีขึ้นไป เพราะมีเนื้อหาที่โหดร้ายและรุนแรง***
บทที่ 2 : ความจริง
“ ข้าก็จะพาเจ้า ไปหาพระเจ้าหนะสิ ”
แอนเธียนาพูดและยิ้มแย้มด้วยท่าทางไร้เดียงสา
“ เอ๋? พระเจ้าหรอ!!? เมื่อกี้ชั้นได้ยินคำว่าพระเจ้าใช่ไหม!!? นี่มันเรื่องอะไรกัน? ”
“ ก็เจ้าสิ้นอายุไขไปแล้วหนะสิ เจ้าถึงได้มาอยู่ที่นี่ แล้วข้าก็จะพาเจ้าไปหาพระเจ้า มันแปลกตรงไหนกัน? ”
“ มันก็ต้องแปลกอยู่แล้วสิฟระ!!! แล้วนี่อะไร!! นี่ชั้นตายแล้วเรอะ!!? ”
“ มนุษย์เนี่ย น่ารำคาญชะมัด เดี๋ยวข้าก็ทิ้งไว้ให้ปีศาจกินซะเลยนี่? "
“ อะไรนะ ปีศาจหรอ? ”
“ ข้าก็หมายถึงพวกที่วิ่งไล่ตามเจ้าเมื่อกี้นี้หนะสิ ”
แอนเธียนาพาผมบินมุ่งหน้าเข้าไปยังป่าลึก และในระหว่างที่กำลังบินอยู่นั้นเอง แอนเธียนาก็ได้อธิบายเรื่องราวต่างๆให้ผมฟัง
“ ที่นี่หนะเป็นโลกที่มีเหล่าเทพและปีศาจอาศัยอยู่ หรือที่พวกเจ้าเรียกกันว่าโลกหลังความตายนั่นแหละ เมื่อมนุษย์หมดอายุขัยลง ก็จะถูกส่งมาที่นี่ แล้วพระเจ้าก็จะพิพากษาว่าตอนมีชีวิตอยู่ได้ทำอะไรบ้าง จะได้เกิดเป็นอะไรในชาติหน้า หรือต้องตกนรกไปรับกรรม นั่นก็ต้องให้พระเจ้าตัดสิน ”
“ ฟังดูน่ากลัวเป็นบ้า...!! ”
“ เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฮ่าๆ พระเจ้าหนะใจดีจะตายไป ถ้าตอนมีชีวิตเจ้าไม่ได้ทำผิดร้ายแรงละก็นะ”
“ งั้นหรอ.....งั้นก็ไม่ต้องห่วงแล้วหละ ที่จริงชั้นแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ.... ฮะๆๆ ”
ผมพูดพร้อมทำสีหน้าเศร้าหมองลงโดยไม่รู้ตัว จนแอนเธียนาสังเกตเห็นได้ชัดเจนว่าผมกำลังหัวเราะกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง
“ ช่างเถอะ เจ้าต้องขอบคุณข้านะรู้ไหม สำหรับมนุษย์บางคนข้าเองก็ช่วยไว้ไม่ทัน จนถูกพวกปิศาจจับไปกินก็มี..... ”
“ นี่เธอไม่ได้ล้อเล่นเรื่องปิศาจสินะ....? เห้อ......น่ากลัวจริงๆ ”
แอนเธียนาเริ่มทำสีหน้าเป็นกังวลมากขึ้นเมื่อพูดถึงเรื่องของพวกปิศาจ
“ ที่ใดมีความมืดก็ย่อมมีแสงสว่าง มีเทพก็ต้องมีปิศาจ พวกเราเหล่าเทพได้ต่อสู้กับพวกปิศาจมาอย่างยาวนานแล้วหละ พวกมันทั้งป่าเถื่อนและโหดเหี้ยม และชอบจับตัวมนุษย์ที่มายังโลกนี้ ”
ผมเริ่มสังเกตุเห็นว่าท่ามกลางป่าไม้อันเขียวขจีก็มีควันไฟลอยขึ้นมาอยู่หลายจุด นั่นคงจะเป็นผลกระทบจากการต่อสู้ของเหล่าเทพและปิศาจไม่ผิดแน่ ผมถอนหายใจพยายามยอมรับกับสิ่งที่ได้เกิดขึ้นเพราะผมเองก็ไม่มีห่วงอะไรบนโลกอยู่แล้ว แต่ว่าลึกๆในใจผมก็ยังหวังว่านี่เป็นความฝันอยู่
“ นั่นสินะ... ในโลกของชั้นก็ยังมีการพูดถึงเรื่องของเทพและปิศาจอยู่ ถ้าเรื่องพวกนั้นมันจะมีจริงก็คงไม่แปลกอะไรมั้ง เฮ้อออ..... ”
“ ข้าดีใจนะที่เจ้ายอมรับ อะ...ใกล้จะถึงแล้วหละ เจ้าเห็นหอคอยตรงนั้นไหม เราจะไปตรงหอคอยนั่นกัน ”
ผมเพ่งมองไปข้างหน้า ก็สังเกตเห็นว่ามีหอคอยเล็กๆตั้งอยู่กลางป่า ผิดจากที่ผมคิดไว้ว่าหอคอยที่เหล่าเทพอยู่นั้น มันจะต้องใหญ่โตอลังการมากกว่านี้สิ
“ ทะ...ที่นั่นเป็นที่สำหรับวาปหนะ แบบเข้าไปแล้วก็ไปโผล่อีกที่ที่พระเจ้าอยู่ ฮ่าๆๆๆ ”
เมื่อมาถึง แอนเธียนาก็พาผมมาลงตรงข้างบ่อน้ำพุหน้าหอคอยสไตล์โรมัน เมื่อได้มาอยู่ใกล้ๆก็พบว่าหอคอยมันก็ไม่ได้เล็กอย่างที่คิดหรอก แต่มันก็ไม่ได้ใหญ่มากนัก ด้านหน้าประตูมีเทพธิดาที่แต่งชุดคล้ายๆกับแอนเธียนายืนต่อแถวกันอยู่ ด้านข้างของเหล่าเทพธิดาแต่ละองค์จะมีคนยืนอยู่ข้างๆ ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นมนุษย์ที่ตายแล้วมายังโลกแห่งนี้ หนึ่งในเทพธิดาที่ยืนต่อแถวอยู่หน้าประตูโบกมือและมองมาทางพวกผม
“ แอนเธียนา!!เจ้ามาช้าเกินไปแล้วนะ คงไม่ทันแล้วหละ นี่รอบสุดท้ายแล้ว เจ้าค่อยเข้ามาเองคนเดียวทีหลังก็แล้วกัน....!!! ”
“ แฮะๆ ค่าาาาาาาาาาาาา..... ”
แอนเธียนาขานรับ ผมก็หันหน้าไปมองแอนเธียนาแล้วถามว่า
“ เรามาไม่ทันหรอ? ”
“ มันมีขั้นตอนหนะ แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป หลังจากพวกเขาทำเสร็จ ข้าจะพาเจ้าเข้าไปคนเดียวเป็นกรณีพิเศษเลย ฮ่าๆๆๆ ”
เหล่าเทพธิดาที่ยืนต่อแถวอยู่ก็เปิดประตูหอคอยแล้วก็ค่อยๆเดินเข้าไปกันอย่างเป็นระเบียบ เมื่อคนสุดท้ายเข้าไป ประตูก็ได้ปิดลงอย่างนุ่มนวล หลังจากนั้นแอนเธียนาก็ได้ใช้แก้วรูปทรงประหลาดตักน้ำตรงน้ำพุแล้วหันมาหาผม
“ เจ้าจะต้องดื่มน้ำนี่ เพื่อชำระล้างก่อนที่จะเข้าไปข้างในหอคอย ”
“ อ๋ออ.... งั้นเหรอ.... ”
“ ว่าแต่....เจ้าชื่ออะไรงั้นหรอ? ”
“ ชั้นหรอ? ชั้นชื่อว่า....... ”
ในขณะที่ผมยื่นมาออกไปกำลังจะหยิบแก้วน้ำจากมือของแอนเธียนาและกำลังจะบอกชื่ออยู่นั้นเอง........
“ อย่าดื่มเชียวนะ!!!! ”
!!!!ฉึก!!!!
มีเสียงตะโกนดังมาจากข้างหลังของผม พร้อมกับลูกธนูที่พุ่งมายังหน้าของ แอนเธียนาเข้าอย่างจัง จนเลือดของเธอสาดกระเด็นมาโดนใบหน้าของผมด้วย ผมตกใจอย่างมากกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า ผมแทบจะขยับตัวไม่ได้คล้ายกับโดนล่ามโซ่เพราะความกลัว ผมจึงรวบรวมสติค่อยๆหันหลังมองไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งออกมา พบว่ามีกลุ่มคนประมาณ5คนที่สวมชุดสีดำยืนอยู่ ในจำนวนของกลุ่มคนพวกนั้นมีสองคนที่ถือขวานอันใหญ่ที่วิ่งไล่ตามผมในป่าอยู่ด้วย แอนเธียนาประคับประคองตัวเองลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล แล้วแอนเธียนาก็ค่อยๆหันใบหน้าของเธอมาอย่างช้าๆ แล้วเธอก็ดึงลูกธนูที่ปักอยู่ที่ตาข้างขวาของเธอออกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส แล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัวว่า.....
“อ๊าาาา.... แก!!!!!!!พวกปิศาจ!!! แกเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!!!!! ”
“ ยังไม่ตายอีกหรอ? คิคิคิ เจ้านี่อึดใช่ย่อยเลยนะ ข้าแอบตามเจ้าตอนที่เจ้าพาตัวมนุษย์นั่นบินมายังที่นี่ไงหละ♥) ”
“ พวกทหารยามหายหัวไปไหนกันหมด!!!!!? ”
“ คิคิคิ♥ เจ้าหมายถึง เจ้าพวกนี้นะหรอ? ฮ่าๆๆๆ ”
เด็กสาวที่ดูคล้ายเด็กประถมที่ยืนถือธนูพูดด้วยเสียงแหลมเหมือนเด็ก แล้วก็เตะหัวของใครบางคนที่ใส่หมวกเหล็กกลิ้งออกมาเบื้องหน้าของแอนเธียนา
“ ปิศาจอย่างพวกแก!!!!!!! อย่าอยู่เลยยยย!!! ”
แอนเธียนาเอามือที่จับบาดแผลบริเวณตาขวาของเธอออกมา แล้วผายมือไว้ข้างตัว ทันใดนั้นก็มีประกายแสงเล็กๆแล้วมีดาบอันใหญ่ทรงตะวันตกโผล่มาที่มือของเธอ เธอกระพืออย่างรุนแรงพุ่งเข้าไปหมายจะเอาชีวิตพวกปิศาจ
“ เป็นเทพธิดาที่น่าสมเพชจริงๆ..... ”
คนที่ใส่หน้ากากเขาสัตว์ดูแตกต่างจากคนอื่นซึ่งน่าจะเป็นหัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาทุ้มๆ แล้วเริ่มเอามือเข้าไปจับอะไรบางอย่างข้างตัวใต้ผ้าคลุม ซึ่งผมรู้สึกคุ้นตาแบบแปลกๆ แล้วคนที่ใส่หน้ากากก็พุ่งตัวออกมาวิ่งเข้าหาแอนเธียนาตรงๆ แอนเธียนาง้างมือขึ้นหมายจะฟันไปบริเวณหัวของอีกฝ่าย ส่วนคนที่ใส่หน้ากากก็ย่อตัวลงหลบไปได้อย่างว่องไว และชักมือออกจากผ้าคลุมอย่างรวดเร็ว เอมิเลียถูกฟันบริเวณช่วงลำตัวจนร่างกายขาดออกเป็นสองท่อน เมื่อผมเห็นอาวุธของคนปิศาจอย่างเต็มตา ผมก็รู้ได้ทันทีเลยว่ามันคือ......
“ บ้าน่า นั่นมันดาบคาตานะ ทะ...ทำไมถึง…ที่นี่.... ”
ที่ผมเห็นอาวุธได้ชัดเจนนั้น เพราะหลังจากที่มันพุ่งฟันแอนเธียนา มันก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผมนั่นเอง มันจ้องมองมายังผมแล้วก็เหวี่ยงดาบ !!!!ฟั่บบบ!!! ผมหลับตาด้วยความตกใจ แต่ดาบนั้นไม่ได้ลงมายังคอของผมแต่อย่างใด ด้วยแรงเหวี่ยงทำให้เลือดที่ติดอยู่บนดาบกระเด็นลงพื้นกระทบกับยอดใบหญ้าจนเป็นสีแดง แล้วมันก็เก็บดาบเข้าไปใต้ผ้าคลุม แกร็ก!! แม้แอนเธียนาจะตัวขาดสองท่อนแต่เธอก็ยังไม่ตายสนิท เธอใช้มือทั้งสองข้างตะเกียกตะกายคลานไปบนพื้นแม้ว่าจะเพียงร่างกายท่อนบนก็ตาม แล้วร่างของแอนเธียนาก็แน่นิ่งไป ด้วยความโมโหผมจึงตะโกนออกไปทั้งน้ำตา
“ ทำไม!!!!! พวกแกต้องทำแบบนี้ด้วย!!!!!!!!! ”
“ ทำไมงั้นเหรอ...? ”
คนที่สวมหน้ากากพูดด้วยเสียงเย็นชา แล้วมันก็ให้ลูกน้องตัวใหญ่ยักของมันจับคอเสื้อยกผมขึ้น แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังหาคอยแล้วถีบประตูอย่างแรงจนเปิดออก ภาพที่ผมเห็นมันไม่มีประตูวาปแต่อย่างใด มีเพียงภาพของเหล่าเทพธิดาและมนุษย์......มนุษย์ที่นอนจมกองเลือดกันอยู่ที่พื้นนับร้อย และในขณะเดียวกันเทพธิดากำลังบรรจุอะไรบางอย่างลงในขวดโหล เมื่อพวกเทพธิดาเห็นพวกปิศาจที่เข้ามาในหอคอยก็ทำหน้าตาตกใจกันสุดขีด
“ จัดการได้.... ”
หลังจากที่คนที่สวมหน้ากากออกคำสั่ง เหล่าปิศาจที่เหลือก็วิ่งเข้าไปด้านในหอคอยอย่างรวดเร็ว ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มต่อสู้กัน ในขณะที่ผมถูกโยนลงพื้นให้นั่งดูภาพที่อยู่เบื้องหน้าโดยมีหัวหน้ากลุ่มของพวกปิศาจที่สวมหน้ากากยืนอยู่ข้างๆผม
“ นี่มัน อะไร กัน? ”
“ พิธีบูชายัญของพวกเทพ พวกมันคงบอกนายว่าจะพาไปหาหล่าเทพงั้นสินะ? ”
“ ชั้นไม่เชื่อ!!!! เทพไม่มีทางทำแบบ....”
“ ข้าไม่รู้หรอกนะ ว่าในโลกของเจ้าจะพูดถึงเทพกับปิศาจยังไง แต่เจ้าก็ได้เห็นกับตาตัวเองแล้วนี่.... ”
หัวหน้าของพวกปิศาจยืนพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่ดูเย็นชาท่ามกลางการต่อสู้อันดุเดือดที่อยู่เบื้องหน้า หลังจากสู้กันได้ไม่นานการต่อสู้ก็จบลงด้วยชัยชนะของพวกปิศาจ
“ เจ้าคงมีคำถามมากมายจะถามข้าสินะ...งั้นเจ้าก็จง....มากับข้า....... ”
หัวหน้าของกลุ่มปิศาจพูดพลางถอดหน้ากากออก แล้วยื่นมือออกมาหาผม เผยให้ค่อยๆเห็นหน้าตาของเด็กสาวซึ่งน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับผม
[ ภาพประกอบโดย LCkiWi ]
เรื่องโดย : แมวตบ
The After Death : เอาชีวิตรอดในโลกหลังความตาย บทที่ 2 : ความจริง
“ ข้าก็จะพาเจ้า ไปหาพระเจ้าหนะสิ ”
แอนเธียนาพูดและยิ้มแย้มด้วยท่าทางไร้เดียงสา
“ เอ๋? พระเจ้าหรอ!!? เมื่อกี้ชั้นได้ยินคำว่าพระเจ้าใช่ไหม!!? นี่มันเรื่องอะไรกัน? ”
“ ก็เจ้าสิ้นอายุไขไปแล้วหนะสิ เจ้าถึงได้มาอยู่ที่นี่ แล้วข้าก็จะพาเจ้าไปหาพระเจ้า มันแปลกตรงไหนกัน? ”
“ มันก็ต้องแปลกอยู่แล้วสิฟระ!!! แล้วนี่อะไร!! นี่ชั้นตายแล้วเรอะ!!? ”
“ มนุษย์เนี่ย น่ารำคาญชะมัด เดี๋ยวข้าก็ทิ้งไว้ให้ปีศาจกินซะเลยนี่? "
“ อะไรนะ ปีศาจหรอ? ”
“ ข้าก็หมายถึงพวกที่วิ่งไล่ตามเจ้าเมื่อกี้นี้หนะสิ ”
แอนเธียนาพาผมบินมุ่งหน้าเข้าไปยังป่าลึก และในระหว่างที่กำลังบินอยู่นั้นเอง แอนเธียนาก็ได้อธิบายเรื่องราวต่างๆให้ผมฟัง
“ ที่นี่หนะเป็นโลกที่มีเหล่าเทพและปีศาจอาศัยอยู่ หรือที่พวกเจ้าเรียกกันว่าโลกหลังความตายนั่นแหละ เมื่อมนุษย์หมดอายุขัยลง ก็จะถูกส่งมาที่นี่ แล้วพระเจ้าก็จะพิพากษาว่าตอนมีชีวิตอยู่ได้ทำอะไรบ้าง จะได้เกิดเป็นอะไรในชาติหน้า หรือต้องตกนรกไปรับกรรม นั่นก็ต้องให้พระเจ้าตัดสิน ”
“ ฟังดูน่ากลัวเป็นบ้า...!! ”
“ เจ้าไม่ต้องห่วงหรอกน่า ฮ่าๆ พระเจ้าหนะใจดีจะตายไป ถ้าตอนมีชีวิตเจ้าไม่ได้ทำผิดร้ายแรงละก็นะ”
“ งั้นหรอ.....งั้นก็ไม่ต้องห่วงแล้วหละ ที่จริงชั้นแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ.... ฮะๆๆ ”
ผมพูดพร้อมทำสีหน้าเศร้าหมองลงโดยไม่รู้ตัว จนแอนเธียนาสังเกตเห็นได้ชัดเจนว่าผมกำลังหัวเราะกลบเกลื่อนอะไรบางอย่าง
“ ช่างเถอะ เจ้าต้องขอบคุณข้านะรู้ไหม สำหรับมนุษย์บางคนข้าเองก็ช่วยไว้ไม่ทัน จนถูกพวกปิศาจจับไปกินก็มี..... ”
“ นี่เธอไม่ได้ล้อเล่นเรื่องปิศาจสินะ....? เห้อ......น่ากลัวจริงๆ ”
แอนเธียนาเริ่มทำสีหน้าเป็นกังวลมากขึ้นเมื่อพูดถึงเรื่องของพวกปิศาจ
“ ที่ใดมีความมืดก็ย่อมมีแสงสว่าง มีเทพก็ต้องมีปิศาจ พวกเราเหล่าเทพได้ต่อสู้กับพวกปิศาจมาอย่างยาวนานแล้วหละ พวกมันทั้งป่าเถื่อนและโหดเหี้ยม และชอบจับตัวมนุษย์ที่มายังโลกนี้ ”
ผมเริ่มสังเกตุเห็นว่าท่ามกลางป่าไม้อันเขียวขจีก็มีควันไฟลอยขึ้นมาอยู่หลายจุด นั่นคงจะเป็นผลกระทบจากการต่อสู้ของเหล่าเทพและปิศาจไม่ผิดแน่ ผมถอนหายใจพยายามยอมรับกับสิ่งที่ได้เกิดขึ้นเพราะผมเองก็ไม่มีห่วงอะไรบนโลกอยู่แล้ว แต่ว่าลึกๆในใจผมก็ยังหวังว่านี่เป็นความฝันอยู่
“ นั่นสินะ... ในโลกของชั้นก็ยังมีการพูดถึงเรื่องของเทพและปิศาจอยู่ ถ้าเรื่องพวกนั้นมันจะมีจริงก็คงไม่แปลกอะไรมั้ง เฮ้อออ..... ”
“ ข้าดีใจนะที่เจ้ายอมรับ อะ...ใกล้จะถึงแล้วหละ เจ้าเห็นหอคอยตรงนั้นไหม เราจะไปตรงหอคอยนั่นกัน ”
ผมเพ่งมองไปข้างหน้า ก็สังเกตเห็นว่ามีหอคอยเล็กๆตั้งอยู่กลางป่า ผิดจากที่ผมคิดไว้ว่าหอคอยที่เหล่าเทพอยู่นั้น มันจะต้องใหญ่โตอลังการมากกว่านี้สิ
“ ทะ...ที่นั่นเป็นที่สำหรับวาปหนะ แบบเข้าไปแล้วก็ไปโผล่อีกที่ที่พระเจ้าอยู่ ฮ่าๆๆๆ ”
เมื่อมาถึง แอนเธียนาก็พาผมมาลงตรงข้างบ่อน้ำพุหน้าหอคอยสไตล์โรมัน เมื่อได้มาอยู่ใกล้ๆก็พบว่าหอคอยมันก็ไม่ได้เล็กอย่างที่คิดหรอก แต่มันก็ไม่ได้ใหญ่มากนัก ด้านหน้าประตูมีเทพธิดาที่แต่งชุดคล้ายๆกับแอนเธียนายืนต่อแถวกันอยู่ ด้านข้างของเหล่าเทพธิดาแต่ละองค์จะมีคนยืนอยู่ข้างๆ ดูยังไงก็รู้ว่าเป็นมนุษย์ที่ตายแล้วมายังโลกแห่งนี้ หนึ่งในเทพธิดาที่ยืนต่อแถวอยู่หน้าประตูโบกมือและมองมาทางพวกผม
“ แอนเธียนา!!เจ้ามาช้าเกินไปแล้วนะ คงไม่ทันแล้วหละ นี่รอบสุดท้ายแล้ว เจ้าค่อยเข้ามาเองคนเดียวทีหลังก็แล้วกัน....!!! ”
“ แฮะๆ ค่าาาาาาาาาาาาา..... ”
แอนเธียนาขานรับ ผมก็หันหน้าไปมองแอนเธียนาแล้วถามว่า
“ เรามาไม่ทันหรอ? ”
“ มันมีขั้นตอนหนะ แต่เจ้าไม่ต้องกังวลไป หลังจากพวกเขาทำเสร็จ ข้าจะพาเจ้าเข้าไปคนเดียวเป็นกรณีพิเศษเลย ฮ่าๆๆๆ ”
เหล่าเทพธิดาที่ยืนต่อแถวอยู่ก็เปิดประตูหอคอยแล้วก็ค่อยๆเดินเข้าไปกันอย่างเป็นระเบียบ เมื่อคนสุดท้ายเข้าไป ประตูก็ได้ปิดลงอย่างนุ่มนวล หลังจากนั้นแอนเธียนาก็ได้ใช้แก้วรูปทรงประหลาดตักน้ำตรงน้ำพุแล้วหันมาหาผม
“ เจ้าจะต้องดื่มน้ำนี่ เพื่อชำระล้างก่อนที่จะเข้าไปข้างในหอคอย ”
“ อ๋ออ.... งั้นเหรอ.... ”
“ ว่าแต่....เจ้าชื่ออะไรงั้นหรอ? ”
“ ชั้นหรอ? ชั้นชื่อว่า....... ”
ในขณะที่ผมยื่นมาออกไปกำลังจะหยิบแก้วน้ำจากมือของแอนเธียนาและกำลังจะบอกชื่ออยู่นั้นเอง........
“ อย่าดื่มเชียวนะ!!!! ”
!!!!ฉึก!!!!
มีเสียงตะโกนดังมาจากข้างหลังของผม พร้อมกับลูกธนูที่พุ่งมายังหน้าของ แอนเธียนาเข้าอย่างจัง จนเลือดของเธอสาดกระเด็นมาโดนใบหน้าของผมด้วย ผมตกใจอย่างมากกับภาพที่เกิดขึ้นตรงหน้า ผมแทบจะขยับตัวไม่ได้คล้ายกับโดนล่ามโซ่เพราะความกลัว ผมจึงรวบรวมสติค่อยๆหันหลังมองไปยังทิศทางที่ลูกธนูพุ่งออกมา พบว่ามีกลุ่มคนประมาณ5คนที่สวมชุดสีดำยืนอยู่ ในจำนวนของกลุ่มคนพวกนั้นมีสองคนที่ถือขวานอันใหญ่ที่วิ่งไล่ตามผมในป่าอยู่ด้วย แอนเธียนาประคับประคองตัวเองลุกขึ้นมาอย่างทุลักทุเล แล้วแอนเธียนาก็ค่อยๆหันใบหน้าของเธอมาอย่างช้าๆ แล้วเธอก็ดึงลูกธนูที่ปักอยู่ที่ตาข้างขวาของเธอออกมาด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส แล้วตะโกนด้วยน้ำเสียงที่น่ากลัวว่า.....
“อ๊าาาา.... แก!!!!!!!พวกปิศาจ!!! แกเข้ามาที่นี่ได้ยังไง!!!!! ”
“ ยังไม่ตายอีกหรอ? คิคิคิ เจ้านี่อึดใช่ย่อยเลยนะ ข้าแอบตามเจ้าตอนที่เจ้าพาตัวมนุษย์นั่นบินมายังที่นี่ไงหละ♥) ”
“ พวกทหารยามหายหัวไปไหนกันหมด!!!!!? ”
“ คิคิคิ♥ เจ้าหมายถึง เจ้าพวกนี้นะหรอ? ฮ่าๆๆๆ ”
เด็กสาวที่ดูคล้ายเด็กประถมที่ยืนถือธนูพูดด้วยเสียงแหลมเหมือนเด็ก แล้วก็เตะหัวของใครบางคนที่ใส่หมวกเหล็กกลิ้งออกมาเบื้องหน้าของแอนเธียนา
“ ปิศาจอย่างพวกแก!!!!!!! อย่าอยู่เลยยยย!!! ”
แอนเธียนาเอามือที่จับบาดแผลบริเวณตาขวาของเธอออกมา แล้วผายมือไว้ข้างตัว ทันใดนั้นก็มีประกายแสงเล็กๆแล้วมีดาบอันใหญ่ทรงตะวันตกโผล่มาที่มือของเธอ เธอกระพืออย่างรุนแรงพุ่งเข้าไปหมายจะเอาชีวิตพวกปิศาจ
“ เป็นเทพธิดาที่น่าสมเพชจริงๆ..... ”
คนที่ใส่หน้ากากเขาสัตว์ดูแตกต่างจากคนอื่นซึ่งน่าจะเป็นหัวหน้าพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาทุ้มๆ แล้วเริ่มเอามือเข้าไปจับอะไรบางอย่างข้างตัวใต้ผ้าคลุม ซึ่งผมรู้สึกคุ้นตาแบบแปลกๆ แล้วคนที่ใส่หน้ากากก็พุ่งตัวออกมาวิ่งเข้าหาแอนเธียนาตรงๆ แอนเธียนาง้างมือขึ้นหมายจะฟันไปบริเวณหัวของอีกฝ่าย ส่วนคนที่ใส่หน้ากากก็ย่อตัวลงหลบไปได้อย่างว่องไว และชักมือออกจากผ้าคลุมอย่างรวดเร็ว เอมิเลียถูกฟันบริเวณช่วงลำตัวจนร่างกายขาดออกเป็นสองท่อน เมื่อผมเห็นอาวุธของคนปิศาจอย่างเต็มตา ผมก็รู้ได้ทันทีเลยว่ามันคือ......
“ บ้าน่า นั่นมันดาบคาตานะ ทะ...ทำไมถึง…ที่นี่.... ”
ที่ผมเห็นอาวุธได้ชัดเจนนั้น เพราะหลังจากที่มันพุ่งฟันแอนเธียนา มันก็มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าผมนั่นเอง มันจ้องมองมายังผมแล้วก็เหวี่ยงดาบ !!!!ฟั่บบบ!!! ผมหลับตาด้วยความตกใจ แต่ดาบนั้นไม่ได้ลงมายังคอของผมแต่อย่างใด ด้วยแรงเหวี่ยงทำให้เลือดที่ติดอยู่บนดาบกระเด็นลงพื้นกระทบกับยอดใบหญ้าจนเป็นสีแดง แล้วมันก็เก็บดาบเข้าไปใต้ผ้าคลุม แกร็ก!! แม้แอนเธียนาจะตัวขาดสองท่อนแต่เธอก็ยังไม่ตายสนิท เธอใช้มือทั้งสองข้างตะเกียกตะกายคลานไปบนพื้นแม้ว่าจะเพียงร่างกายท่อนบนก็ตาม แล้วร่างของแอนเธียนาก็แน่นิ่งไป ด้วยความโมโหผมจึงตะโกนออกไปทั้งน้ำตา
“ ทำไม!!!!! พวกแกต้องทำแบบนี้ด้วย!!!!!!!!! ”
“ ทำไมงั้นเหรอ...? ”
คนที่สวมหน้ากากพูดด้วยเสียงเย็นชา แล้วมันก็ให้ลูกน้องตัวใหญ่ยักของมันจับคอเสื้อยกผมขึ้น แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังหาคอยแล้วถีบประตูอย่างแรงจนเปิดออก ภาพที่ผมเห็นมันไม่มีประตูวาปแต่อย่างใด มีเพียงภาพของเหล่าเทพธิดาและมนุษย์......มนุษย์ที่นอนจมกองเลือดกันอยู่ที่พื้นนับร้อย และในขณะเดียวกันเทพธิดากำลังบรรจุอะไรบางอย่างลงในขวดโหล เมื่อพวกเทพธิดาเห็นพวกปิศาจที่เข้ามาในหอคอยก็ทำหน้าตาตกใจกันสุดขีด
“ จัดการได้.... ”
หลังจากที่คนที่สวมหน้ากากออกคำสั่ง เหล่าปิศาจที่เหลือก็วิ่งเข้าไปด้านในหอคอยอย่างรวดเร็ว ทั้งสองฝ่ายก็เริ่มต่อสู้กัน ในขณะที่ผมถูกโยนลงพื้นให้นั่งดูภาพที่อยู่เบื้องหน้าโดยมีหัวหน้ากลุ่มของพวกปิศาจที่สวมหน้ากากยืนอยู่ข้างๆผม
“ นี่มัน อะไร กัน? ”
“ พิธีบูชายัญของพวกเทพ พวกมันคงบอกนายว่าจะพาไปหาหล่าเทพงั้นสินะ? ”
“ ชั้นไม่เชื่อ!!!! เทพไม่มีทางทำแบบ....”
“ ข้าไม่รู้หรอกนะ ว่าในโลกของเจ้าจะพูดถึงเทพกับปิศาจยังไง แต่เจ้าก็ได้เห็นกับตาตัวเองแล้วนี่.... ”
หัวหน้าของพวกปิศาจยืนพูดกับผมด้วยน้ำเสียงที่ดูเย็นชาท่ามกลางการต่อสู้อันดุเดือดที่อยู่เบื้องหน้า หลังจากสู้กันได้ไม่นานการต่อสู้ก็จบลงด้วยชัยชนะของพวกปิศาจ
“ เจ้าคงมีคำถามมากมายจะถามข้าสินะ...งั้นเจ้าก็จง....มากับข้า....... ”
หัวหน้าของกลุ่มปิศาจพูดพลางถอดหน้ากากออก แล้วยื่นมือออกมาหาผม เผยให้ค่อยๆเห็นหน้าตาของเด็กสาวซึ่งน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับผม