มืดแปดด้าน มันเป็นอย่างนี้นี่เอง

สวัสดีครับ ผมอายุ27ปี กทม ผมใช้ชีวิตปกติ จนผมไปตวรจพบ HIV และตับอักเสบบี ตอนนั้นเสียใจมากครับ ร้องไห้ทุกคืนแต่ก็โทษตัวเองนี่แหละครับ เพราะเราไปรับเชื่อนี้มาเอง ตอนนี้ผมทำใจได้แล้วครับ
**แต่ปัญหาผมคือว่า ผมลาออกจากที่ทำงานเพราะตอนนั้นต้องไปหาหมอบ่อย หัวหน้ามักไม่ให้ลาและกลัวคนสงใสก็เลยตัดสินใจลาออก แต่ลืมไปว่าถ้าเราสมัครงานที่ใหม่ ก็ต้องตรวจโรคอยู่ดี คราวนี้แหละครับ ไม่มีงานก็ไม่มีเงิน ทุกวันนี้ผมไม่บอกใครเลย เก็บทุกอย่างไว้คนเดียว มันกลัวไปหมด ผมไม่รู้จะปรึกษาใครดี มันมืดไปหมด
**ผมอยากทำงานครับ งานอะไรก็ได้  ผมทุ่มเทกับงานมาตลอด แต่ตอนนี้โอกาสในการทำงานผมไม่มีเลย  เหมือนรอวันตายเท่านั้น
**จะซ้ำเติมก็ได้นะครับ ผมไม่เหลือใจที่จะเสียอีกแล้ว