คือผมเป็นผู้หญิงแมนๆห้าวๆชอบพูดครับทำตัวแม่นๆใช้เสียผู้ชายเคยถามพ่อว่าเป็นทอมได้มั้ยแต่โดนดุมายกใหญ่เพราะเค้าไม่ชอบ
เราก็พยายามทำตัวหวานๆพูดเพราะๆแต่ด้วยความติดปากเวลาพูดกับเพื่อนเลยยังติดอยู่ก็มีบ้างที่เค้าไม่ค่อยชอบที่เราเป็นแบบนี้แต่...... เราต้องการเป็นเราไม่ได้ต้องการให้ใครมากำหนดเพราะเราอยู่คนเดียวตั้งแต่เด็กพ่อแม่แยกทางกันเราอยู่กับย่ากับพ่อพอเริ่มโตพ่อก็มีแฟนใหม่ใจดีมากกแม่ก็มีแฟนทอมโดนหลอกโดนทำร้ายแต่ยังรัก
เราก็เหมือนชินกับชีวิตโดดเดี่ยวเลยไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เรานั่งเงียบๆอยู่คนเดียวหน้านิ่งๆเค้าก็บอกให้เรายิ้มเวลาเจอญาติๆเค้าเหมือนไม่ค่อยเข้าใจเรารู้สึกไม่ค่อยชอบ
เราก็อยู่เงี่ยบๆมาได้พักใหญ่ๆเราเริ่มติดเพื่อนเรารู้มันมากไปแต่.... เราก็ดจอชีวิตใหม่โลกเริ่มสดใส.... แต่สุดท้ายเพื่อนเค้าก็รักกันมากกว่ารักเรา เราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมเค้าไม่ชอบที่เราเป็นแบบนี้.... แต่เค้าไม่เข้าใจเรา
เค้าไม่ช่วยให้เราหลุดจากตรงนี้.... มันไม่มีทางออกจริงๆเราก็เป็นอะไรไม่รู้รู้สึกปวดหัวบ่อยๆแต่ไม่กล้าบอกใคนเพื่อนก็ทักว่าเหมือนไมเกรนในเด็ก? พ่อแม่ไม่ค่อยปล่อยไปไหน
รู้สึกสติก็เลือนๆเดินๆก็เหมือนจะวูป.. บางที่ก็ขำก้ากบางทีก็ดครียดจนอยากจะตายเราเป็นอะไรของเรา...เรื่องเรียนก็เหมือนจะไปได้ดีแต่... สุดท้ายก็ไม่ครูก็โคตรแย่สอน... ไรไม่รุ้เห็นแกตัวโคตร... แล้วเรสก็ดันไปรับงานเขียนบทการ์ตูนมาอีกจะเปิดเทอมแล้วยังคงไม่มีอะไรคืบหน้า... ใครพอมีคำแนะนำบ้างครับ
เครียดมากทำไงดีครับ
เราก็พยายามทำตัวหวานๆพูดเพราะๆแต่ด้วยความติดปากเวลาพูดกับเพื่อนเลยยังติดอยู่ก็มีบ้างที่เค้าไม่ค่อยชอบที่เราเป็นแบบนี้แต่...... เราต้องการเป็นเราไม่ได้ต้องการให้ใครมากำหนดเพราะเราอยู่คนเดียวตั้งแต่เด็กพ่อแม่แยกทางกันเราอยู่กับย่ากับพ่อพอเริ่มโตพ่อก็มีแฟนใหม่ใจดีมากกแม่ก็มีแฟนทอมโดนหลอกโดนทำร้ายแต่ยังรัก
เราก็เหมือนชินกับชีวิตโดดเดี่ยวเลยไม่ค่อยสุงสิงกับใคร เรานั่งเงียบๆอยู่คนเดียวหน้านิ่งๆเค้าก็บอกให้เรายิ้มเวลาเจอญาติๆเค้าเหมือนไม่ค่อยเข้าใจเรารู้สึกไม่ค่อยชอบ
เราก็อยู่เงี่ยบๆมาได้พักใหญ่ๆเราเริ่มติดเพื่อนเรารู้มันมากไปแต่.... เราก็ดจอชีวิตใหม่โลกเริ่มสดใส.... แต่สุดท้ายเพื่อนเค้าก็รักกันมากกว่ารักเรา เราก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมเค้าไม่ชอบที่เราเป็นแบบนี้.... แต่เค้าไม่เข้าใจเรา
เค้าไม่ช่วยให้เราหลุดจากตรงนี้.... มันไม่มีทางออกจริงๆเราก็เป็นอะไรไม่รู้รู้สึกปวดหัวบ่อยๆแต่ไม่กล้าบอกใคนเพื่อนก็ทักว่าเหมือนไมเกรนในเด็ก? พ่อแม่ไม่ค่อยปล่อยไปไหน
รู้สึกสติก็เลือนๆเดินๆก็เหมือนจะวูป.. บางที่ก็ขำก้ากบางทีก็ดครียดจนอยากจะตายเราเป็นอะไรของเรา...เรื่องเรียนก็เหมือนจะไปได้ดีแต่... สุดท้ายก็ไม่ครูก็โคตรแย่สอน... ไรไม่รุ้เห็นแกตัวโคตร... แล้วเรสก็ดันไปรับงานเขียนบทการ์ตูนมาอีกจะเปิดเทอมแล้วยังคงไม่มีอะไรคืบหน้า... ใครพอมีคำแนะนำบ้างครับ