เพิ่งตั้งกระทู้เป็นครั้งแรก ผิดพลาดยังไงต้องขออภัยนะคะ
ตอนนี้เราอายุ 27 ปี เป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวซึ่งมีฐานะปานกลางค่อนข้างดี (มีโรงงานพนักงานประมาณ 500 คน)
คุณแม่เสียตั้งแต่ยังเด็ก ซึ่งตอนเด็กๆไม่ได้อยู่กับคุณพ่อมากนัก เพราะท่านต้องทำงานเลยส่งเราไป รร ประจำ แต่ก็ยังเจอกันทุกวีค
จนกระทั่งเรียนจบมหาลัยเลยกลับมาทำงานที่บ้าน
ท่านรักเรามากจนเราอึดอัด เพราะโดนควบคุมทุกอย่าง เคยพบจิตแพทย์ก่อนมาเรียนต่อต่างประเทศ
ซึ่งตอนนั้นเรากดดันจากคุณพ่อและเราได้แฟนที่ไม่ดีนักซึ่งพ่อก็ไม่ได้ปลื้มแฟนคนนี้ (แฟนเป็นหมอค่ะ ไม่ดีในที่นี้คือเรื่องนอกใจ)
คุณพ่อท่านอยากให้เราเก่งในอย่างที่เค้าเป็น แต่ด้วยเราไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน ท่านจึงจดจำเราในตอนที่เราเป็นเด็ก
ท่านเป็นคนที่เก่งมาก และชอบด่าคนอื่นในทุกๆเรื่อง
จนตอนนั้นเราดีเพลสมากในทุกเรื่องจนต้องพบจิตแพทย์ ท่านคงเห็นจึงอนุญาติให้รามาเรียนต่อโทที่ต่างประเทศ
เราเรียนโทจบแล้วได้ฝึกงานที่นี่ ซึ่งตอนนี้เราได้แฟนที่นี่เป็นคนยุโรป เค้าจะขอเราแต่งงานค่ะ เราชอบชีวิตความเป็นอยู่ที่นี่มาก ไม่โดนกดดันจากคนรอบข้าง
เราคบแฟนมาปีกว่าแล้ว เค้าเป็นคนดีค่ะขยันทำงาน ซึ่งเค้าก็มาพูดกับเรามาตลอดว่าอยากมีอนาคตร่วมกัน
เรารักเค้านะคะ แต่ติดตรงที่เรามีพ่อเป็นห่วงท่าน แล้วเราก็รู้จักแฟนเรา เราคิดว่าเค้าไม่สามารถอยู่ไทยได้แน่
แฟนเราที่บ้านค่อนข้างมีฐานะแต่เค้าไม่ยอมรับธุรกิจจากที่บ้านเลยเป็นแค่พนักงานธรรมดา บ้านเค้าไม่ชอบเราเพราะเราเป็นเอเชีย แต่เค้าไม่แคร์เพราะเค้าแยกออกมาทำงานเอง
ส่วนเราคุณพ่อเราค่อนข้างหัวโบราณ เค้ารับไม่ได้ที่จะมีแฟนฝรั่ง อีกทั้งแฟนเราเรียนไม่จบมหาลัยค่ะ (ตอนเจอกันเค้าเรียนอยู่ แต่มีปัญหาเรื่องการเงินเลยออกมา เพราะมหาลัยต้องฝึกงานและเค้าต้องทำพาทไทม์ส่งตัวเองเรียนด้วยเลยไม่ไหว)
มันอาจจะง่ายสำหรับคนอื่นที่คิดว่าก็ให้แฟนมาอยู่ไทยสิ ซึ่งเราไม่อยากเห็นแก่ตัวแบบนั้น
แต่เราก็ไม่อยากทิ้งคุณพ่อที่รักเรามาก ทั้งๆที่ใจเราไม่อยากอยู่ไทย
ญาติเราบอกเราว่าเราควรชดใช้บุญคุณท่านก่อน ท่านแก่แล้วจะอยู่อีกกี่ปี เดี๋ยวเราก็มีเวลาใช้ชีวิตตัวเองแล้ว
(คุณพ่อเราอายุ 62 ปี และยังแข็งแรงดีค่ะ - -“)
มันมีทางออกมั้ยคะที่จะได้อยู่กับแฟนแล้วไม่ผิดใจกับที่บ้าน
แค่อยากมีชีวิตของตัวเองค่ะ แต่ไม่อยากจะทิ้งคุณพ่อ ซึ่งท่านรออยู่ตลอด
แล้วเราก็รู้ว่าถ้ากลับไทยไปอยู่กับท่านคงกดดันเหมือนเดิม เพราะท่านโทรมาพูดจาด้วยการเสียดสีตลอด
มีแฟนเป็นต่างชาติฝรั่ง ที่บ้านทั้งสองฝ่ายไม่ชอบ
ตอนนี้เราอายุ 27 ปี เป็นลูกสาวคนเดียวของครอบครัวซึ่งมีฐานะปานกลางค่อนข้างดี (มีโรงงานพนักงานประมาณ 500 คน)
คุณแม่เสียตั้งแต่ยังเด็ก ซึ่งตอนเด็กๆไม่ได้อยู่กับคุณพ่อมากนัก เพราะท่านต้องทำงานเลยส่งเราไป รร ประจำ แต่ก็ยังเจอกันทุกวีค
จนกระทั่งเรียนจบมหาลัยเลยกลับมาทำงานที่บ้าน
ท่านรักเรามากจนเราอึดอัด เพราะโดนควบคุมทุกอย่าง เคยพบจิตแพทย์ก่อนมาเรียนต่อต่างประเทศ
ซึ่งตอนนั้นเรากดดันจากคุณพ่อและเราได้แฟนที่ไม่ดีนักซึ่งพ่อก็ไม่ได้ปลื้มแฟนคนนี้ (แฟนเป็นหมอค่ะ ไม่ดีในที่นี้คือเรื่องนอกใจ)
คุณพ่อท่านอยากให้เราเก่งในอย่างที่เค้าเป็น แต่ด้วยเราไม่ได้ใช้เวลาอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน ท่านจึงจดจำเราในตอนที่เราเป็นเด็ก
ท่านเป็นคนที่เก่งมาก และชอบด่าคนอื่นในทุกๆเรื่อง
จนตอนนั้นเราดีเพลสมากในทุกเรื่องจนต้องพบจิตแพทย์ ท่านคงเห็นจึงอนุญาติให้รามาเรียนต่อโทที่ต่างประเทศ
เราเรียนโทจบแล้วได้ฝึกงานที่นี่ ซึ่งตอนนี้เราได้แฟนที่นี่เป็นคนยุโรป เค้าจะขอเราแต่งงานค่ะ เราชอบชีวิตความเป็นอยู่ที่นี่มาก ไม่โดนกดดันจากคนรอบข้าง
เราคบแฟนมาปีกว่าแล้ว เค้าเป็นคนดีค่ะขยันทำงาน ซึ่งเค้าก็มาพูดกับเรามาตลอดว่าอยากมีอนาคตร่วมกัน
เรารักเค้านะคะ แต่ติดตรงที่เรามีพ่อเป็นห่วงท่าน แล้วเราก็รู้จักแฟนเรา เราคิดว่าเค้าไม่สามารถอยู่ไทยได้แน่
แฟนเราที่บ้านค่อนข้างมีฐานะแต่เค้าไม่ยอมรับธุรกิจจากที่บ้านเลยเป็นแค่พนักงานธรรมดา บ้านเค้าไม่ชอบเราเพราะเราเป็นเอเชีย แต่เค้าไม่แคร์เพราะเค้าแยกออกมาทำงานเอง
ส่วนเราคุณพ่อเราค่อนข้างหัวโบราณ เค้ารับไม่ได้ที่จะมีแฟนฝรั่ง อีกทั้งแฟนเราเรียนไม่จบมหาลัยค่ะ (ตอนเจอกันเค้าเรียนอยู่ แต่มีปัญหาเรื่องการเงินเลยออกมา เพราะมหาลัยต้องฝึกงานและเค้าต้องทำพาทไทม์ส่งตัวเองเรียนด้วยเลยไม่ไหว)
มันอาจจะง่ายสำหรับคนอื่นที่คิดว่าก็ให้แฟนมาอยู่ไทยสิ ซึ่งเราไม่อยากเห็นแก่ตัวแบบนั้น
แต่เราก็ไม่อยากทิ้งคุณพ่อที่รักเรามาก ทั้งๆที่ใจเราไม่อยากอยู่ไทย
ญาติเราบอกเราว่าเราควรชดใช้บุญคุณท่านก่อน ท่านแก่แล้วจะอยู่อีกกี่ปี เดี๋ยวเราก็มีเวลาใช้ชีวิตตัวเองแล้ว
(คุณพ่อเราอายุ 62 ปี และยังแข็งแรงดีค่ะ - -“)
มันมีทางออกมั้ยคะที่จะได้อยู่กับแฟนแล้วไม่ผิดใจกับที่บ้าน
แค่อยากมีชีวิตของตัวเองค่ะ แต่ไม่อยากจะทิ้งคุณพ่อ ซึ่งท่านรออยู่ตลอด
แล้วเราก็รู้ว่าถ้ากลับไทยไปอยู่กับท่านคงกดดันเหมือนเดิม เพราะท่านโทรมาพูดจาด้วยการเสียดสีตลอด