ต้องบอกก่อนว่าเรากับแฟน เป็นหญิงรักหญิง หรือง่ายคือ ทอมกับดี้
คบกันมาประมาน 8 ปี ตั้งแต่อายุ 22 ตลอดเวลาก็มีทะเลาะกันบ้าง
ตามประสาคนเป็นแฟนกันในช่วงปีแรก และเราก็เคยเลิกกันมาแล้ว
หลายครั้งคะ และก็กลับมาคบกันใหม่ ด้วยการปรับปรุงตัวเอง เพื่อเดินหน้ากันต่อ
เรายอมรับว่าทุกครั้งที่เลิกกัน คือเรามีคนใหม่ เพราะจากการที่ถูกละเลยมาก
มากจนมันเหงา บางอย่างเขาก็เติมเต็มให้ไม่ได้ พอมีคนที่เขาเข้ามาทำในส่วน
ที่เราต้องการ ใจเรามันก็เอนเอียงไปหาคนนั้นแล้วก็เลยเลิกกันคะ
แต่สุดท้ายแล้ว เราก็ต้องกลับมา เพราะรู้ว่าสิ่งที่คนใหม่มี มีเพียงอย่างเดียว
ที่เราต้องการ ส่วนสิ่งที่เราต้องการก็เป็นเพียงข้อเดียวเองที่แฟนเราไม่มี
ข้อดีเขามีมากกว่า แล้วเขาเองก็พร้อมให้อภัยเรา ก็เลยเริ่มต้นกันใหม่
ตอนนั้นคบกันได้ 3 ปี แต่ตอนนี้ก็คบกันมาเรื่อยจน 8 ปีแล้วคะ
ตอนนี่ต่างคนต่างทำงาน ที่ผ่านมาใช้ขีวิตร่วมกันเหมือนคนในครอบครัว
ไม่ค่อยจะทะเลาะกันเลยคะ จะมีบ้างแค่เรื่องเล็กๆน้อยนะคะ
ไม่ค่อย ได้ทำการบ้านกันเท่าไหร่ นานมากจนบางทีก็จำไม่ได้
บางทีเป็นเดือน 2 เดือนก็ไม่มีอะไรกันคะ เลิกงาน กินข้าว พักผ่อน
เล่นโทรศัพท์กันไป แล้วก็นอน ชีวิตก็จะประมานนี้ แฟนเราไม่ใช่คนหวานอะไร
ไม่ชอบให้เจ๊าะแจ๊ะเท่าไหร่ บางทีเราก็เบื่อนะคะ มันจืดชืดมาก มันดีมาก
ดีไปหมดทุกอย่าง ดีจนน่าเบื่อนะคะ แต่แล้ววันนึงเราก็รู้สึกว่า เราอยากหยุด
แต่เราไม่รู้ว่าชีวิตมันจะไปต่อยังไง มันอยู่กันมานาน เขาเป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ ทั้งคนในครอบครัว
ที่มันขาดไปไม่ได้ เขาเป็นคนที่เข้าใจเราที่สุดในทุกๆปัญหาเพราะเราอยู่กันมาตั้งแต่วัยรุ่น
เรามีวางแผนอนาคตว่าจะทำอะไรกัน ถ้าเลิกกันทุกอย่างที่เขาฝันไว้มันคงพังเพราะ
เราทิ้งเขาไปแน่ๆ ส่วนขีวิตเราก็ไม่รู้จะเป็นยังไงถ้าไม่มีเขา ถ้าเกิดไปเริ่มต้นใหม่แล้วไม่มีใครดีเท่าเขาละ
เราจะทำยังไง ทุกวันนี่ตอนตัวเองไม่ได้เลยว่า เราอยู่เพราะอะไรกันแน่ จะอยู่หรือจะไปดี
ไม่อยากไปในวันที่ซื้อบ้าน ซื้อรถ ด้วยกัน มันคงวุ่นวายกว่านี้ถ้าต้องเลิกกันตอนยังผ่อนบ้านผ่อนรถกันอยู่
ตอนนี้สับสนมากคะ ทำยังไงดีคะ หรือเราแค่เบื่อๆเฉยๆคะ
คบกับแฟนมาเกือบ 8 ปี อยู่ดีๆ ลังเลว่าจะเลิกดีไหม
คบกันมาประมาน 8 ปี ตั้งแต่อายุ 22 ตลอดเวลาก็มีทะเลาะกันบ้าง
ตามประสาคนเป็นแฟนกันในช่วงปีแรก และเราก็เคยเลิกกันมาแล้ว
หลายครั้งคะ และก็กลับมาคบกันใหม่ ด้วยการปรับปรุงตัวเอง เพื่อเดินหน้ากันต่อ
เรายอมรับว่าทุกครั้งที่เลิกกัน คือเรามีคนใหม่ เพราะจากการที่ถูกละเลยมาก
มากจนมันเหงา บางอย่างเขาก็เติมเต็มให้ไม่ได้ พอมีคนที่เขาเข้ามาทำในส่วน
ที่เราต้องการ ใจเรามันก็เอนเอียงไปหาคนนั้นแล้วก็เลยเลิกกันคะ
แต่สุดท้ายแล้ว เราก็ต้องกลับมา เพราะรู้ว่าสิ่งที่คนใหม่มี มีเพียงอย่างเดียว
ที่เราต้องการ ส่วนสิ่งที่เราต้องการก็เป็นเพียงข้อเดียวเองที่แฟนเราไม่มี
ข้อดีเขามีมากกว่า แล้วเขาเองก็พร้อมให้อภัยเรา ก็เลยเริ่มต้นกันใหม่
ตอนนั้นคบกันได้ 3 ปี แต่ตอนนี้ก็คบกันมาเรื่อยจน 8 ปีแล้วคะ
ตอนนี่ต่างคนต่างทำงาน ที่ผ่านมาใช้ขีวิตร่วมกันเหมือนคนในครอบครัว
ไม่ค่อยจะทะเลาะกันเลยคะ จะมีบ้างแค่เรื่องเล็กๆน้อยนะคะ
ไม่ค่อย ได้ทำการบ้านกันเท่าไหร่ นานมากจนบางทีก็จำไม่ได้
บางทีเป็นเดือน 2 เดือนก็ไม่มีอะไรกันคะ เลิกงาน กินข้าว พักผ่อน
เล่นโทรศัพท์กันไป แล้วก็นอน ชีวิตก็จะประมานนี้ แฟนเราไม่ใช่คนหวานอะไร
ไม่ชอบให้เจ๊าะแจ๊ะเท่าไหร่ บางทีเราก็เบื่อนะคะ มันจืดชืดมาก มันดีมาก
ดีไปหมดทุกอย่าง ดีจนน่าเบื่อนะคะ แต่แล้ววันนึงเราก็รู้สึกว่า เราอยากหยุด
แต่เราไม่รู้ว่าชีวิตมันจะไปต่อยังไง มันอยู่กันมานาน เขาเป็นทั้งเพื่อน ทั้งพี่ ทั้งคนในครอบครัว
ที่มันขาดไปไม่ได้ เขาเป็นคนที่เข้าใจเราที่สุดในทุกๆปัญหาเพราะเราอยู่กันมาตั้งแต่วัยรุ่น
เรามีวางแผนอนาคตว่าจะทำอะไรกัน ถ้าเลิกกันทุกอย่างที่เขาฝันไว้มันคงพังเพราะ
เราทิ้งเขาไปแน่ๆ ส่วนขีวิตเราก็ไม่รู้จะเป็นยังไงถ้าไม่มีเขา ถ้าเกิดไปเริ่มต้นใหม่แล้วไม่มีใครดีเท่าเขาละ
เราจะทำยังไง ทุกวันนี่ตอนตัวเองไม่ได้เลยว่า เราอยู่เพราะอะไรกันแน่ จะอยู่หรือจะไปดี
ไม่อยากไปในวันที่ซื้อบ้าน ซื้อรถ ด้วยกัน มันคงวุ่นวายกว่านี้ถ้าต้องเลิกกันตอนยังผ่อนบ้านผ่อนรถกันอยู่
ตอนนี้สับสนมากคะ ทำยังไงดีคะ หรือเราแค่เบื่อๆเฉยๆคะ