เหนื่อยเเล้ว...

คือมีคนอยู่คนหนึ่งเค้าก็เป็นเพื่อนเราวันนึงเค้ามาบอกชอบเราเราก็เลยคุยดูเเล้วก็รู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆเเล้วคุยกันเเบบเหมือนเป็นเเฟนกันเเล้วเเต่ยังไม่เป็นหรอกยังไม่รู้เลยว่าตอนนั้นสถานะนั้นเรียกว่าอะไรจะคนคุยก็ไม่เเน่เพราะคุยกันยั่งกะเเฟนกันเเล้วเเต่พอเจอกันก็ไม่เคยจะคุยกันหรอกคือเราก็ชวนคุยไม่เก่งละก็เขินด้วยเเล้วเค้าก็ขอเราคบนะเเต่เรายังไม่คบเราอยากหาโอกาสดีๆเเล้วค่อยคบเเล้วจู่ๆวันนึงเค้ามาบอกเราว่าเค้ารู้สึกเเปลกๆเราก็สงสัยเเล้วไปถามเพื่อนคือเเบบบอกเลยว่าตอนนั้นกลัวคำตอบมากว่าจะตอบว่าไรเราเลยตอบกลับเค้าไปว่ารู้สึกแปลกๆนี่ไม่ชอบเเล้วรึเปล่าเค้ากลับตอบมาว่าไม่รู้ทำให้วันนั้นเราหลบหน้าเค้าทั้งวันเเล้วเค้าก็ไม่สนใจเราเลยวันต่อมาเพื่อนเราไปถามเค้าเค้ายอมบอกความจริงเเล้วมาขอโทษเราเลือกที่จะไม่รั้งเพราะคนที่เค้าเลือกกับเป็นคนที่เราสนิทเเต่ไม่มากเรานั่งเครียดว่าต้องทำตัวยังไงเเล้วปัจจุบันเค้าก็คบกันเเล้วเลิกเลิกๆรีๆอ่ะเราก็ไม่เข้าใจเเล้วเค้ารู้สึกเหมือนจะไม่ชอบคนๆนั้นอ่ะคนที่เค้าเลือกที่จะไปอ่ะจนตอนนี้เค้าเลิกกันเเล้วรึเปล่าเราไม่เเน่ใจคือเราเหนื่อยมากเลย..เเต่ก็ยังลืมไม่ได้เลยเเล้วยังต้องเจอหน้าทุกวันอีกคือมองหน้าไม่ติดเเล้วเเล้วดูเหมือนเค้าจะรักคนที่เค้าเลือกมากเลยอ่ะเราก็ไม่รู้ว่าคนที่เค้าเลือกรักเค้าไหมเพราะเหมือนจะเลิกกันเเล้วอ่ะเรามั่นใจมากเลยว่าคนที่บอกเลิกต้องเป็นคนที่เค้าเลือกเราไม่รู้หรอกว่าเค้ายังไงกันเเต่เค้ารักมากเลยอ่ะเห็นเพ้อบ่อยมากเลยอ่ะพอเลิกกัน..ไม่รู้เป็นห่วงหรือไรคือเราไม่อยากให้เค้าเศร้าอยากให้เค้ามีความสุขเค้าเคยบอกเราว่าเค้าเป็นคนเก็บอาการเก่งจะดูเหมือนไม่ค่อยเศร้าเเต่ทำไมครั้งนี้เค้ากลับเเสดงออกมันชัดเจนมากคือเป็นห่วงอ่ะไม่อยากให้เศร้าเเล้วเค้าเเบบดูรักมากเลยอ่ะนี่ก็เเอบนอยด์นะ..เเต่ก็นั่นเเหละทำไรไม่ได้เนาะถ้าเรารั้งเค้าไว้เค้าจะยังอยู่ไหม#มีอีกเยอะพอเเค่นี้ก่อนละกันเนาะเเต่สรุปมาเเล้วก็ประมาณนี้จ้า😊