การออกมาเล่าในที่นี้ ไม่ได้มีเจตนาทำให้ชีวิตของใครต้องเสื่อมเสียหรือเรียกร้องอะไรจากใคร
แค่อยากทราบว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันคือความอดทน ความรัก หรือความผูกพันธ์กันแน่
แต่ก่อนจะตอบคำถามเรา ขอให้อ่านเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อน
เรามีแฟนคนนึงที่คบกันมานาน 3 ปี ซึ่งเราสองคนก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาตลอด อยู่บ้านเดียวกัน โดยที่บ้านเรารับรู้ว่าเราคบกับใครแต่ที่บ้านเขาไม่เคยรู้เรื่องของเราเลย ซึ่งตลอดระยะเวลา 3 ปีที่คบกันเขาทำหน้าที่แฟนเกือบดีมาตลอด...
โดยในช่วงปีแรกเวลาเราไปทำงานเขาไปรับไปส่งตลอด พาไปกินข้าว เที่ยวเล่น กันตามประสาแฟนปกติทั่วไป จนวันนึงมีมนุษย์ป้าคนนึงเข้ามาในชีวิตเรา 2 คน ผู้หญิงคนนี้ อ้างตัวว่าเป็นคนที่เคยคบกับแฟนเรา แล้วบอกเราว่า เราโง่ เขามีเมียอยู่ที่บ้านอยู่แล้ว แต่แฟนเราบอกกับเราว่า ถ้าเขามีเมียจริง เขาจะมาอยู่กับเราทุกวันได้ยังไง เราเลือกที่เชื่อเหตุผลของแฟนเรา และอยู่กันมา
พอเริ่มเข้าช่วงปีที่ 2 อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป มีไปรับอย่างเดียวบ้างไม่ไปรับบ้างเพราะเขาติดเรียนโทอยู่ แต่เขาก็สัญญามาตลอดว่าถ้าเคลียเล่มเสร็จจะพาไปเที่ยว เราก็จมอยู่กับคำสัญญาญานั้น ตั้งหน้าตั้งตา ทำงานเก็บเงิน เพื่อที่จะได้ไปเที่ยวกับเขา แต่พอถึงเวลาจริงๆเขาก็ไปเที่ยวต่างจังหวัดคนเดียว
โดยให้เหตุผลว่า อยากพักผ่อนคนเดียว เราติดต่อเขาไม่ได้ทุกครั้งที่ห่างกัน (เวลาเขากลับบ้านด้วย โดยเขาจะกลับบ้านทุกวันอาทิตย์)
เพราะเขากลับมา เขาบอกกับเราว่า เขาเห็นโทรศัพท์ที่เราโทรไปหาเขานะ แต่เขาเลือกที่จะไม่รับเพราะถ้ารับก็ต้องคุยกับเรายาว
เขาไม่อยากคุยกับเรา เพราะเขากำลังอยู่ที่บาร์แห่งหนึ่งนั่งกินเบียร์ฟังเพลงใช้ชีวิตของเขาอยู่
เราเป็นแฟนที่ทำงานบ้านให้ ดูแลข้าวของของใช้ทุกอย่าง และเราคิดเราทำหน้าที่ของภรรยาที่ดีได้ในระดับนึง เราไม่เที่ยว เราไม่กิน เราไม่ดื่ม เพราะเราอยากมีชีวิตครอบครัวที่ดี พอเขาเรียนจบ เขาก็ได้ทำงานใมหาลัยเลย เขาไปดูงาน ตจว บ่อยขึ้น ติดต่อยากขึ้น ห่างกันมากขึ้น พอเรางอแง ก้เหมือนเราชวนทะเลาะ เราเลยเลือกที่จะไม่โกรธและเก็บความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ เขาชอบบอกกับเราว่า เราอยู่แต่บ้านทำแต่งานไม่ได้เที่ยว ไม่มีสังคม ไม่มีเพื่อน เหมือนเขา แต่เราทำงานเป็นพริตตี้ ชีวิตเรามีเพื่อนมากมาย มีคนเข้ามาจีบเยอะ แต่ถูกทำร้ายจิตใจจากการกระทำของผู้ชายที่ไม่รู้จักพอ
เพื่อนๆที่มหาลัยก็รู้ว่าเมื่อก่อนนี้เราไม่ใช่คนแบบนี้เลยเราชอบเที่ยวไปดูหนังไปกินข้าว ชอบลงรูปแฟนแต่พอเราคบกับคนนี้แล้วลงรูปแฟนไม่ได้ ไม่มีอะไรที่เราสามารถที่จะยืนยันกับใครได้เลยว่าเราเป็นแฟนเขา เพียงเพราะเขาอ้างว่าด้วยหน้าที่การงานของเขา และพื้นฐานนิสัยส่วนตัว ยอมรับว่า น้อยใจมาตลอดคิดมาตลอด เวลาคบกับคนอื่นเรามองแต่ไปข้างหน้าแต่พอคบกับคนนี้เรามองแค่วันต่อวัน วันนี้จะทะเลาะกันไหมวันนี้จะมีปัญหากันหรือเปล่า วันนี้จะเจอเรื่องอะไร จนวันหนึ่งเรามีผู้ชายคนนึงเข้ามาในชีวิตเรา เข้ามาเปลี่ยนตัวเราให้เป็นเรากลับมาอีกครั้ง ซึ่งเรากำลังจะก้าวขาออกไปจากชีวิตผู้ชายที่คบปัจจุบัน แต่เขาก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องใหม่เราแล้วบอกกับเราว่ากลับบ้านกัน วินาทีนั้นเรารู้ทันทีว่า เราไม่มีเหตุผลที่จะต้องเลิกกับผู้ชายคนนี้เพียงเพราะอยากมีความสุขส่วนตัว เราไม่สมควรทิ้งผู้ชายคนนี้ด้วยเหตุผลแค่อยากมีความสุขส่วนตัว จนเราต้องทิ้งผู้ชายอีกคนหนึ่งที่เข้ามาทำให้เรามีความสุข และกลับไปอยู่กับความทุกข์ซึ่งตลอดระยะเวลา หลังจากนั้น มันค่อนข้างทรมานตรงที่ เขาพยายามเอาเรื่องเก่ามาพูดว่าเราเป็นคนผิด ป้อนข้อมูลต่างๆว่าเราผิด แต่เราก็ยอมรับผิดโดยที่ไม่แสดงอาการใดๆเพราะเรารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันก็ยากที่จะยอมรับ เราเลือกที่จะยอมเขา และปรับปรุงตัวเองอย่างหนักมากเพื่อที่จะเป็นแฟนที่ดี จนวันนึง เราเปิดไปเจอแชทผู้หญิงต่างๆที่เขาเคยคุยในช่วงเวลาที่เขาบอกว่าเขาไม่ว่าง เขาพาคนอื่นไปนั่งรถเล่นเพราะผู้หญิงคนนั้นทักมาบอกว่าขอบคุณนะที่พาไปนั่งรถเล่น แต่แฟนเราบอกว่าพาไปลองรถรถเขาเสียรถเขาเสียงดัง ซึ่งมันค่อนข้างขัดกันแต่เราก็เลือกที่จะเชื่อใจเขาเชื่อในสิ่งที่เขาพูด เราก็จมอยู่กับความไม่สบายใจมาตลอดกับสิ่งที่เห็น สิ่งที่ได้ยิน
และเรื่องล่าสุดที่พีคที่สุด เขาไปงานแต่งเพื่อนที่ตจว เขาไม่พาเราไป เราติดต่อเขาไม่ได้เหมือนเคย เราก้นอน จนเย็นวันต่อมามีผู้หญิงคนนึงโทรมาหาเราแล้วบอกว่าเขาเป็นแฟนที่คบกันมานานถึง 7 ปี และแฟนคนนั้นอยู่ที่บ้านแม่เขา ผญ.คนนี้เลยถามเราว่าหออยู่ไหน เขาจะมา เราก็ตอบไปเพราะอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้น เราไม่อยากอกไปข้างนอก เพราะรู้ตัวเองว่าต้องร้องไห้แน่ๆ เขาพาเพื่อนมาที่ห้องเรา 2 คน มาถามคำถามต่างๆ กับเรา
1. มิ้นต์มีบ้านไหม
2. มิ้นต์มีรถหรือป่าว
3. มิ้นต์เงินเดือนเท่าไหร่
4. ....
5. ....
... เราอยู่ในสถานการณ์นั้นคนเดียว ทั้งเครียด ทั้งกดดัน ทั้งเสียใจ ทำอะไรไม่ถูก
เขาไม่มาเคลีย แล้วปล่อยให้เราอยุ่ในห้องนั้นกับคนแปลกหน้าทั้ง 3 คน จนแฟนเราโทรมาหาผญ คนนั้น โดยที่ เขาเปิดลำโพงให้เราได้ยิน
ผญ คนนั้น : ค.(ชื่อผช.) จะเลิกกับผญคนนี้ได้ยังไง เขาไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ไม่ใช่หรอ
ค. : ไม่เลือกใครทั้งนั้น
ผญ คนนั้น : ค. จะเอายังไงต่อ
แล้วเขาก็ปิดลำโพงไป .... สักพักเขาก็กลับไป เราอยู่คนเดียวแล้วนอนคิดมาตลอดทั้งคืนว่า อิป้ามันพยายามบอกเรามาตลอด แต่เราโง่เองจริงๆ
ได้แต่โทดตัวเองที่ทำร้ายตัวเองได้มากขนาดนี้ ที่ยอมให้คนๆ นี้ทำร้าย
เราเก็บของออกจากห้อง เขากลับมา เขาขอโทดเราแล้วบอกว่า ความผิดเขาเเอง เขาขอโทดขอโพยสักพักใหญ่
เรื่องเกิดมาสักระยะแล้ว แต่เขาก้พยายามทำเหมือนกับว่าเรายังเป็นแฟนเขาอยู่ เขารู้ว่าเราเป็นคนขี้ใจอ่อน เขาทำดีสารพัด
เรารักผช. คนนี้ คนที่ทำร้ายจิตใจเรามาตลอด เราก้ไม่รู่จริงๆ ว่าเราควรให้อภัย หรือเลือกที่จะตัดความสัมพันธ์ บอกตรงๆ ว่าเราก้อยากคืนดี
เพราะรัก แต่อีกใจถ้ากลับไป เราก้คงถูกกระทำเหมือนเดิม เราควรเริ่มยังไงต่อจากนี้
ถ้าคุณมีแฟนแบบนี้คุณจะอยู่กับเขาไหม
แค่อยากทราบว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันคือความอดทน ความรัก หรือความผูกพันธ์กันแน่
แต่ก่อนจะตอบคำถามเรา ขอให้อ่านเรื่องราวที่เกิดขึ้นก่อน
เรามีแฟนคนนึงที่คบกันมานาน 3 ปี ซึ่งเราสองคนก็ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันมาตลอด อยู่บ้านเดียวกัน โดยที่บ้านเรารับรู้ว่าเราคบกับใครแต่ที่บ้านเขาไม่เคยรู้เรื่องของเราเลย ซึ่งตลอดระยะเวลา 3 ปีที่คบกันเขาทำหน้าที่แฟนเกือบดีมาตลอด...
โดยในช่วงปีแรกเวลาเราไปทำงานเขาไปรับไปส่งตลอด พาไปกินข้าว เที่ยวเล่น กันตามประสาแฟนปกติทั่วไป จนวันนึงมีมนุษย์ป้าคนนึงเข้ามาในชีวิตเรา 2 คน ผู้หญิงคนนี้ อ้างตัวว่าเป็นคนที่เคยคบกับแฟนเรา แล้วบอกเราว่า เราโง่ เขามีเมียอยู่ที่บ้านอยู่แล้ว แต่แฟนเราบอกกับเราว่า ถ้าเขามีเมียจริง เขาจะมาอยู่กับเราทุกวันได้ยังไง เราเลือกที่เชื่อเหตุผลของแฟนเรา และอยู่กันมา
พอเริ่มเข้าช่วงปีที่ 2 อะไรหลายอย่างเปลี่ยนไป มีไปรับอย่างเดียวบ้างไม่ไปรับบ้างเพราะเขาติดเรียนโทอยู่ แต่เขาก็สัญญามาตลอดว่าถ้าเคลียเล่มเสร็จจะพาไปเที่ยว เราก็จมอยู่กับคำสัญญาญานั้น ตั้งหน้าตั้งตา ทำงานเก็บเงิน เพื่อที่จะได้ไปเที่ยวกับเขา แต่พอถึงเวลาจริงๆเขาก็ไปเที่ยวต่างจังหวัดคนเดียว
โดยให้เหตุผลว่า อยากพักผ่อนคนเดียว เราติดต่อเขาไม่ได้ทุกครั้งที่ห่างกัน (เวลาเขากลับบ้านด้วย โดยเขาจะกลับบ้านทุกวันอาทิตย์)
เพราะเขากลับมา เขาบอกกับเราว่า เขาเห็นโทรศัพท์ที่เราโทรไปหาเขานะ แต่เขาเลือกที่จะไม่รับเพราะถ้ารับก็ต้องคุยกับเรายาว
เขาไม่อยากคุยกับเรา เพราะเขากำลังอยู่ที่บาร์แห่งหนึ่งนั่งกินเบียร์ฟังเพลงใช้ชีวิตของเขาอยู่
เราเป็นแฟนที่ทำงานบ้านให้ ดูแลข้าวของของใช้ทุกอย่าง และเราคิดเราทำหน้าที่ของภรรยาที่ดีได้ในระดับนึง เราไม่เที่ยว เราไม่กิน เราไม่ดื่ม เพราะเราอยากมีชีวิตครอบครัวที่ดี พอเขาเรียนจบ เขาก็ได้ทำงานใมหาลัยเลย เขาไปดูงาน ตจว บ่อยขึ้น ติดต่อยากขึ้น ห่างกันมากขึ้น พอเรางอแง ก้เหมือนเราชวนทะเลาะ เราเลยเลือกที่จะไม่โกรธและเก็บความรู้สึกทุกอย่างเอาไว้ เขาชอบบอกกับเราว่า เราอยู่แต่บ้านทำแต่งานไม่ได้เที่ยว ไม่มีสังคม ไม่มีเพื่อน เหมือนเขา แต่เราทำงานเป็นพริตตี้ ชีวิตเรามีเพื่อนมากมาย มีคนเข้ามาจีบเยอะ แต่ถูกทำร้ายจิตใจจากการกระทำของผู้ชายที่ไม่รู้จักพอ
เพื่อนๆที่มหาลัยก็รู้ว่าเมื่อก่อนนี้เราไม่ใช่คนแบบนี้เลยเราชอบเที่ยวไปดูหนังไปกินข้าว ชอบลงรูปแฟนแต่พอเราคบกับคนนี้แล้วลงรูปแฟนไม่ได้ ไม่มีอะไรที่เราสามารถที่จะยืนยันกับใครได้เลยว่าเราเป็นแฟนเขา เพียงเพราะเขาอ้างว่าด้วยหน้าที่การงานของเขา และพื้นฐานนิสัยส่วนตัว ยอมรับว่า น้อยใจมาตลอดคิดมาตลอด เวลาคบกับคนอื่นเรามองแต่ไปข้างหน้าแต่พอคบกับคนนี้เรามองแค่วันต่อวัน วันนี้จะทะเลาะกันไหมวันนี้จะมีปัญหากันหรือเปล่า วันนี้จะเจอเรื่องอะไร จนวันหนึ่งเรามีผู้ชายคนนึงเข้ามาในชีวิตเรา เข้ามาเปลี่ยนตัวเราให้เป็นเรากลับมาอีกครั้ง ซึ่งเรากำลังจะก้าวขาออกไปจากชีวิตผู้ชายที่คบปัจจุบัน แต่เขาก็มายืนอยู่ที่หน้าห้องใหม่เราแล้วบอกกับเราว่ากลับบ้านกัน วินาทีนั้นเรารู้ทันทีว่า เราไม่มีเหตุผลที่จะต้องเลิกกับผู้ชายคนนี้เพียงเพราะอยากมีความสุขส่วนตัว เราไม่สมควรทิ้งผู้ชายคนนี้ด้วยเหตุผลแค่อยากมีความสุขส่วนตัว จนเราต้องทิ้งผู้ชายอีกคนหนึ่งที่เข้ามาทำให้เรามีความสุข และกลับไปอยู่กับความทุกข์ซึ่งตลอดระยะเวลา หลังจากนั้น มันค่อนข้างทรมานตรงที่ เขาพยายามเอาเรื่องเก่ามาพูดว่าเราเป็นคนผิด ป้อนข้อมูลต่างๆว่าเราผิด แต่เราก็ยอมรับผิดโดยที่ไม่แสดงอาการใดๆเพราะเรารู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันก็ยากที่จะยอมรับ เราเลือกที่จะยอมเขา และปรับปรุงตัวเองอย่างหนักมากเพื่อที่จะเป็นแฟนที่ดี จนวันนึง เราเปิดไปเจอแชทผู้หญิงต่างๆที่เขาเคยคุยในช่วงเวลาที่เขาบอกว่าเขาไม่ว่าง เขาพาคนอื่นไปนั่งรถเล่นเพราะผู้หญิงคนนั้นทักมาบอกว่าขอบคุณนะที่พาไปนั่งรถเล่น แต่แฟนเราบอกว่าพาไปลองรถรถเขาเสียรถเขาเสียงดัง ซึ่งมันค่อนข้างขัดกันแต่เราก็เลือกที่จะเชื่อใจเขาเชื่อในสิ่งที่เขาพูด เราก็จมอยู่กับความไม่สบายใจมาตลอดกับสิ่งที่เห็น สิ่งที่ได้ยิน
และเรื่องล่าสุดที่พีคที่สุด เขาไปงานแต่งเพื่อนที่ตจว เขาไม่พาเราไป เราติดต่อเขาไม่ได้เหมือนเคย เราก้นอน จนเย็นวันต่อมามีผู้หญิงคนนึงโทรมาหาเราแล้วบอกว่าเขาเป็นแฟนที่คบกันมานานถึง 7 ปี และแฟนคนนั้นอยู่ที่บ้านแม่เขา ผญ.คนนี้เลยถามเราว่าหออยู่ไหน เขาจะมา เราก็ตอบไปเพราะอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้น เราไม่อยากอกไปข้างนอก เพราะรู้ตัวเองว่าต้องร้องไห้แน่ๆ เขาพาเพื่อนมาที่ห้องเรา 2 คน มาถามคำถามต่างๆ กับเรา
1. มิ้นต์มีบ้านไหม
2. มิ้นต์มีรถหรือป่าว
3. มิ้นต์เงินเดือนเท่าไหร่
4. ....
5. ....
... เราอยู่ในสถานการณ์นั้นคนเดียว ทั้งเครียด ทั้งกดดัน ทั้งเสียใจ ทำอะไรไม่ถูก
เขาไม่มาเคลีย แล้วปล่อยให้เราอยุ่ในห้องนั้นกับคนแปลกหน้าทั้ง 3 คน จนแฟนเราโทรมาหาผญ คนนั้น โดยที่ เขาเปิดลำโพงให้เราได้ยิน
ผญ คนนั้น : ค.(ชื่อผช.) จะเลิกกับผญคนนี้ได้ยังไง เขาไม่มีพ่อ ไม่มีแม่ไม่ใช่หรอ
ค. : ไม่เลือกใครทั้งนั้น
ผญ คนนั้น : ค. จะเอายังไงต่อ
แล้วเขาก็ปิดลำโพงไป .... สักพักเขาก็กลับไป เราอยู่คนเดียวแล้วนอนคิดมาตลอดทั้งคืนว่า อิป้ามันพยายามบอกเรามาตลอด แต่เราโง่เองจริงๆ
ได้แต่โทดตัวเองที่ทำร้ายตัวเองได้มากขนาดนี้ ที่ยอมให้คนๆ นี้ทำร้าย
เราเก็บของออกจากห้อง เขากลับมา เขาขอโทดเราแล้วบอกว่า ความผิดเขาเเอง เขาขอโทดขอโพยสักพักใหญ่
เรื่องเกิดมาสักระยะแล้ว แต่เขาก้พยายามทำเหมือนกับว่าเรายังเป็นแฟนเขาอยู่ เขารู้ว่าเราเป็นคนขี้ใจอ่อน เขาทำดีสารพัด
เรารักผช. คนนี้ คนที่ทำร้ายจิตใจเรามาตลอด เราก้ไม่รู่จริงๆ ว่าเราควรให้อภัย หรือเลือกที่จะตัดความสัมพันธ์ บอกตรงๆ ว่าเราก้อยากคืนดี
เพราะรัก แต่อีกใจถ้ากลับไป เราก้คงถูกกระทำเหมือนเดิม เราควรเริ่มยังไงต่อจากนี้