ควรทำอย่างไรดีค่ะ ยังลืมเขาไม่ได้ควรทำไงดี

สวัสดีค่ะ เราขอไม่เอ๋ยชื่อเรานะ เราเป็นคนที่หน้าตาดีพอสมควร ฐานะทางบ้านเราดีมาก แฟนเราก็เป็นคนหล่อ ดีหมดทุกอย่างยกเว้นฐานะทางบ้านเขาค่อนข้างไม่ดี แต่เราก้ไม่ซีอะไร

เรื่องทั้งหมดเริ่มต้นเมื่อเราและแฟนเราเริ่มทำงาน เราและแฟนคบกันมาตั้งแต่ ม.3 เทอม 2 เราสองคนเรียนที่เดียวกันจนถึงม.6 เขาไม่สามารถเรียนต่อได้เนื่องจากฐานะทางบ้านเขาไม่ค่อยดี เราเคยยื่นมือมาช่วยเขา แต่เขาไม่รับเขาบอกว่าเขาอยากทำงานหาเงินช่วยครอบครัวก่อน เราเลยต้องต่อปริญญาตรีคนเดียว แต่พวกเราก็ยังรักกันดีเขาทำงานหนักมากบางทีเราแทบไม่มีเวลาคุยกันเลยแต่เขาก็คอยหาเวลาพาเราไปเที่ยว แม้จะแป้ปเดียวแต่สำหรับเราเรามีความสุขมาก เขารักเราคนเดียวและไม่เคยนอกใจสักครั้ง นั้นทำให้เรารักเขามากพวกเราเคยคิดที่จะแต่งงานกันหลังเราจบ ปริญญาโท พ่อแม่ของเราไม่เคยคัดค้านเรากับเขากลับยินดีด้วยซ้ำที่ลูกสาวขายออก นั้นทำให้เรากับเขาไม่มีอุปสรรคในด้านครอบครัว แต่เราสองคนกลับเจออุปสรรคทางด้านสังคมแทน พ่อเราเป็นนักธุกิจใหญ่ที่อยู่ในสภาพสังคมของพวกไฮโซ ถ้าหากวันนั้นเราไม่พาเขาไปงานเลี้ยงเปิดบริษัทใหม่ของเพื่อนพ่อเรา พวกเราก็คงจะรักกันดีอยู่ วันนั้นเป็นวันที่เขาหล่อที่สุดในโลกเลยเราภูมิใจที่เดินกับเขาและภูมิใจที่จะแนะนำเขาให้รู้จักกับเพื่อนเราในสมัยเด็ก เพื่อนเราแต่ละคนครอบครัวฐานะดีกันทั้งนั้นส่วนใหญ่พ่อแม่พวกเขาก็เป็นเพื่อนกันกับพ่อแม่เรา เราแนะนำเขาให้เพื่อนเรารู้จักคำถามแรกที่เพื่อนเราถามกับเขาคือ "นายทำงานอะไร" แฟนเราก็ตอบไปว่า"ทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่ง" เพื่อนเราก็ถามอีกว่า"แล้วตำแหน่งอะไรล่ะ" เราตอบแทนเขาว่า"ตำแหน่งพนักงานจัดเอกสาร เขาขยันมากเลยนะทำงานจนแทบไม่มีเวลาให้เลย555" เราขำแต่เพื่อนเรากลับมองแฟนเราด้วยหน้าตาเยียดหยาม แล้วก็ถามแฟนเราว่า "นั้นครอบครัวฐานะทางบ้านนายก็คงไม่ดีใช่ไหม" แฟนเราก้ตอบว่า" ใช่" นั้นยิ่งทำให้เพื่อนเรามองด้วยสายตารังเกียจ เราเห็นท่าไม่ดีเลยบอกกับเพื่อนเราว่า "ฉันขอตัวก่อนนะแกรู้สึกไม่ค่อยชอบบรรยากาศในงานนี้เท่าไร มันเสียงดังอ่ะ55" เพื่อนตอบว่า "อื้มแล้วแต่แกล่ะกัน"ก่อนไปเพื่อนเราก็ดึงเราเข้ามาแล้วถามว่า" แกกล้าคบกับคนแบบนี้ได้ไงเนี่ย หาดีกว่านี้ไม่ได้แล้วไง ให้ฉันหาให้ไหมฉันรู้จักคนรวยๆหล่อๆเยอะเลย" เราเลยพูดไปว่า" รวยๆหล่อๆแต่เจ้าชู้มากผู้หญิงฉันไม่เอาหรอกนะ ฉันรักเขาและจะไม่มีอะไรทำให้ฉันกับเขาแยกกันแน่" เราพูดพร้อมดึงมือออกแล้วจับมือเขาเดินออกจากงาน ฉันรู้สึกได้ว่าเขารู้สึกไม่ดีฉันเลยหาเรื่องคุยกับเขาแทน "ตัวพรุ่งนี้ที่ตัวว่างเราจะไปเที่ยวที่ไหนกันดี ไปเที่ยวสวนสนุกไหมหรือจะไปดูหนังกินข้าวกันดี" เราพูดแต่ดูเหมือนเขาจะเหมอ เราเรียกชื่อเขาเขาถึงหันมาตอบเรา" นั้นไปดูหนังแล้วกันนะ" เราก็เลยตอบตกลง เขาไปส่งเราที่บ้านระหว่างทางพวกเราไม่ได้คุยอะไรกันเลย พอวันต่อมาเขามารับเราไปดูหนัง เขาเทคแคร์เราดีเหมือนเดิมทุกอย่างเพียงแต่เราเห็นเขายิ้มน้อยมาก ตอนเย็นเราไปกินข้าวที่ร้านอาหารร้านนึง ทุอย่างเหมือนจะดีอยู่ๆเขาก็พูดขึ้นมา "เราเลิกกันเถอะ" เราแทบช็อกเราถามเขาไปว่าทำไมล่ะ เราไม่ดีเหรอหรือเราทำอะไรผิดตัวบอกเราได้เลยนะเราจะปรับปรุง เขาพูดกับเราว่า
"ตัวไม่ได้ทำไรผิดหรือไม่ดีหรอก ตัวดีมากดีเกินที่คนอย่างเราจะคู่ควร อย่างที่เพื่อนตัวบอกเรามันจนอนาคตของเราก็ไม่มีอะไรแน่นอน ถ้าตัวยังอยู่กับเราตัวอาจจะลำบากก็ได้ แต่ถ้าตัวเจอคนที่ดีกว่าเราตัวก็จะมีความสุขมากกว่านี้ก้ได้ เพราะงั้นเราอย่ามาเจอกันอีกเลยนะ"
เราเลยบอกเขาว่า" ถ้าตัวไม่เหมาะกับเราแล้วเราจะมาคบตัวทำไมเราคงไม่คบกับตัวมาถึง 5ปีหรอกนะ ตัวอย่าสนใจคำพูดของคนอื่นสิอย่าเอามันมาทำลายความรักของเรา หรือที่ผ่านมาตัวไม่เคยรักเราเลย" เราร้องไห้ออกมาเขามองหน้าเราสักพักจากนั้นก็เดินไปไม่พูดอะไรเลยทิ้งกระเป๋าใบนึงไว้ให้เรา เรานั่งทำใจสักพักพอเริ่มคุมอารมณ์ได้เราเลยหยิบกระเป๋ามาเปิดดู ในนั้นมีของๆเราที่เคยให้เขาไป กระเป๋าสตางค์ นาฬิกา กุญแจรถที่เราเคยซื้อเป็นของขวัญวันเกิด พร้อมกับเงินสดจำนวนหนึ่งในนั้นมีกระดาษแปะไว้ เขียนว่า "เราขอคืนทุกอย่างให้เธอ อย่ามาเจอเราอีกเลยนะ" ตอนนั้นเราไม่รู้จะทำไงต่อต้องไปไหนต้องไปคุยกับเขาไหมทุกอย่างมืดไปหมด แม้แต่ค่าข้าวเขายังจ่ายให้หมดเรียกได้ว่ากินเสร็จแล้วเดินออกไปได้เลย เรากลับบ้านพร้อมกับร้องไห้ต่อหน้าพ่อกับแม่ ทำเอาพวกท่านไม่รู้จะพูดไงกับเราดีได้แต่ปลอบเรา เราทำใจอยู่หลายวันงงว่าเกิดอะไรขึ้นทุกอย่างมันเร็วไปหมดพอมานึกอีกทีก็ขำพร้อมน้ำตา เราได้แต่โทดตัวเองว่าถ้าวันนั้นไม่พาเขาไป ตอนนี้พวกเราสองคนคงนั่งจับมือกันเที่ยวด้วยกันอยู่ จนวันนี้เราพึ่งรู้ว่าเขากำลังจะแต่งงานที่บ้านเกิดเขา เราไปหาเขาถึงที่เพื่อที่จะชัวว่าเขากำลังจะแต่งงานกัน แต่มันก็เป็นความจริงเขากำลังจะแต่งงานกับคนอื่นคนที่ฐานะทางบ้านเดียวกันกับเขา คนที่มีเพื่อนที่ยินดีกับเธอไม่ว่าคนที่เธอแต่งด้วยจะรวยหรือจน ผู้หญิงคนนั้นโชคดีจริงๆที่ไม่ได้เป็นเหมือนเรา ถ้าเราจนผู้หญิงที่อยู่ข้างในงานคงเป็นเราไปแล้ว เราเลือกที่จะไม่เข้าไปในงานเลือกที่จะกลับบ้าน กลับมานั่งคิดว่าควรทำไงต่อดีควรจะทำอย่างไร