กลัวความตาย ควรแก้ยังไงดีคะ??

สวัสดีค่ะ หนูอายุ 23 ปี หนูไม่เคยหยุดคิดเรื่องความตายได้เลยสักวันค่ะ มีแค่ประโยคเดิม "คนเราก็เหมือนมีตั๋วขึ้นรถไฟเที่ยวเดียว สถานีสุดท้ายคือความตาย" มันเป็นประโยคสั้นๆที่วนมาซ้ำๆในทุกๆคืนก่อนหนูจะนอน ค่ำคืนที่มืดเเละเงียบจนแทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย หยุดตัวเองไม่ให้คิดเรื่องแบบนั้นไม่ได้เลยค่ะ คนรอบข้างก็หาว่าบ้า คิดฟุ้งซ่าน คิดเยอะ ไร้สาระ ไปหาหมอปรึกษาสภาพจิตบ้างฯลฯ แต่หากลองหยุดนิ่ง นั่งคิดดีๆ สิ่งที่ตอนนี้มีอยู่ มันคือสิ่งที่มีจริงๆหรือ?
เงิน = กระดาษที่ซื้ออะไรได้
งาน = กินเวลาชีวิตไปเกือบครึ่งชีวิต
แล้วตัวเรา = คืออะไร? คนเราเกิดมาทำไม?
"บางคนบอกว่าเกิดมาใช้กรรม"หากรู้อย่างนั้นว่าต้องเกิดมาชดใช้กรรม แล้วทำไมถึงอยากเกิด?
"บางคนบอกว่า เกิดมาเพราะมีเรื่องที่ค้างคาต้องกลับมาสะสาง"
บางคนบอกว่า คนเราก็แค่เซลล์เกิดมาเพื่อพัฒนาให้โลกมนุษย์เจริญยิ่งขึ้น
ทุกคนมีคำตอบถึงการเกิดแต่ไม่ค่อยมีใครพูดถึง ปลายทางสุดท้ายของชีวิต สำหรับหนูมันคือคำถามที่มีอยู่ในทุกๆวัน
"ตายแล้วไปไหน?" หนูยอมรับว่ากลัวความตายสุดๆ เวลากลัวตัวจะชา ใจจะหวิว หัวใจเต้นแรง เหงื่อออก และสุดท้ายจะจบที่ร้องไห้โฮออกมาค่ะ
เคยมีคนบอกว่า ตายแล้วไปนรก ตายแล้วไปสวรรค์ ตายแล้วไม่มีใครรู้ เพราะคนที่จากไปแล้ว ไม่เคยกลับมาบอก หนูรู้ว่าไม่มีใครหนีความตายพ้น แต่เท่าที่เป็นอยู่รู้สึกเหมือนตายทั้งเป็น ทรมานกับเรื่องเดิมๆเลยชอบคิดปลอบใจว่า
"ยังมีคนอื่นอยู่ อาจมีบางคนที่ชีวิตเค้าคงจะเจอเรื่องไม่ดียิ่งกว่า คนอื่นยังใช้ชีวิตอยู่ได้แบบไม่คิดอะไรแบบนี้ เราก็ต้องทำให้ได้"
โลกทุกวันนี้อยากได้คำตอบอะไร แค่หาในเน็ตก็เจอ
แต่ บางทีก็อยากได้คำตอบมุมมองของคนที่กลัวในสิ่งเดียวกันบ้าง สำหรับคำถามของหนูชาวเน็ตก็คงตอบว่า ทำนู้นทำนี้ ทำนั้น ทำในสิ่งที่ต้องการ , ตายคือจบ5555 แต่หนูก็แค่อยากได้คำตอบที่อ่านแล้วสบายใจขึ้น
...เรื่องนี้มันเป็นสิ่งที่ทำให้หนูร้องไห้ทรมานเกือบทุกคืน เพียงเพราะคำถามของตัวเองที่หาคำตอบไม่ได้  "ตายแล้วไปไหน?" "ตายแล้วจะเจอใครบ้างไหม?" "จะอยู่ในสภาพไหน?" มันหาคำตอบที่จะมาปลอบตัวเองในเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆค่ะ สมาธิก็นั่งแล้ว สวดมนต์ก็สวด เข้าวัดบ่อยมากๆๆค่ะ
หนูเลยมารบกวนขอคำตอบที่อ่านแล้วสบายใจจากพี่ๆชาวพันทิปหน่อยนะคะ หากใครประสบปัญหาเดียวกัน มีวิธีเเก้ไขยังไงคะ หนูแค่อยากหาทางหยุดคิดเรื่องนี้ค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ