เราไม่ค่อยอยากจะคุยกับแม่ตัวเองเพราะ บางทีเรามีเรื่องที่อยากจะบอกท่านืท่านก็มันจะฟังไปผ่านๆไม่ค่อยฟัง เราก็คิดว่าท่านอาจจะเหนื่อยหรือป่าว หรือบางครั้งท่านมักจะเอาเรื่องของเราไปบอกคนอื่น ทั้งๆทีเราไม่อยากจะบอกใคร และส่วนมากท่านมักจับผิดเราอยู่บ่อยๆ และส่วนมาก ท่านมักจะชอบเอาเราไปเทียบกับคนนู้นคนนี้ จนทำให้เรารู้สึกแย่มาก ล่าสุดคือ เรานั่งทำการบ้านถึงเที่ยงคืน แล้วเปิดมือถือค้นหาข้อมูล ท่านเปิดประตูเข้ามา ท่านไม่ได้ถามว่าทำอะไรอยู่ ท่านเปิดเข้ามาแล้วก้พูดว่า"เอาเวลาที่จะแชทไปทำงานก่อนไหม ดึกขนาดนี้แหละไม่รู้จักหลับจักนอน" เราก็บอกไปว่าทำงานอยู่ ท่านก็เอาเราไปเปรียบกับเพื่อน "ดูอย่างเพื่อนแกดิ เขายังนอนเร็วได้เลย เขามีความรับผิดชอบ แกเคยมีบ้างไหม เอาเวลาที่แกมาแชทเนี่ยทำงานไหม เมื่อไรแกจะเป็นเหมือนเพื่อนแก เป็นเด็กเรียบร้อย เรียนเก่งบ้าง แกชอบสร้างแต่ปัญหา" คือความรู้สึกเราแบบ คือเราเป็นเรา ทำไมเราต้องไปเหมือนคนอื่นด้วย กำลังใจคือหมดไปตอนนั้นเลยค่ะ ตั้งแต่นั้นเราก็ไม่ค่อยอยากจะคุยกับท่านอีก พอเราไม่ค่อยคุยกับท่าน ท่านก็เริ่มที่จะดูมือถือเรา เริ่มค้นดูในกระเป๋าเรา ทั้งที่ท่านไม่เคยทำ คือเราก็รู้ค่ะ แต่เราก็ไม่ได้ปิดบังอะไร เลยให้ท่านดู แต่มีครั้งหนึ่งท่านค้นดูกระเป๋า แล้วท่านงานของเราขาด เหมือนซิปกระเป๋าไปเกี้ยวเเล้วมันขาดอ่ะค่ะ แล้วเราโมโหมาก เพราะงานนี้เราทำเป็นเดือน เราก็ถามไปตรงๆว่า ทำไมไม่ขอดูดีๆ ท่านก็บอกว่า ก็แกทำให้ฉันหมดความไว้วางใจ คือเราก็งง ว่าเราทำไรผิด เราแค่ไม่ค่อยได้คุยกับท่าน เราก็เลยกลับไปคุยกับท่านอีกครั้ง แล้วคือท่านมักจะไม่ฟังแล้วก็บอกว่า เงียบสิ ไม่อยากฟัง เราก็เริ่มแบบไม่โอเค เลยไม่ค่อยอยากจะคุยกับท่านอีกเลย เป็นแบบนี้แปลกไมคะ?แล้วมีวิธีแก้ไขไหมคะ?
ไม่ค่อยชอบคุยกับแม่แปลกไหมคะ?(ออกแนวบ่นๆหน่อยนะคะ)