คำถามมีอยู่ว่าใครคือตัวละครหลัก???ถ้าคิดเเล้วไปอ่านกันได้เลยย

ชีวิตตั้งเเต่เด็ก ที่เกิดมาพร้อมกับการที่ไม่ได้เห็นหน้าพอกับเเม่มันช่างเจ็บปวดเสียจริง ใช่ครับนั้นผมเอง ผมชื่อว่า ตุล อายุกำลังจะเข้าวัยชราเต็มทนที่กำลังนอนอยู่บนเตียงคนป่วยพร้อมกับสายที่ระโยงระยางเต็มตัวผม ใช้ครับผมถูกพบว่าตัวเองเป็นโรง HIV ไม่ใช้เพราะผมนะครับเเต่เป็นเพราะว่าผมได้ติดเชื่อนี้มาจากภารยาผมเอง เนื่องด้วยเธอเป็นคนที่คบคนมามากกว่า 10 ในรูปเเบบเดียวกับผม กว่าผมจะรู้ตัวว่าผมเป็นโรค HIV มันก็สายเกินไปเเล้วเพราะก่อนที่ผมจะรู้ทุกอย่างก็เเย่ลงอยู่เเล้วบวกทั้งตกงาน ภารยาได้เสียชีวิต เเละปัญหาชีวิต เเล้วสุดท้ายผมก็จำนงมาที่โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดเเละจำได้ว่าล่าสุดเห็นเเค่ว่าตัวเองโดนฉีดยาสลบ พอตื่นขึ้นมาเท่านั้นเเหละคับ ความเจ็บปวดได้กลับมา อุปกรณ์การเเพทย์กำลังพันอยู่รอบตัวผม เเละนาทีนั้นภาพทุกอย่างตั้งเเต่ผมเกิดจนมาถึง ณ จุดนี้ เเสดงว่าผมกำลังที่จะตายใช่ไมครับ คุณคิดไม่ผิดหรอก ผมกำลังจะตายจริงๆ ตั้งเเต่เด็กมันก็เป็นปมฝังใจผมมามากพอเเล้ว โดยได้เกิดมามีครอบครัวอย่างคนอื่นเขาไม่ได้ พอร้ตัวอีกทีก็รู้ว่าพอเเม่ของตนได้เสียชีวิตไปตั้งเเต่ขณะกลับบ้านไปเอาสัมภาระที่จะมารับผม เเต่พวกท่านขับรถชนกับต้นไม้ใหญ่ข้างทางเเละมันก็เป็นจุดเปลี่ยนให้ผมกลายเป็นเด็กกำพร้าเเละมาอยู่ในบ้านเด็กกำพร้า ชีวิตช่วงนี้ใช่ว่าจะดีนะเเต่เเค่ไม่มีครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนคนอื่นเขา ผมได้เขาเรียนที่โรงเรียนที่มีเเต่คนที่เขามีครอบครัวจะให้ใช้คำว่าอิจฉาเลยก็ได้นะครับ เเต่ไอความรู้สึกว่าทำไมเราถึงไม่มีเหมือนเขามันมีมากกว่าความอิจฉาเเละมันก็ผลักดันผมจนเรียนจบคณะสถาปัติยกรรมจนจบปริญญาตรีจนได้ ในความที่เป็นผลเสียของมันกลับสามารถผลักดันให้ผมมาอยู่จุดที่เรียกว่าเกือบจะสูงสุดของผม ผมได้ไปลองสมัครงานมาประมาณประมาณ 3 ที่กลับปรากฎว่าพวกเขาไม่รับผมเนื่องจากกลัวจะเข้าสังคมของเขายาก เเละด้วยคำนั้นทำให้ผมไม่หยุดที่จะทำเเละสุดท้ายก็ผันเเปรมาเป็น freelance ในที่สุด รายได้ผมอยู่ในระดับดีมาก เดือนนึงก็ตกไมาน้อยกว่า 50,000 เเต่มันก็อาจไม่พอสำหรับผมเนื่องจากผมตัดสินใจซื้อบ้านหลังนึงที่อยู่ในตัวเมืองเเละตอนนั้นผมต้องผ่อนมันในราคาที่สูงเเต่ก็คงทำอะไรผมไม่ได้ ผมใช้เวลา่อนมันจนหมดเป็นเวลาเกือย 5 ปี ช่วง 5 ปีนั้นมันเป็นช่วงที่น่าเบื่อเลยครับ เเต่ก็คงไม่ทันไรผมก็มาพบรักกับผู้หญิงคนเเรก เธอเป็นคนที่ใจดี น่ารัก นะครับเเต่พอเราเริ่มที่จะคบกันมันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดครับนิสัยเขามันเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหวที่เธอนั้นเป็นคนที่ สกปรก เเละยังที่คำที่ไม่สมควรมาด่าคนอื่นต่อหน้าผม ผมก็มีอาการโกรธอายๆบ้างเเต่ทุกอย่างก็ลงท้ายมาที่การจากลาที่สุดเเสนจะเศร้าเธอถูกฆ่าหั่นศพเเละที่สำคัญผมโดนหาว่าเป็นในหนึ่งฆาตกรเเต่สุดท้ายมันก็เป็นไปด้วยดีครับ ผมรอดเพราะผมไม่ได้สังหารเขาจริงๆ เเต่กลับเป็นเพื่อนร่วมงานคนนึงที่ดูเป็นคนไม่ชอบคุยกับใครเเละก็โชคดีในอีกเเบบที่เขาไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นเเฟนกับผม ไม่งั้นผมคงโดนเชือดอีกเเน่ เห็นอย่างงี้ใช่ว่าผมจะมีความสุขนะครับ ผมก็เศร้าเป็นเหมือนกันเมื่อรู้ว่าสาเหตุที่เธอตายเพราะไปคบกับผู้ชายคนนั้น ผมได้งานของบริษัทที่ต้องไปญี่ปุ่นเป็นเวลา 1 เดือนพอดี มันโชคดีมากเลยครับ ผมได้ไปอยู่ในประเทศที่เราไฝ่ฝันที่จะไปเป็นเวลา 1 เดือน ผมได้ไปเจอกับเพื่อนใหม่ที่เป็นลูกครึ่งหลายคนเเละตอนนี้ก็คงใช้คำว่าผมก็ชอบได้ทั้งชายเเละหญิงเพราะตอนนี้ผมดันไปชอบเพื่อนสนิทของผมครับขอใช้นามเเฝงว่าคุณ Panda เเล้วกันครับไม่ใช่ว่าผมมีรสนิยมทางเพศอย่างงี้ครับเเต่มันเป็นผลที่เกิดจากการที่เขาดูเเลผมเป็นอย่างดีมากเเละเราก็ได้รักกันครับโดยตัวผมก็รู้อยู่เเล้วว่าเเพนด้ามันก็ชอบผมเเต่เเค่ไม่กล้า วันนั้นเป็นวัน valentine ที่ผลตกชุ่มเลยครับอากาศค่อนข้างหนาวไม่ต้องเเปลกใจครับที่มันหนาวก็ผมยังอยู่ที่ญี่ปุ่นกับมัน ใช่ว่ารู้จักเเค่เดือนเดียวนะครับ เเต่เรารู้จักกันตั้งเเต่เรียนมหาลัยเเล้วมันเรียนการท่องเที่ยวส่วนผมเรียนสถาปัตินกรรม เลยไม่ค่อยได้รุ้จักกันมากเเละเริ่มสนิทก็ตอนนี้เเหละครับ วันนั้นผมได้สารภาพหมดเปลือกเลยครับว่าชอบมันยังไง เเต่เเทนที่มันจะเกลียดผมมันกลับพูดว่า 'เช่นกันกูก็ชอบ' เเละมันโผกอดผมอย่างเเรงเลยครับช่วงนั้นก็นับว่าทั้งสุขเเละเศร้าเลยครับ เเต่ก็ผ่านมาด้วยดีเเละลงเอยด้วยคำว่าเลิกกัน เนื่องด้วยเขาก็ต้องมีครอบครัวครับเราเลยต้องเเจกทางกันมันก็ไม่ได้มีอะไรมากต่างฝ่ายต่างรับได้ เเต่ผมนี้สิรับไม่ได้ไม่เป็นไรหรอกเราเลิกกันนี้ผมอายุก็เด่งไป 39 จะ 40 เเล้ว โชคดีที่เขาให้รถคันนึงกับผม ผมเลยได้มีรถเอามาใช้ฟรีๆ เเละมันก็ทำให้ผมมาพบกับผู้หญิงคนสุดท้ายเธอเป็นคนที่ตรงไปตรงมาอย่างมาก เราได้คบกันเป็นเวลา 1 ปี ก่อนที่จะเเต่งงานกันโดนอยู่ร่วมกันเป็นเวลา 9 ปี ก่อนเธอจะเสียชีวิต เเละต่อมาเเพนด้าก็ขอมาคืนดี เเต่เนื่องด้วยสภาพเศรษฐกิจมันย่ำเเย่มากๆผมจึงไม่ยอมที่จะคืนดีกับเขา ทุกอย่างก็เป็นงี้เเหละครับมีเเต่ความทุกข์ทุกๆวันผมก็ใช้ชีวิตให้เหมือนคนทั่วไปมากที่สุดจนสุดท้ายก็อาการเเย่ลงมากๆเลยไปหาหมอเเล้วพบว่าเองเป็นโรค HIV เเละยังอยู่ในระดับที่ไม่น่ารอดครับ รู้เเค่นั้นผมก็หมดอะไรในชีวิตทันที เเละหมอก็ได้ฉีดยาเข็มหนึ่งให้ผมเเล้วจู่ๆผมก็วูบหลับไปเเล้วตื่มมาอีกทีก็มาอยู่ในสภาพนี้เเหละครับ ร่างกายเหมือนกับว่าเป็นอัมพาตทั้งตัวขยับอะไรไม่ได้เเต่จู่ก็มีเเรงจูงใจฮึดสู่ที่จะไม่อยากมีชีวิตเกิดขึ้นมือผมได้ขยับไปดึงอุปกรณ์การเเพทย์ออกเเล้วเสียงชีพจรได้หยุดลง สุดท้ายก็มาจบที่การจบชีวิตเช่นอย่างที่เคยที่เคยเกิดมาใช่เเล้วครับผมไม่ใช่คนที่นอนเเต่เป็นคนที่กำลังดูคนๆนั้นกำลังจะตายยังไงหล่ะ จริงๆเเล้วเขาก็รู้เเหละว่าผมอยู่รอบตัวเขาเสมอใช่เเล้วผมก็คือเเฟนคนเเรกของเขาไงเเล้วทำไมผมถึงใช้สรรพนามเรียกตัวเองว่าผมก็เพราะว่าผมไม่ใช่ผู้หญิงเเท้ยังไงหล่ะ ขอให้หลับฝันดีนะที่รัก
-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------พอดีๆว่างครับก็เลยถือโอกาสอยากเเต่งเรื่องสั่นขึ้นมาเล่นๆหวังว่าน่าตะชอบนะครับ มันอาจจะไม่มีอะไรน่าสนใจ เเต่ผมรับรองว่าท่าขาดเขาไปมันจะเจ็บเพียงไหน ขอรับประกันด้วยความรักเลยครับ "ใช้เราคนเดียวที่เกิดมาพรกพร่อง ทุกคนล้วนไม่มีอะไรสมบูรณ์เเบบเเต่สิ่งที่สมบูรณ์เเบบที่สุดคือการเป็นคนตัวของตัวเองเเละไม่ต้องสร้างตัวตนมาปิดกันตัวจริงของเรา" THX FOR READ,