มีคนอยู่รอบข้างมากมาย เเต่ทำไมเหมือนอยู่ตัวคนเดียว

คือ เรารู้สึกท้อเเท้ในชีวิต เหมือนตัวคนเดียวตั้งเเต่เกิด พ่อเเม่อย่าร้างกัน เราอยู่กับพ่อพ่อไปทำงานต่างจังหวัด ตอนนี่อยู่บ้านกับยายเรามีปัญหากับยายบ่อยๆ  เรารู้สึกไม่มีความสุขเลยเพราะมีปัญหาครอบครัวตั้งเเต่เด็กจนโต เราโดนว่าดูถูกเสมอโดนทั้งครอบครัวคือเอาครอบครัวเรามาพูดเป็นเรื่องตลก เราเป็นลูกคนเดียวลูกพี่ลูกน้องโตไปทำงานหมด
เรารัสึกมีปมในตัวเองเยอะเลย เราคิดมาตลอดว่าเราไม่มีไรดีสักอย่างทำไรก็ไม่ได้เรื่อง เวลาท้อก็ไม่มีใครคอยอยู่ข้างๆ เวลาใครมาดูถูกพ่อเเม่เรามันรู้สึกเเย่ๆมากๆ เเต่เราทำไรไม่ได้นอกจากเงียบ เราเป็นคนไม่สุงสิงกับใคร ในตอนที่เราอยู่ผู้คนเยอะๆเราจะยิ้มดูมีความสุขเสมอ  เเต่เวลาอยู่คนเดียวเราจะคิดมากฟุ้งซ่านเราต้องการใครสักคนที่เข้าใจเราให้กำลังใจ อยู่ข้างๆเวลาเราไม่สบายใจ เเค่นี้ มันมีปัญหาอีกเยอะมากกับเรา  เเต่เรามาตั้งกระทู้เพียงอยากให้เพื่อนช่วยทีเราต้องทำไงให้มันรู้สึกดีขึ้น.