ไม่เคยตั้งกระทู้ในพันทิปเลยครับกระทู้นี้เป็นกระทู้แรก
ผมเข้าใจนะครับว่าทุกๆคนเขาก็มีปันหาหรือเรื่องกลุ้มใจกันทั้งนั้นแต่บางครั้งในชีวิตเราก็ต้องการคนที่สามารถรับฟังปันหาของเราได้โดยที่ไม่ซ้ำเติมเรา ไม่ได้หวังให้มาช่วยแก้ปันหาหรอกครับในบางครั้งแค่ฟังเราในวันที่เราไม่ไหวจริงๆแค่นี้ผมก็โอเค สำหรับผมนะ 5555 เพราะมันต้องมีแน่ปันหาที่ไม่อยากเล่าให้คนใกล้ชิดฟังแต่ก็อยากระบายมันออกมา
ปันหาของผมก็ไม่พ้นเรื่องความรักครับ อาจเป็นเรื่องเดิมๆแต่ก็แก้ไม่เคยจะได้ เรื่องของเรื่องคือ ผมคบกับA(นามสมมุติครับ)เมื่อ 7 ปีก่อน แต่ครอบครัวเทอก็ไม่ชอบผมหรอกเพราะผมไม่ใช่ผู้ชาย เข้าใจนะครับในจุดนี้ ตอนที่คบกันผมดูแลเธอทุกอย่าง ทุกเรื่อง จริงๆเธอบอกคงไม่มีใครดีไปกว่านี้
แต่เมื่อสองปีก่อนเทอก็เลิกกับผมครับเพราะเธอรู้สึกไม่มั่นคง ไม่มั่นใจ ผมไม่สามารถสร้างครอบครัวกับเธอได้ แต่เธอก็ยังคุยกับผมปกติ เรายังเจอกัน คุยกับ ออกไปไหนมาไหนด้วยกัน แค่สถานะที่เทอใช้กับผมมันไม่ใช่แฟน แล้วเมื่อต้นปีครับอยู่ๆเทอก็บอกว่ากำลังจะแต่งงานแบบกระทันหัน ตอนนั้นโลกของผมมันดับไปเลยครับ ผมพยายามทำใจ ออกเดินทาง แต่ที่ทุกที่ที่ผมไปคือเคยพาเธอไปทุกที่ มันมีแต่ความทรงจำที่ทำให้คิดถึงเธอ
หลังเธอแต่งงานเธอก็ยังคุยกับผมนะแต่เราก็ไม่ได้เจอกันหรอกครับ จนเมื่อช่วงกลางๆเดือนมิถุนาเรานัดเจอกันเพราะก่อนหน้านี้ผมไปเที่ยวแล้วเธอฝากผมซื้อของแล้วเธอไม่มาเอาของที่ฝากซื้อซักทีผมเลยนัดเพื่อจะเอาของไปให้เธอ ผมตื่นเต้นนะครับจะได้เจอเธอที่ไม่ได้เจอมานานแต่ภาพที่ผมเห็นคือ เธอท้องครับ เธอแต่งงานเพราะเธอท้อง
ตอนนั้นทุกสิ่งทุกอย่างมันเข้ามาในหัวพร้อมๆกันหมด ที่โกรธเธอว่าเธอหลอกมันหายไปหมดเลยครับ มันกลายเป็นมันกลายเป็นความรู้สึกที่เป็นห่วง แล้วก็สงสารเธอแทนครับ (เพื่อนผมก็บอกนะว่าเธอทำตัวของเธอเองแต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะแคร์เธอ คนนี้ผมรักเทอมากครับ หลายคนอาจไม่เข้าใจ) หลังจากที่ผมรู้ว่าเธอท้องผมก็บอกเธอไปว่าทำไมไม่บอกมาตรงๆว่าท้องไม่โกรธหรอกเรื่องแบบนี้ไม่ได้ตั้งใจจะท้องซักหน่อย เธอกลัวผมจะเกลียดเธอครับเธอเลยเลือกที่จะไม่บอก
หลังจากนั้นผมก็พยามดูแลเทอในทุกๆเรื่องไปรับเธอจากที่ทำงานทุกวันพาไปซื้อของเตรียมของสำหรับเด็กน้อย ทำทุกอย่างมากกว่าสามีเธออีกครับเพราะสามีไม่ดูแลเธอเลยครับ ผมทนเห็นคนที่ผมรักทรมานใจไม่ได้ครับ เขาเจ็บผมรู้สึกเจ็บกว่า ผมอาจโง่นะครับในสายตายใครหลายๆคน และสำหรับเด็กน้อยผมไม่เกลียดเขาเลยนะครับรู้สึกรักเขาครับ ครั้งแรกที่ขอจับท้องของA ตื่นเต้นมากครับหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะมันยิ่งดีใจมากครับที่เด็กน้อยก็ดิ้นทักทายทั้งๆเด็กน้อยไม่ค่อยทักทายคนอื่น 55555
หลังคลอดตอนแรกผมคิดว่าคงไม่ได้เจอเธออีกแล้ว จริงๆผมทำใจตั้งแต่เธอแต่งงานแล้วครับว่าเธอไม่ใช่ของผมไม่ควรไปยุ่งกับเธอ หลังเธอคลอดผมก็ยังได้ไปดูแลเธอช่วงกลางวันครับมีบางวันได้ช่วยเลี้ยงตัวน้อย ถามว่ามีความสุขรึเปล่าก็มีความสุขนะครับแต่มันเป็นความสุขที่เห็นแก่ตัว ผมรู้ตัวเองดีนะครับว่าผมทำผิด เอาจริงๆเธอก็ให้สถานะที่ชัดเจนกับผมไม่ได้ เธอบอกเธอรักผม เธอต้องการผม ผมเป็นคนใจอ่อนครับแต่ลึกๆก็คิดนะครับว่าที่เธอต้องการแค่เพราะผมดูแลรึเปล่า
ใจผมมันโคตรเจ็บปวดเลยครับเอาจริงๆแต่ผมก็ยอมเจ็บนะครับถ้าทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง ผมกลัวเธอเป็นโรคซึมเศร้าหลังคลอดครับเพราะจริงๆเธอเป็นคนคิดมากอยู่แล้ว หลังๆนี้ผมก็คิดนะครับจะเป็นผมเองรึเปล่าที่จะเป็นโรคซึมเศร้าแทนเธอ ผมตั้งใจเอาไว้นะครับว่าพอเธอโอเคผมจะเดินออกมาจากชีวิตเธอแต่ผมก็ไม่ได้บอกเธอหรอกครับว่าผมจะหายไป แต่เวลาผมไปเจอเธอเห็นเธอเป็นทุกข์ก็อดใจอ่อนที่จะเก็บความอ่อนแอของตัวเองเอาไว้แล้วไปปลอบเธอให้หายทุกข์
สองสามเดือนมานี้ผมแอบร้องไห้คนเดียวประจำครับมันทรมานมากครับที่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ใช่ครับผมเป็นคนเลือกทางเดินของผมเองโทษใครไม่ได้ ผมรักแล้วก็เป็นห่วงเธอจริงๆครับ นี่ผมให้เวลาตัวเองถึงสิ้นปีนี้ครับ มันก็ยากแหละครับแต่เราก็ต้องทำเพื่อตัวเราบ้างผมคิดอย่างนั้นนะครับ
ปล.เสนอแนะได้นะครับแต่งดดราม่านะครับ งดด่านะครับ
ผมรู้ว่าผิดครับ กระทู้นี้ผมขอที่เล็กๆระบายความในใจที่บอกใครไม่ได้ครับ ใครไม่พอใจแจ้งลบได้ครับแต่อย่าด่า เพราะแค่นี้กรรมมันก็ตามทันผมแล้วครับให้ต้องทรมานแบบนี้ไม่ใช่ทุกคนที่จะคิดเหมือนกันครับ
ขอบคุณสำหรับพื้นที่ครับ
แค่อยากระบาย
ผมเข้าใจนะครับว่าทุกๆคนเขาก็มีปันหาหรือเรื่องกลุ้มใจกันทั้งนั้นแต่บางครั้งในชีวิตเราก็ต้องการคนที่สามารถรับฟังปันหาของเราได้โดยที่ไม่ซ้ำเติมเรา ไม่ได้หวังให้มาช่วยแก้ปันหาหรอกครับในบางครั้งแค่ฟังเราในวันที่เราไม่ไหวจริงๆแค่นี้ผมก็โอเค สำหรับผมนะ 5555 เพราะมันต้องมีแน่ปันหาที่ไม่อยากเล่าให้คนใกล้ชิดฟังแต่ก็อยากระบายมันออกมา
ปันหาของผมก็ไม่พ้นเรื่องความรักครับ อาจเป็นเรื่องเดิมๆแต่ก็แก้ไม่เคยจะได้ เรื่องของเรื่องคือ ผมคบกับA(นามสมมุติครับ)เมื่อ 7 ปีก่อน แต่ครอบครัวเทอก็ไม่ชอบผมหรอกเพราะผมไม่ใช่ผู้ชาย เข้าใจนะครับในจุดนี้ ตอนที่คบกันผมดูแลเธอทุกอย่าง ทุกเรื่อง จริงๆเธอบอกคงไม่มีใครดีไปกว่านี้
แต่เมื่อสองปีก่อนเทอก็เลิกกับผมครับเพราะเธอรู้สึกไม่มั่นคง ไม่มั่นใจ ผมไม่สามารถสร้างครอบครัวกับเธอได้ แต่เธอก็ยังคุยกับผมปกติ เรายังเจอกัน คุยกับ ออกไปไหนมาไหนด้วยกัน แค่สถานะที่เทอใช้กับผมมันไม่ใช่แฟน แล้วเมื่อต้นปีครับอยู่ๆเทอก็บอกว่ากำลังจะแต่งงานแบบกระทันหัน ตอนนั้นโลกของผมมันดับไปเลยครับ ผมพยายามทำใจ ออกเดินทาง แต่ที่ทุกที่ที่ผมไปคือเคยพาเธอไปทุกที่ มันมีแต่ความทรงจำที่ทำให้คิดถึงเธอ
หลังเธอแต่งงานเธอก็ยังคุยกับผมนะแต่เราก็ไม่ได้เจอกันหรอกครับ จนเมื่อช่วงกลางๆเดือนมิถุนาเรานัดเจอกันเพราะก่อนหน้านี้ผมไปเที่ยวแล้วเธอฝากผมซื้อของแล้วเธอไม่มาเอาของที่ฝากซื้อซักทีผมเลยนัดเพื่อจะเอาของไปให้เธอ ผมตื่นเต้นนะครับจะได้เจอเธอที่ไม่ได้เจอมานานแต่ภาพที่ผมเห็นคือ เธอท้องครับ เธอแต่งงานเพราะเธอท้อง
ตอนนั้นทุกสิ่งทุกอย่างมันเข้ามาในหัวพร้อมๆกันหมด ที่โกรธเธอว่าเธอหลอกมันหายไปหมดเลยครับ มันกลายเป็นมันกลายเป็นความรู้สึกที่เป็นห่วง แล้วก็สงสารเธอแทนครับ (เพื่อนผมก็บอกนะว่าเธอทำตัวของเธอเองแต่ผมก็อดไม่ได้ที่จะแคร์เธอ คนนี้ผมรักเทอมากครับ หลายคนอาจไม่เข้าใจ) หลังจากที่ผมรู้ว่าเธอท้องผมก็บอกเธอไปว่าทำไมไม่บอกมาตรงๆว่าท้องไม่โกรธหรอกเรื่องแบบนี้ไม่ได้ตั้งใจจะท้องซักหน่อย เธอกลัวผมจะเกลียดเธอครับเธอเลยเลือกที่จะไม่บอก
หลังจากนั้นผมก็พยามดูแลเทอในทุกๆเรื่องไปรับเธอจากที่ทำงานทุกวันพาไปซื้อของเตรียมของสำหรับเด็กน้อย ทำทุกอย่างมากกว่าสามีเธออีกครับเพราะสามีไม่ดูแลเธอเลยครับ ผมทนเห็นคนที่ผมรักทรมานใจไม่ได้ครับ เขาเจ็บผมรู้สึกเจ็บกว่า ผมอาจโง่นะครับในสายตายใครหลายๆคน และสำหรับเด็กน้อยผมไม่เกลียดเขาเลยนะครับรู้สึกรักเขาครับ ครั้งแรกที่ขอจับท้องของA ตื่นเต้นมากครับหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะมันยิ่งดีใจมากครับที่เด็กน้อยก็ดิ้นทักทายทั้งๆเด็กน้อยไม่ค่อยทักทายคนอื่น 55555
หลังคลอดตอนแรกผมคิดว่าคงไม่ได้เจอเธออีกแล้ว จริงๆผมทำใจตั้งแต่เธอแต่งงานแล้วครับว่าเธอไม่ใช่ของผมไม่ควรไปยุ่งกับเธอ หลังเธอคลอดผมก็ยังได้ไปดูแลเธอช่วงกลางวันครับมีบางวันได้ช่วยเลี้ยงตัวน้อย ถามว่ามีความสุขรึเปล่าก็มีความสุขนะครับแต่มันเป็นความสุขที่เห็นแก่ตัว ผมรู้ตัวเองดีนะครับว่าผมทำผิด เอาจริงๆเธอก็ให้สถานะที่ชัดเจนกับผมไม่ได้ เธอบอกเธอรักผม เธอต้องการผม ผมเป็นคนใจอ่อนครับแต่ลึกๆก็คิดนะครับว่าที่เธอต้องการแค่เพราะผมดูแลรึเปล่า
ใจผมมันโคตรเจ็บปวดเลยครับเอาจริงๆแต่ผมก็ยอมเจ็บนะครับถ้าทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง ผมกลัวเธอเป็นโรคซึมเศร้าหลังคลอดครับเพราะจริงๆเธอเป็นคนคิดมากอยู่แล้ว หลังๆนี้ผมก็คิดนะครับจะเป็นผมเองรึเปล่าที่จะเป็นโรคซึมเศร้าแทนเธอ ผมตั้งใจเอาไว้นะครับว่าพอเธอโอเคผมจะเดินออกมาจากชีวิตเธอแต่ผมก็ไม่ได้บอกเธอหรอกครับว่าผมจะหายไป แต่เวลาผมไปเจอเธอเห็นเธอเป็นทุกข์ก็อดใจอ่อนที่จะเก็บความอ่อนแอของตัวเองเอาไว้แล้วไปปลอบเธอให้หายทุกข์
สองสามเดือนมานี้ผมแอบร้องไห้คนเดียวประจำครับมันทรมานมากครับที่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ใช่ครับผมเป็นคนเลือกทางเดินของผมเองโทษใครไม่ได้ ผมรักแล้วก็เป็นห่วงเธอจริงๆครับ นี่ผมให้เวลาตัวเองถึงสิ้นปีนี้ครับ มันก็ยากแหละครับแต่เราก็ต้องทำเพื่อตัวเราบ้างผมคิดอย่างนั้นนะครับ
ปล.เสนอแนะได้นะครับแต่งดดราม่านะครับ งดด่านะครับ
ผมรู้ว่าผิดครับ กระทู้นี้ผมขอที่เล็กๆระบายความในใจที่บอกใครไม่ได้ครับ ใครไม่พอใจแจ้งลบได้ครับแต่อย่าด่า เพราะแค่นี้กรรมมันก็ตามทันผมแล้วครับให้ต้องทรมานแบบนี้ไม่ใช่ทุกคนที่จะคิดเหมือนกันครับ
ขอบคุณสำหรับพื้นที่ครับ