เราไม่จำเป็นต้องรู้อะไรทุกสรรพสิ่งบนโลก จดจำทุกรายละเอียดได้หมด เราไม่สามารถอ่านหนังสือทุกเล่มที่ตีพิมพ์มาตั้งแต่เริ่มยุคกูเต็นเบิร์คจนถึงยุคอีบุคส์
แต่การจดจำข้อมูลได้มากกว่า อ้างอิงถึงข้อเท็จจริงหรือทฤษฎีที่ได้รับรู้มา บางทีมันเผลอทำให้เราหลงอีโก้ตัวเองบ้างไหมครับ พอได้รับรู้ว่าตนมีภูมิรู้ที่คนอื่นไม่มี ได้เบิกเนตรพวกหูหนวกตาบอดที่หลงเชื่ออะไรงมงาย เชื่อสิ่งที่ไร้หลักฐานหรือตรรกะ
การได้แสดงออกซึ่งความรอบรู้ของเรา ถึงที่สุดมันอาจไม่ได้ทำให้คนที่เราสอนหรือให้ความรู้ไปได้กระจ่างขึ้น บางทีอาจเป็นตัวเราเองที่รู้สึกยินดีที่ได้แสดงตัวว่ารู้มากกว่า ลึกซึ้งกว่า หรืออาจได้กดเหยียดคนพวกนั้นเฉยๆ โดยเราไม่ได้แคร์เลยว่า เขาจะรู้กระจ่างขึ้นไหมหรือองค์ความรู้ได้แทรกซึมเข้าไปยังผู้รับสารบ้างหรือเปล่า
สุดท้ายองค์ความรู้ทั้งหลายก็กลายเป็นของกลาง คือพ่นออกไปอย่างนั้น ถ้าเป็นเสียงก็คือคลื่นที่จางเลือนไปในอากาศ ถ้าเป็นเท็กซ์ก็คือชุดข้อมูลดิจิตอลที่รกเซอร์ฟเวอร์ที่ไม่มีคนสนใจ แต่มันแค่ได้เติมเต็มเรา ยืนยันถึงการมีอยู่ของตัวเรา กับองค์ความรู้ที่เรามี ซึ่งคงมีเราที่อาจยินดียินร้ายกับมันอยู่ลำพัง
การไม่รู้นั้นมองว่าเป็นเรื่องเดียวกับความโง่ก็อาจเป็นได้ ยิ่งถ้ามันเป็นเรื่องที่เรามีบรรทัดฐานในสังคมว่า คนควรจะรู้ แต่คนๆ นั้นกลับไม่รู้
เราก็มองได้ว่าคนที่ไม่รู้มันช่างโง่จริงๆ ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงยังไม่รู้ แต่เป้าประสงค์ที่แท้จริงของเรา มันอาจไม่ใช่การแบ่งปันความรู้ แต่เพื่อยืนยันว่าคนๆ นั้นมันโง่ โง่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
จึงอาจสรุปได้ไหมว่า บางครั้งเราก็เอาความรู้ใช้เป็นอาวุธพิฆาตคนอื่น พิฆาตคนโง่ที่สมควรถูกตราหน้าว่าช่างโง่แสนโง่ แต่เราไม่แคร์ หรือปรารถนาให้เขาได้เรียนรู้มากขึ้นจริงๆ เราแค่สนองตัณหาตัวเองที่ได้แสดงว่าเป็นผู้รอบรู้ ผู้แตกฉานในความรู้ด้านใดด้านหนึ่งที่คนอื่นหรือคนทั่วๆ ไปอาจไม่เข้าถึงแบบเรา
แต่สุดท้ายแล้ว สติปัญญา ความจำ คนเรามันก็ต้องเลอะเลือน หลงๆ ลืมๆ กันไปอยู่ดี สุดท้ายเราเลยต้องกลายเป็นคนโง่ในที่สุด เพราะสังขารมันไม่เคยยั่งยืน เรื่องบางเรื่องยิ่งพยายามนึกเท่าไหร่ก็ยิ่งนึกไม่ออก แต่เรื่องบางเรื่องไม่รู้ทำไมจู่ๆ มันก็หวนกลับมาทั้งที่คิดว่าหลงลืมไปนานแล้ว ความปั่นป่วนของความทรงจำตรงนี้มันเล่นตลกกับเราเสมอเลยนะครับ
ทำไมการรู้น้อยกว่า ถึงดูโง่กว่าครับ
แต่การจดจำข้อมูลได้มากกว่า อ้างอิงถึงข้อเท็จจริงหรือทฤษฎีที่ได้รับรู้มา บางทีมันเผลอทำให้เราหลงอีโก้ตัวเองบ้างไหมครับ พอได้รับรู้ว่าตนมีภูมิรู้ที่คนอื่นไม่มี ได้เบิกเนตรพวกหูหนวกตาบอดที่หลงเชื่ออะไรงมงาย เชื่อสิ่งที่ไร้หลักฐานหรือตรรกะ
การได้แสดงออกซึ่งความรอบรู้ของเรา ถึงที่สุดมันอาจไม่ได้ทำให้คนที่เราสอนหรือให้ความรู้ไปได้กระจ่างขึ้น บางทีอาจเป็นตัวเราเองที่รู้สึกยินดีที่ได้แสดงตัวว่ารู้มากกว่า ลึกซึ้งกว่า หรืออาจได้กดเหยียดคนพวกนั้นเฉยๆ โดยเราไม่ได้แคร์เลยว่า เขาจะรู้กระจ่างขึ้นไหมหรือองค์ความรู้ได้แทรกซึมเข้าไปยังผู้รับสารบ้างหรือเปล่า
สุดท้ายองค์ความรู้ทั้งหลายก็กลายเป็นของกลาง คือพ่นออกไปอย่างนั้น ถ้าเป็นเสียงก็คือคลื่นที่จางเลือนไปในอากาศ ถ้าเป็นเท็กซ์ก็คือชุดข้อมูลดิจิตอลที่รกเซอร์ฟเวอร์ที่ไม่มีคนสนใจ แต่มันแค่ได้เติมเต็มเรา ยืนยันถึงการมีอยู่ของตัวเรา กับองค์ความรู้ที่เรามี ซึ่งคงมีเราที่อาจยินดียินร้ายกับมันอยู่ลำพัง
การไม่รู้นั้นมองว่าเป็นเรื่องเดียวกับความโง่ก็อาจเป็นได้ ยิ่งถ้ามันเป็นเรื่องที่เรามีบรรทัดฐานในสังคมว่า คนควรจะรู้ แต่คนๆ นั้นกลับไม่รู้
เราก็มองได้ว่าคนที่ไม่รู้มันช่างโง่จริงๆ ทำไมเรื่องแค่นี้ถึงยังไม่รู้ แต่เป้าประสงค์ที่แท้จริงของเรา มันอาจไม่ใช่การแบ่งปันความรู้ แต่เพื่อยืนยันว่าคนๆ นั้นมันโง่ โง่ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย
จึงอาจสรุปได้ไหมว่า บางครั้งเราก็เอาความรู้ใช้เป็นอาวุธพิฆาตคนอื่น พิฆาตคนโง่ที่สมควรถูกตราหน้าว่าช่างโง่แสนโง่ แต่เราไม่แคร์ หรือปรารถนาให้เขาได้เรียนรู้มากขึ้นจริงๆ เราแค่สนองตัณหาตัวเองที่ได้แสดงว่าเป็นผู้รอบรู้ ผู้แตกฉานในความรู้ด้านใดด้านหนึ่งที่คนอื่นหรือคนทั่วๆ ไปอาจไม่เข้าถึงแบบเรา
แต่สุดท้ายแล้ว สติปัญญา ความจำ คนเรามันก็ต้องเลอะเลือน หลงๆ ลืมๆ กันไปอยู่ดี สุดท้ายเราเลยต้องกลายเป็นคนโง่ในที่สุด เพราะสังขารมันไม่เคยยั่งยืน เรื่องบางเรื่องยิ่งพยายามนึกเท่าไหร่ก็ยิ่งนึกไม่ออก แต่เรื่องบางเรื่องไม่รู้ทำไมจู่ๆ มันก็หวนกลับมาทั้งที่คิดว่าหลงลืมไปนานแล้ว ความปั่นป่วนของความทรงจำตรงนี้มันเล่นตลกกับเราเสมอเลยนะครับ