ผมเป็นคนหนึ่งที่เสียใจกับความรักมาก ครั้งหนึ่งผมคุยกับรุ่นน้องคนหนึ่ง คุยไปคุยมาวันหนึ่งก็มีเหตุผลที่ทำให้เลิกคุยกัน ผมได้ปรึกษาความรักกับเพื่อนสาวคนหนึ่งเป็นประจำ เธอดูไม่สวย อวบๆ หน้าตาก็ธรรมดา ไม่มีอะไรดีเลย แต่เธอคอยช่วยเหลือผมตลอด
เพื่อนสาวคนนี้อยู่ห้องเดียวกับผม ส่วนตัวผมก็หน้าตาธรรมดา ผญเข้าหาบ่อยนิดหน่อย(ก็มีบ้าง)
ผมได้ปรึกษากับเธอบ่อยเกินไป จนรู้ใจกัน เธอช่วยผมออกจากความรู้สึกแย่ๆ เธอแอบชอบผมมาตั้งแต่ ม.3 ผมไม่รู้มาก่อนเลย ผมคบกับเธอ ม.6 เทอม 2 ผมเป็นคนติดเพื่อนและเรียนแย่ และเธอก็ช่วยให้ผมผ่านม.6 ไปได้ ทั้งๆที่ตัวผมก็แทบจะไปไม่รอด เธอคอยช่วยเหลือผมตลอดทั้งๆที่ผมต้องการและไม่ต้องการ ผมคบกับเธอไปเพราะแค่รู้สึกดี ตอนนั้นผมยังเด็ก ยังไม่ค่อยเข้าใจความรัก ผมทุ่มเทให้เธอมากช่วงที่เราคบกันใหม่ๆ จนนานไป ผมก็เริ่มรำคาญที่เธอบ่น แต่ที่เธอทำไปเพราะความห่วงใย
เธอเปิดร้านขายเสื้อในเว็บเพจ เธอจะขายกับผม ผมชอบชื่อร้านมาก มันเป็นอักษรย่ออิ้งของชื่อเราสองคน และผมก็ทำโลโก้น่ารักๆ เธอพยายามหาเงินแต่ตอนนั้นเรายังไม่มีความรู้เรื่องการขาย เลยขายไม่ค่อยได้ เธอดูขยันกับร้านของเรามาก แต่ลึกๆในใจผมไม่ค่อยชอบขายของ เลยไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย เธอก็บอกไม่เป็นไร
วันหนึ่งระยะทางมันก็เริ่มไกลกัน ผมมาเรียนมหาลัยที่ปทุม(รังสิต)และเธอก็ไปเรียนที่หัวหิน เธอก็ไม่สนใจ ทุกครั้งเธอจะเดินทางมาหาผม เธออยากเจอผมมาก เธอคิดถึงผม ผมไม่เคยเดินทางไปหาเธอเลย
ยิ่งเราคบกันนานความรักมันก็ยิ่งจืดจาง ผมกำลังเริ่มสับสน ผมอยู่คนเดียวมากเกินไป เธอมีRoom mate แต่ผมไม่ ผมอยู่คนเดียว ผมคิดฟุ้งซ่าน ผมคิดจะนอกใจเธอด้วย เพราะผมไม่พอใจกับรูปลักณ์ของเธอ ที่เธออวบ ไม่สวย ดูธรรมดา ผมไม่พอใจกับการบ่นของด้วยเธอ ผมไม่ชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ ผมคิดว่าทำไมคนอย่างผมต้องมาคบกับเธอด้วย ผมเลยคิดนอกใจเธอ และทุกอย่างมันก็เริ่มแย่ ทุกครั้งเราจะโทรคุยก่อนนอน บางวันผมก็ไม่โทรบ้าง ไม่คุยบ้าง ตอบช้าบ้าง วีนใส่บ้าง หาเรื่องบ้าง เธอก็พยายามตามผม คอยถามผมว่าเป็นอะไรรึป่าว มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึป่าว ผมไม่กล้าบอกเธอ ว่าผมแอบคุยกับคนใหม่ ผมไม่อยากให้เธอเสียใจ
ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร กำลังทำอะไรอยู่ แต่ตอนนั้นผมรู้สึกสนุก ผมลืมคิดถึงความรู้สึกของเธอเลย ผมคอยคิดหาเรื่องมาปั่นให้เราทะเลาะกัน ผมคิดว่าสักวันเธอคงจะหมดความอดทนกับเราและขอเลิกเราไปเอง แล้วเราก็ไปคบกับคนใหม่ จนมีวันหนึ่งผมด่าเธอว่า"รำคาญ"
แค่คำนี้คำเดียวมันทำร้ายจิตใจเธอมาก เธอได้บอกเลิกผมทันทีเลย ตอนนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมต้องร้องไห้ให้เธอ ผมคิดไว้ว่าถ้าผมเลิกกับเธอผมจะไม่เสียใจ แต่มันก็ทนไม่ได้ ลึกๆข้างในของผมยังรักเธออยู่ ผมเลยเลิกคุยกับคนใหม่เพื่อกลับไปตามง้อแล้วก็คบกับเธอ แต่ก็ไม่สามารถง้อเธอได้สำเร็จ
ผ่านไปสักพักเธอก็เป็นคนอยากกลับมาคบกับผมเอง เธอบอกเธอรักผมมาก เธอไม่อยากเสียผมให้คนอื่นไป ผมเลยกลับไปคบกับเธอ ผมไม่รู้ว่าที่เธอกับมาคบกับผมเพราะอะไร ผมเป็นคนนอกใจเธอ มันทำให้ผมสงสัยและคิดมาก จริงๆแล้วมันคือโอกาส เธอทำเหมือนเดิมทุกอย่าง เธอมาหาผม ผมเห็นรอยยิ้มของเธอ เธอดูมีความสุขมากที่อยู่กับผม แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของเธอดี
และแล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาสอนให้ผมรู้สึกถึงความรัก เขาสวยและรวยมาก ตามเสปคผมที่ผมชอบเลย ผู้หญิงคนนี้เขาเป็นกะxรี่ครับ ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเขาเป็นกะxรี่ เขาเข้ามาตื้อผม
แฟนของผมเธอมาหาผม ผมไม่รู้เลยว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่ผมได้เจอเธอ ผมกอดเธอแล้วก็ร้องไห้ออกมา ทั้งๆที่ผมไม่รู้ว่าทำไมมันถึงร้องไห้ออกมา แต่เหมือนเธอจะรู้ตัวว่าผมมีคนใหม่ ผมไปส่งเธอที่สมบัติทัวร์ ตอนนั้นผมถ่ายรูปเธอไว้รูปหนึ่ง มันเป็นรูปที่เธอยิ้มแล้วดูสวยที่สุดเท่าที่ผมเคยถ่ายมา แล้ว...เธอก็เดินขึ้นไปบนรถทัวร์ ตอนนั้นเธอหันมามองผม ผมไม่รู้ว่าเธอรู้สึกยังไง ผมทนร้องไห้ไม่ไหว ผมต้องไม่ให้เธอเห็น ผมเลยหันหลังให้เธอแล้วเดินไปขึ้นรถเมล์ ผมทนไม่ไหวจริง ผมร้องไห้ตลอดทั้งทางเลย ผมไม่สามารถปิดบังความรูสึกแบบนี้ได้ ทุกคนที่อยู่ในรถก็หันมามองผม ผมก็ไม่สนใจ
ผ่านมาอีกวัน เธอก็พยายามโทรหาผม ผมเห็นแต่ผมไม่ได้รับ ผมกำลังจะบอกเลิกเธอ ตอนนั้นผมคิดว่าคนใหม่ต้องดีกว่าเธออย่างแน่นอน ผมเลยบอกเลิกเธอไป ครั้งนี้ผมเป็นคนบอกเลิก ผมคิดว่าผมจะจบที่คนใหม่ ผมพยายามกดลบรูปของเธอเพื่อคนใหม่ ผมร้องไห้อีกแล้ว ผมกำลังลบรูปที่ผมถ่ายเธอยิ้มครั้งล่าสุดที่ผมถ่ายมา มันเป็นรูปเดียวที่ผมลบออกไป และรูปที่เหลือของเธอผมลบไม่ได้ ผมทำไม่ได้ใจผมยังไม่ถึง และรูปที่ผมลบไปนั้นผมจำมาจนถึงทุกวันนี้ไม่เคยลืมเลย มันเป็นความสวยงามที่ผมได้เห็นก่อนจากมันไป
หลังจากเลิกกับเธอไปไม่กี่วันคนใหม่ก็เบื่อผม เพราะผมทุ่มเทกับคนใหม่มากเกินไป ผมลืมเผื่อใจไว้ ผมคิดว่าผมจะจบที่คนนี้ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ผมพยายามง้อเขาแต่เขาก็ไม่สนใจใยดีแม้แต่นิด ผมพยายามมาก ที่จะทำให้คนใหม่กลับมา แต่...ทันในนั้นผมก็ออนเกม ปกติผมจะเล่นเกมกับคนใหม่(ไม่ใช่แฟนนะเป็นแค่คนคุย)ผมเจอแฟนเก่าออนแล้วเธอก็ชวนผมเล่น แต่ทันในนั้นคนคุยใหม่ที่เป็นกะxรี่ก็ชวนมาผมเหมือนกัน รถไฟมันชนกันครับ มันจุดเปลี่ยนความคิดผมและเป็นโอกาสของผมที่ผมต้องเลือก ผมเลือกแฟนเก่าของผม แต่ผมจะทำสิ่งๆหนึ่ง ผมกดยอมรับของกะxรี่และแฟนเก่าผมได้กดติดตามผมมา แล้วก็ได้เริ่มเกมกันไปพร้อมๆกันเลย เกมมันสามารถเปิดไมค์คุยกันได้
ตอนนั้นผมคิดได้แล้วอะไรคือสิ่งที่ถูกต้องและสิ่งที่ผมต้องการ
สิ่งที่ผมต้องการคือ การที่ผมจะขอบคุณกะxรี่ที่ทำให้ผมรู้ถึงความรู้สึกของแฟนเก่า ผมได้บอกแฟนเก่าให้ออกเกมไปก่อนเพราะผมมีเรื่องต้องคุยกับกะxรี่ และตอนนั้นมันทำให้เธอโกรธผมมาก เธอบอกว่าผมแย่มาก เธอไม่พูดมาก แต่เธอเสียใจมากๆ แล้วเธอก็บล็อกผมไปเลยทุกช่องทาง ผมไม่สามารถติดต่อเธอได้...
*climax*
รู้มั้ยครับว่ากะxรี่คนนี้ทำให้ผมรู้สึกถึงความรักได้ยังไง
กะxรี่คนนี้คุยหลายคน เขาไม่ได้คุยกับผมคนเดียว เขาไม่ได้จริงจรังกับผม เขาทิ้งผมไปและหาใหม่โดยที่ไม่สนใจความรู้สึกผมเลย ผมเคยพยายามมากกับกะxรี่คนนี้ จุดๆนึงที่ทำให้เรารู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่แล้วถูกหรือผิด คือจุดที่เราได้ไปอยู่ตรงนั้น...
ผมได้ไปอยู่จุดที่แฟนเก่าเคยอยู่ครับ มันเป็นจุดที่เจ็บปวดมาก
เธอเคยพยายาม แต่ ผมไม่สนใจ
เธอเคยเป็นห่วง แต่ ผมรำคาญ
เธอเคยพยายามกับร้านของเรา แต่ ผมไม่ได้ช่วยห่าอะไรเธอเลย
เธอเคยรัก แต่ ผมไม่เคยสนว่าเธอรัก
เธอเสมอต้นเสมอปลายกับผม แต่ ผมไม่เคยเลย
เธอเจ็บมาก และแล้ว...
เธอหายไปแล้ว...
ทุกครั้งที่เธอหายไปมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมอยู่ไม่ได้ มันทำให้ผมคิดย้อนกลับไป เธอดีกับผมมาตลอดทำไมเธอต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ ทำไมต้องมาเจอผม ผมที่Hereๆแบบนี้ ผมที่เห็นแก่ตัว ผมได้เห็นทุกอย่างที่เธอพยายามทำให้ผม ผมเห็นความเจ็บของเธอ ผมกำลังอยู่จุดที่เธอเคยอยู่ และผมกำลังเป็นอยู่
เธอไม่เคยสนว่าหน้าตาผมเป็นยังไง หุ่นผมจะเป็นยังไง ผมจะหล่อมั้ย ผมจะรวยมั้ย เธอไม่สน เธอสนแค่เราสองคน เธอไม่เคยสนคนอื่นจะเป็นยังไง เธอแค่ต้องการความรัก และในตอนนี้ผมก็ต้องการความรักเช่นกัน ชีวิตเธอไม่ควรเจอเรื่องแบบนี้ ผมได้รู้แล้ว ผมได้เห็นความรักนั้นแล้ว
ผมรู้แล้วว่าสิ่งไหนที่ผมควรทำ ผมควรเลิกนิสัยแบบนี้ ควรดูแลเอาใจใส่เธอ ผมควรดูแลจิตใจเธอไม่ใช่ทำร้ายเธอ ผมควรรักเธอ ผมควรมีแต่เธอแค่คนเดียว และผมควรคิดแบบผู้ใหญ่ได้แล้ว ผมพร้อมที่จะแก้ไข และผมสามารถทำได้และผมเชื่อมั่นว่าผมทำได้
เธอหายไปแล้ว... ผมก็พยายามติดต่อเธอมาโดยตลอด ถามเพื่อนของเธอบ้าง ผมได้ยินเรื่องราวของเธอผมก็ดีใจ เธอสบายดี จนมีอยู่วันหนึ่งผมได้เข้าไปดูอินสตาแกรมซึ่งผมไม่เคยเล่นมาก่อน มันเป็นอินสตราแกรมที่เธอสร้างให้ผม เธอลงรูปของผมบ้าง ผมเล่นกับแมวบ้าง มันทำให้ผมนึกย้อนกลับไปในตอนที่เราคบกัน ตอนนั้นผมมีความสุขมาก ผมยิ้มทั้งน้ำตาเลย แล้วทันใดนั้นผมก็เจออินสตาแกรมของเทอแล้วก็ทักไป ผมก็บอกความรู้สึกทั้งหมด และสิ่งที่ผมได้เจอมา มันเป็นการสนทนาที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปเยอะมาก เธอถามถึงวันที่เราคบกัน ผมจำไม่เคยได้ แต่ครั้งนี้ผมจะไม่ปล่อยให้พลาดโอกาสนี้อีกแล้ว ผมก็ค้นหาทั้งวันจนผมนึกได้ เธอเคยเขียนวันที่เราคบกันในรูปคู่ของน้องสาวเธอที่ถ่ายให้ผมได้เก็บเอาไว้ มันเป็นรูปที่ผมพกติดตัวไว้ในเป๋าตังตลอด และก็เป็นรูปที่ผมหยิบดูบ่อยที่สุดแทบทุกวัน ผมบอกไปทั้งวันที่เราคบและเลิกกัน
แต่ดูเหมือน มันจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ผมรู้ว่าเธอเจ็บมาก เจ็บจนไม่อยากกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เธอคิดว่าถ้ากลับมาแล้วเธอจะเจ็บเหมือนเดิม เธอไม่ไว้ใจผมอีกต่อไปแล้ว เมื่อก่อนเธอไว้ใจผมมาก เธอพยายามพูดให้ตัวเองดูแย่ที่สุด แต่มันก็ไม่ทำให้ผมคิดว่าเธอแย่ ตอนนี้เธอสำคัญกับผมมาก ผมรู้ผมทำกับเธอเยอะมากและเจ็บมาก ผมรู้แล้ว ผมเป็นคนทำให้เธอรู้สึกแบบนี้ ผมพูดอะไรไม่ออก เธอไม่พูดเยอะ เธอเข้มแข็งขึ้น เธอดูสูงกว่าผม เธอบอกว่ามันสายไปแล้ว ผม...อยากตายหวะ
ตั้งแต่นั้นมาชีวิตของผมมันก็เปลี่ยนไปเยอะเลย มันเริ่มแย่ขึ้นไปทุกวัน ผมขาดเธอไป ผมเหมือนขาดชีวิตร่าเริง ผมเหมือนมีแต่ร่างไม่มีวิณญาณ ผมรู้สึกเหมือนตกหลุมดำ รู้สึกเหมือนเดินทางแบบไม่มีเป้าหมาย ผมทำตัวเอง ผมก็ควรจะได้รับโทษ นี่คงจะเป็นโทษของผม ผมไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับใครได้ ผมไม่สามารถลืมเธอได้ เธอมักจะเข้ามาในหัวตลอด เธอไม่เคยหายไปไหนเลย ภาพของเธอมันชัดเจนไม่เคยจางหายไปไหน ผมจมอยู่กับความผิดที่ผมทำมา
หลายคนก้บอกผมให้ผมเริ่มใหม่ ผมเคยลองแล้วครับ ผมคบกับคนๆนึงโดยที่ไม่ได้รู้สึกรักอะไรเลย มันเป็นแค่การแก้เหงา แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้ผมหายเหงาเลย ผมเลยไม่อยากทำร้ายใคร ผมเลยเลิกแล้วมาอยู่คนเดียว ทุกวิธีที่เพื่อนและคนอื่นๆแนะนำมันไม่ได้ผลกับผมสักวิธี เธอมีค่าเกินกว่าจะลืมได้ ผมใจลอยบ้างเหม่อบ่อยมาก มันเป็นตราบาปติดตัวผมไปตลอด ผมได้แต่นึกถึงเรื่องราวดีๆที่เคยมีให้กัน กอดกันบ้าง เล่นกันบ้าง ถ่ายรูปกันบ้าง เที่ยวกันบ้าง เล่นเกมกันบ้าง เล่นแมวกันบ้าง ผมนึกถึงทีไร น้ำตาผมต้องไหลออกมาทุกครั้ง บางครั้งผมก็นึกถึงสิ่งที่ผมทำไม่ดีกับเธอ ผมเสียใจและเจ็บใจมากที่ทำแบบนั้นกับเธอ ผมเป็นคนที่ร้องไห้ง่ายมากตั้งแต่ทุกอย่างมันสายไป ตั้งแต่วันนั้นผมก็เป็นโรคซึมเศร้าผมไม่ค่อยชอบออกไปไหน ยิ่งออกไปยิ่งมีแต่ความเจ็บ ผมเลยชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องคนเดียว
ผมไม่รู้ว่าผมต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ และผมจะพยายามเข็มแข็ง พยายามทำให้มันดีขึ้น ผมเชื่อว่าถ้าผมพยายามต่อไปเรื่อยๆ ถ้าเธอยังเห็นความพยายามของผม ผมขอโอกาสอีกครั้งได้มั้ย ผมเชื่อว่าครั้งนี้มันจะต้องดีที่สุดและมันจะต้องไม่ผิดพลาด
เคยอยากแก้ตัวเมื่อเรารู้ทุกอย่างปะ
เพื่อนสาวคนนี้อยู่ห้องเดียวกับผม ส่วนตัวผมก็หน้าตาธรรมดา ผญเข้าหาบ่อยนิดหน่อย(ก็มีบ้าง)
ผมได้ปรึกษากับเธอบ่อยเกินไป จนรู้ใจกัน เธอช่วยผมออกจากความรู้สึกแย่ๆ เธอแอบชอบผมมาตั้งแต่ ม.3 ผมไม่รู้มาก่อนเลย ผมคบกับเธอ ม.6 เทอม 2 ผมเป็นคนติดเพื่อนและเรียนแย่ และเธอก็ช่วยให้ผมผ่านม.6 ไปได้ ทั้งๆที่ตัวผมก็แทบจะไปไม่รอด เธอคอยช่วยเหลือผมตลอดทั้งๆที่ผมต้องการและไม่ต้องการ ผมคบกับเธอไปเพราะแค่รู้สึกดี ตอนนั้นผมยังเด็ก ยังไม่ค่อยเข้าใจความรัก ผมทุ่มเทให้เธอมากช่วงที่เราคบกันใหม่ๆ จนนานไป ผมก็เริ่มรำคาญที่เธอบ่น แต่ที่เธอทำไปเพราะความห่วงใย
เธอเปิดร้านขายเสื้อในเว็บเพจ เธอจะขายกับผม ผมชอบชื่อร้านมาก มันเป็นอักษรย่ออิ้งของชื่อเราสองคน และผมก็ทำโลโก้น่ารักๆ เธอพยายามหาเงินแต่ตอนนั้นเรายังไม่มีความรู้เรื่องการขาย เลยขายไม่ค่อยได้ เธอดูขยันกับร้านของเรามาก แต่ลึกๆในใจผมไม่ค่อยชอบขายของ เลยไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลย เธอก็บอกไม่เป็นไร
วันหนึ่งระยะทางมันก็เริ่มไกลกัน ผมมาเรียนมหาลัยที่ปทุม(รังสิต)และเธอก็ไปเรียนที่หัวหิน เธอก็ไม่สนใจ ทุกครั้งเธอจะเดินทางมาหาผม เธออยากเจอผมมาก เธอคิดถึงผม ผมไม่เคยเดินทางไปหาเธอเลย
ยิ่งเราคบกันนานความรักมันก็ยิ่งจืดจาง ผมกำลังเริ่มสับสน ผมอยู่คนเดียวมากเกินไป เธอมีRoom mate แต่ผมไม่ ผมอยู่คนเดียว ผมคิดฟุ้งซ่าน ผมคิดจะนอกใจเธอด้วย เพราะผมไม่พอใจกับรูปลักณ์ของเธอ ที่เธออวบ ไม่สวย ดูธรรมดา ผมไม่พอใจกับการบ่นของด้วยเธอ ผมไม่ชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ ผมคิดว่าทำไมคนอย่างผมต้องมาคบกับเธอด้วย ผมเลยคิดนอกใจเธอ และทุกอย่างมันก็เริ่มแย่ ทุกครั้งเราจะโทรคุยก่อนนอน บางวันผมก็ไม่โทรบ้าง ไม่คุยบ้าง ตอบช้าบ้าง วีนใส่บ้าง หาเรื่องบ้าง เธอก็พยายามตามผม คอยถามผมว่าเป็นอะไรรึป่าว มีเรื่องอะไรไม่สบายใจรึป่าว ผมไม่กล้าบอกเธอ ว่าผมแอบคุยกับคนใหม่ ผมไม่อยากให้เธอเสียใจ
ผมไม่รู้ว่าผมเป็นอะไร กำลังทำอะไรอยู่ แต่ตอนนั้นผมรู้สึกสนุก ผมลืมคิดถึงความรู้สึกของเธอเลย ผมคอยคิดหาเรื่องมาปั่นให้เราทะเลาะกัน ผมคิดว่าสักวันเธอคงจะหมดความอดทนกับเราและขอเลิกเราไปเอง แล้วเราก็ไปคบกับคนใหม่ จนมีวันหนึ่งผมด่าเธอว่า"รำคาญ"
แค่คำนี้คำเดียวมันทำร้ายจิตใจเธอมาก เธอได้บอกเลิกผมทันทีเลย ตอนนั้นผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมผมต้องร้องไห้ให้เธอ ผมคิดไว้ว่าถ้าผมเลิกกับเธอผมจะไม่เสียใจ แต่มันก็ทนไม่ได้ ลึกๆข้างในของผมยังรักเธออยู่ ผมเลยเลิกคุยกับคนใหม่เพื่อกลับไปตามง้อแล้วก็คบกับเธอ แต่ก็ไม่สามารถง้อเธอได้สำเร็จ
ผ่านไปสักพักเธอก็เป็นคนอยากกลับมาคบกับผมเอง เธอบอกเธอรักผมมาก เธอไม่อยากเสียผมให้คนอื่นไป ผมเลยกลับไปคบกับเธอ ผมไม่รู้ว่าที่เธอกับมาคบกับผมเพราะอะไร ผมเป็นคนนอกใจเธอ มันทำให้ผมสงสัยและคิดมาก จริงๆแล้วมันคือโอกาส เธอทำเหมือนเดิมทุกอย่าง เธอมาหาผม ผมเห็นรอยยิ้มของเธอ เธอดูมีความสุขมากที่อยู่กับผม แต่ผมก็ยังไม่เข้าใจความรู้สึกของเธอดี
และแล้วก็มีผู้หญิงคนหนึ่งมาสอนให้ผมรู้สึกถึงความรัก เขาสวยและรวยมาก ตามเสปคผมที่ผมชอบเลย ผู้หญิงคนนี้เขาเป็นกะxรี่ครับ ตอนนั้นผมไม่รู้ว่าเขาเป็นกะxรี่ เขาเข้ามาตื้อผม
แฟนของผมเธอมาหาผม ผมไม่รู้เลยว่าวันนั้นจะเป็นวันสุดท้ายที่ผมได้เจอเธอ ผมกอดเธอแล้วก็ร้องไห้ออกมา ทั้งๆที่ผมไม่รู้ว่าทำไมมันถึงร้องไห้ออกมา แต่เหมือนเธอจะรู้ตัวว่าผมมีคนใหม่ ผมไปส่งเธอที่สมบัติทัวร์ ตอนนั้นผมถ่ายรูปเธอไว้รูปหนึ่ง มันเป็นรูปที่เธอยิ้มแล้วดูสวยที่สุดเท่าที่ผมเคยถ่ายมา แล้ว...เธอก็เดินขึ้นไปบนรถทัวร์ ตอนนั้นเธอหันมามองผม ผมไม่รู้ว่าเธอรู้สึกยังไง ผมทนร้องไห้ไม่ไหว ผมต้องไม่ให้เธอเห็น ผมเลยหันหลังให้เธอแล้วเดินไปขึ้นรถเมล์ ผมทนไม่ไหวจริง ผมร้องไห้ตลอดทั้งทางเลย ผมไม่สามารถปิดบังความรูสึกแบบนี้ได้ ทุกคนที่อยู่ในรถก็หันมามองผม ผมก็ไม่สนใจ
ผ่านมาอีกวัน เธอก็พยายามโทรหาผม ผมเห็นแต่ผมไม่ได้รับ ผมกำลังจะบอกเลิกเธอ ตอนนั้นผมคิดว่าคนใหม่ต้องดีกว่าเธออย่างแน่นอน ผมเลยบอกเลิกเธอไป ครั้งนี้ผมเป็นคนบอกเลิก ผมคิดว่าผมจะจบที่คนใหม่ ผมพยายามกดลบรูปของเธอเพื่อคนใหม่ ผมร้องไห้อีกแล้ว ผมกำลังลบรูปที่ผมถ่ายเธอยิ้มครั้งล่าสุดที่ผมถ่ายมา มันเป็นรูปเดียวที่ผมลบออกไป และรูปที่เหลือของเธอผมลบไม่ได้ ผมทำไม่ได้ใจผมยังไม่ถึง และรูปที่ผมลบไปนั้นผมจำมาจนถึงทุกวันนี้ไม่เคยลืมเลย มันเป็นความสวยงามที่ผมได้เห็นก่อนจากมันไป
หลังจากเลิกกับเธอไปไม่กี่วันคนใหม่ก็เบื่อผม เพราะผมทุ่มเทกับคนใหม่มากเกินไป ผมลืมเผื่อใจไว้ ผมคิดว่าผมจะจบที่คนนี้ แต่มันไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ผมพยายามง้อเขาแต่เขาก็ไม่สนใจใยดีแม้แต่นิด ผมพยายามมาก ที่จะทำให้คนใหม่กลับมา แต่...ทันในนั้นผมก็ออนเกม ปกติผมจะเล่นเกมกับคนใหม่(ไม่ใช่แฟนนะเป็นแค่คนคุย)ผมเจอแฟนเก่าออนแล้วเธอก็ชวนผมเล่น แต่ทันในนั้นคนคุยใหม่ที่เป็นกะxรี่ก็ชวนมาผมเหมือนกัน รถไฟมันชนกันครับ มันจุดเปลี่ยนความคิดผมและเป็นโอกาสของผมที่ผมต้องเลือก ผมเลือกแฟนเก่าของผม แต่ผมจะทำสิ่งๆหนึ่ง ผมกดยอมรับของกะxรี่และแฟนเก่าผมได้กดติดตามผมมา แล้วก็ได้เริ่มเกมกันไปพร้อมๆกันเลย เกมมันสามารถเปิดไมค์คุยกันได้
ตอนนั้นผมคิดได้แล้วอะไรคือสิ่งที่ถูกต้องและสิ่งที่ผมต้องการ
สิ่งที่ผมต้องการคือ การที่ผมจะขอบคุณกะxรี่ที่ทำให้ผมรู้ถึงความรู้สึกของแฟนเก่า ผมได้บอกแฟนเก่าให้ออกเกมไปก่อนเพราะผมมีเรื่องต้องคุยกับกะxรี่ และตอนนั้นมันทำให้เธอโกรธผมมาก เธอบอกว่าผมแย่มาก เธอไม่พูดมาก แต่เธอเสียใจมากๆ แล้วเธอก็บล็อกผมไปเลยทุกช่องทาง ผมไม่สามารถติดต่อเธอได้...
*climax*
รู้มั้ยครับว่ากะxรี่คนนี้ทำให้ผมรู้สึกถึงความรักได้ยังไง
กะxรี่คนนี้คุยหลายคน เขาไม่ได้คุยกับผมคนเดียว เขาไม่ได้จริงจรังกับผม เขาทิ้งผมไปและหาใหม่โดยที่ไม่สนใจความรู้สึกผมเลย ผมเคยพยายามมากกับกะxรี่คนนี้ จุดๆนึงที่ทำให้เรารู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่แล้วถูกหรือผิด คือจุดที่เราได้ไปอยู่ตรงนั้น...
ผมได้ไปอยู่จุดที่แฟนเก่าเคยอยู่ครับ มันเป็นจุดที่เจ็บปวดมาก
เธอเคยพยายาม แต่ ผมไม่สนใจ
เธอเคยเป็นห่วง แต่ ผมรำคาญ
เธอเคยพยายามกับร้านของเรา แต่ ผมไม่ได้ช่วยห่าอะไรเธอเลย
เธอเคยรัก แต่ ผมไม่เคยสนว่าเธอรัก
เธอเสมอต้นเสมอปลายกับผม แต่ ผมไม่เคยเลย
เธอเจ็บมาก และแล้ว...
เธอหายไปแล้ว...
ทุกครั้งที่เธอหายไปมันทำให้ผมรู้สึกว่าผมอยู่ไม่ได้ มันทำให้ผมคิดย้อนกลับไป เธอดีกับผมมาตลอดทำไมเธอต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้ ทำไมต้องมาเจอผม ผมที่Hereๆแบบนี้ ผมที่เห็นแก่ตัว ผมได้เห็นทุกอย่างที่เธอพยายามทำให้ผม ผมเห็นความเจ็บของเธอ ผมกำลังอยู่จุดที่เธอเคยอยู่ และผมกำลังเป็นอยู่
เธอไม่เคยสนว่าหน้าตาผมเป็นยังไง หุ่นผมจะเป็นยังไง ผมจะหล่อมั้ย ผมจะรวยมั้ย เธอไม่สน เธอสนแค่เราสองคน เธอไม่เคยสนคนอื่นจะเป็นยังไง เธอแค่ต้องการความรัก และในตอนนี้ผมก็ต้องการความรักเช่นกัน ชีวิตเธอไม่ควรเจอเรื่องแบบนี้ ผมได้รู้แล้ว ผมได้เห็นความรักนั้นแล้ว
ผมรู้แล้วว่าสิ่งไหนที่ผมควรทำ ผมควรเลิกนิสัยแบบนี้ ควรดูแลเอาใจใส่เธอ ผมควรดูแลจิตใจเธอไม่ใช่ทำร้ายเธอ ผมควรรักเธอ ผมควรมีแต่เธอแค่คนเดียว และผมควรคิดแบบผู้ใหญ่ได้แล้ว ผมพร้อมที่จะแก้ไข และผมสามารถทำได้และผมเชื่อมั่นว่าผมทำได้
เธอหายไปแล้ว... ผมก็พยายามติดต่อเธอมาโดยตลอด ถามเพื่อนของเธอบ้าง ผมได้ยินเรื่องราวของเธอผมก็ดีใจ เธอสบายดี จนมีอยู่วันหนึ่งผมได้เข้าไปดูอินสตาแกรมซึ่งผมไม่เคยเล่นมาก่อน มันเป็นอินสตราแกรมที่เธอสร้างให้ผม เธอลงรูปของผมบ้าง ผมเล่นกับแมวบ้าง มันทำให้ผมนึกย้อนกลับไปในตอนที่เราคบกัน ตอนนั้นผมมีความสุขมาก ผมยิ้มทั้งน้ำตาเลย แล้วทันใดนั้นผมก็เจออินสตาแกรมของเทอแล้วก็ทักไป ผมก็บอกความรู้สึกทั้งหมด และสิ่งที่ผมได้เจอมา มันเป็นการสนทนาที่ทำให้ผมเปลี่ยนไปเยอะมาก เธอถามถึงวันที่เราคบกัน ผมจำไม่เคยได้ แต่ครั้งนี้ผมจะไม่ปล่อยให้พลาดโอกาสนี้อีกแล้ว ผมก็ค้นหาทั้งวันจนผมนึกได้ เธอเคยเขียนวันที่เราคบกันในรูปคู่ของน้องสาวเธอที่ถ่ายให้ผมได้เก็บเอาไว้ มันเป็นรูปที่ผมพกติดตัวไว้ในเป๋าตังตลอด และก็เป็นรูปที่ผมหยิบดูบ่อยที่สุดแทบทุกวัน ผมบอกไปทั้งวันที่เราคบและเลิกกัน
แต่ดูเหมือน มันจะไม่ได้เป็นอย่างที่คิด ผมรู้ว่าเธอเจ็บมาก เจ็บจนไม่อยากกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้ว เธอคิดว่าถ้ากลับมาแล้วเธอจะเจ็บเหมือนเดิม เธอไม่ไว้ใจผมอีกต่อไปแล้ว เมื่อก่อนเธอไว้ใจผมมาก เธอพยายามพูดให้ตัวเองดูแย่ที่สุด แต่มันก็ไม่ทำให้ผมคิดว่าเธอแย่ ตอนนี้เธอสำคัญกับผมมาก ผมรู้ผมทำกับเธอเยอะมากและเจ็บมาก ผมรู้แล้ว ผมเป็นคนทำให้เธอรู้สึกแบบนี้ ผมพูดอะไรไม่ออก เธอไม่พูดเยอะ เธอเข้มแข็งขึ้น เธอดูสูงกว่าผม เธอบอกว่ามันสายไปแล้ว ผม...อยากตายหวะ
ตั้งแต่นั้นมาชีวิตของผมมันก็เปลี่ยนไปเยอะเลย มันเริ่มแย่ขึ้นไปทุกวัน ผมขาดเธอไป ผมเหมือนขาดชีวิตร่าเริง ผมเหมือนมีแต่ร่างไม่มีวิณญาณ ผมรู้สึกเหมือนตกหลุมดำ รู้สึกเหมือนเดินทางแบบไม่มีเป้าหมาย ผมทำตัวเอง ผมก็ควรจะได้รับโทษ นี่คงจะเป็นโทษของผม ผมไม่สามารถเริ่มต้นใหม่กับใครได้ ผมไม่สามารถลืมเธอได้ เธอมักจะเข้ามาในหัวตลอด เธอไม่เคยหายไปไหนเลย ภาพของเธอมันชัดเจนไม่เคยจางหายไปไหน ผมจมอยู่กับความผิดที่ผมทำมา
หลายคนก้บอกผมให้ผมเริ่มใหม่ ผมเคยลองแล้วครับ ผมคบกับคนๆนึงโดยที่ไม่ได้รู้สึกรักอะไรเลย มันเป็นแค่การแก้เหงา แต่มันก็ไม่ได้ช่วยให้ผมหายเหงาเลย ผมเลยไม่อยากทำร้ายใคร ผมเลยเลิกแล้วมาอยู่คนเดียว ทุกวิธีที่เพื่อนและคนอื่นๆแนะนำมันไม่ได้ผลกับผมสักวิธี เธอมีค่าเกินกว่าจะลืมได้ ผมใจลอยบ้างเหม่อบ่อยมาก มันเป็นตราบาปติดตัวผมไปตลอด ผมได้แต่นึกถึงเรื่องราวดีๆที่เคยมีให้กัน กอดกันบ้าง เล่นกันบ้าง ถ่ายรูปกันบ้าง เที่ยวกันบ้าง เล่นเกมกันบ้าง เล่นแมวกันบ้าง ผมนึกถึงทีไร น้ำตาผมต้องไหลออกมาทุกครั้ง บางครั้งผมก็นึกถึงสิ่งที่ผมทำไม่ดีกับเธอ ผมเสียใจและเจ็บใจมากที่ทำแบบนั้นกับเธอ ผมเป็นคนที่ร้องไห้ง่ายมากตั้งแต่ทุกอย่างมันสายไป ตั้งแต่วันนั้นผมก็เป็นโรคซึมเศร้าผมไม่ค่อยชอบออกไปไหน ยิ่งออกไปยิ่งมีแต่ความเจ็บ ผมเลยชอบเก็บตัวอยู่แต่ในห้องคนเดียว
ผมไม่รู้ว่าผมต้องเป็นแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่ และผมจะพยายามเข็มแข็ง พยายามทำให้มันดีขึ้น ผมเชื่อว่าถ้าผมพยายามต่อไปเรื่อยๆ ถ้าเธอยังเห็นความพยายามของผม ผมขอโอกาสอีกครั้งได้มั้ย ผมเชื่อว่าครั้งนี้มันจะต้องดีที่สุดและมันจะต้องไม่ผิดพลาด