คุณอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน คุณจะทำอย่างไร

ผมกับแฟนคบกันมา 7 ปีเต็ม ในระหว่างที่คบกันก็มีทั้งสุขและทุกข์ ส่วนใหญ่ถ้ามีแค่เราสองคนเราจะมีความสุขมาก แต่ทุกข์และปัญหาก็มี ซึ่งปัญหาหลังที่มันยังติดตราตรึงผมไม่มีวันลืมคือ การโดนครอบครัวฝ่ายหญิงด่าโดยใช้ถ้อยคำที่ทำให้ผมเสียใจและน้อยตั้งแต่เริ่มคบกัน ซึ่งเราคบกันตั้งแต่ ม.6 กำลังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัย แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดสำหรับผมในคืนก่อนสอบ เบอร์ของแฟนผมโทรมาประมาณ 4 ทุ่ม ซึ่งเราไม่เคยคุยกันมาก่อน ผมแปลกใจแล้ว แต่ก็ต้องรับสาบ พอผมรับสายผมรู้เลยว่าเป็นแม่เค้าโทรมา โดยใช้ถ้อยคำที่ว่า ไอ้ชั่ว ไอเลว ไอเห็นแก่ตัว คิดว่าตัวเองดีพอแล้วเกรอ มีหัวนอนปลายเท้ามาจากไหน อย่าให้รู้ว่ายังคุยกันอีกไม่งั้นตายทั้งคู่ แล้วอย่าติดต่อมาอีก ผมก็ได้แต่พูดกับคำว่าครับๆ ทั้งๆที่ตัวเองก็ช็อคไม่น้อย ผมจำคำนั้นมาทั้งแต่นั้นมา พอเช้าผมไปสอบผมเห็นเธอกับกลุ่มเพื่อนหน้าบริเวณหน้าตึกที่ผมต้องเข้าไปสอบ ผมเลยตัดสินใจหลบหน้าหลบตาเธอ โดยไม่บอกใครว่าผมโดนอะไรมา พอสอบช่วงเช้าเสร็จผม ไม่กล้าสอบช่วงบ่ายเพราะมีเพื่อนเธอ สอบห้องเดียวกับผม แล้วเพื่อนเธอจะรั้งผมให้รอเธอแน่ ผมเลยไม่สอบช่วงบ่ายผมก็ไปรอเพื่อนที่ห้องพักเพื่อน เพื่อจะระบายให้เพื่อนฟังว่ามันอึดอัดมากเจ็บมาก ทำอะไรไม่ถูก พอวันจันทร์ผมต้องไปโรงเรียน แล้วต้องเจอเธอแน่ผมเลยหลบหน้าไปเกือบ 4-5 วัน จนเพื่อนเธอโทรเข้ามาหาผม แล้วเพื่อนเธอก็บอกว่าแฟนผมขอร้องอยากคุยด้วยตอนนี้แฟนผมเครียดมาก ผมจะตัดใจไม่คุยแต่ผมก็เห็นใจเธอเลยคุยแล้วเธอก็ให้ผมไปเจอ เลยนัดเจอที่ห้องสมุดโรงเรียน เธอบอกกลับมารักกันเหมือนได้ไม เค้าขอโทษผมเรื่องที่แม่เค้าโทรไปคืนนั้น ผมเห็นเธอจะร้องเลยบอกว่าไม่เป็นไร งั้นผมควรทำอย่างไร เธอบอกว่าถ้าเธอว่างเธอจะโทรหา ขอแค่ให้ผมรับ ผมก็ทำตามเพราะอยากให้เธอสบายใจ แล้วเราก็คบกันต่อมาจนวันที่เราแอดเข้ามหาวิทยาลัย ดันได้ที่เดียวกันคณะเดียวกัน แต่คนละสาขา ผมก็ดีใจที่ได้อยู่ด้วยกันอีก พอเข้ามหาวิทยาลัยปี 1 ผมกับเธอติดกันมาก เราคิดว่าเราอยู่กันสองคนก็มีความสุขแล้ว จนวันหนึ่งผมเห็นเธอแปลกๆ ผมก้ไปหาที่หอพักใน รอเธอที่ใต้หอ โทรไปเธอไม่รับ ผมก็รอ จนถึงตี 2-3 ผมเริ่มโมโห เลยโทรไปเรื่อยหลายสายอยู่ จนมีโทรไปสายหนึ่งแมทเธอรับแล้วบอกว่าแฟนผมหลับไปแล้ว ผมเลยถามแมทเธอว่าทำไมเราโทรไปเค้าไม่รับ แมทเธอก็เป็นเพื่อนใหม่คณะ ก้บอกมาว่าเค้าคุยกับคนชื่อ เอ นามสมมติ ซึ่งเป็นแฟนเก่าเธอ ผมเลยจุกมากเดินร้องกลับหอผม แล้วถามตัวเองว่าทำไมผมต้องโดนผู้หญิงหลอกอีกแล้ว จนเช้าผมหลบหน้าเธอ 2-3 วันผมเห็นเธอไม่สนใจอะไร ผมน้อยใจมากมันคาใจเลยนีดเจอเธอเลย โดนให้แมทเธอพามา แล้วผมถามเธอว่าทำไมต้องหลอกกันทำไมคุยกับแฟนเก่าไม่บอก ตุยกันมานานแล้วใช่ไม ทำกับเราแบบนี้ทำไม แม่เธอทำกับเราไม่พอเธอยังมาทำกับเราอีกเหรอ จนเธอจะร้องผมเลยเอาโทรศัพท์เธอมาแล้วหาเบอร์ชื่อแฟนเก่าเค้า แล้วโทรไป แล้วผมก็คุยว่าทำไมคุยกันไม่บอกเราเลยพวกเธอจะหักหลังเราใช่ไม จนเธอร้องผมก้เนิามรู้สึกผิดแล้วเอาโทรศัพท์คืนเธอแล้วผมก็เดินร้องกับหอ แล้วเธอก็ยืนนิ่งก้มหน้าร้อง ผมทนไม่ได้จนย้อนกลับหาแล้วบอกว่าผมขอโทษ หยุดร้องน่ะ แล้วพาไปส่งหอเธอ แล้วผมบอกเธอว่าครั้งหลังมีอะไรให้บอกกันเข้าใจไม เธอก็ร้องเบาๆแล้วพะยักหน้า ผมก็บอกงั้นหยุดร้องเรื่องมาแล้วชั่งมันเธอก็เดินขึ้นไปผมก้เดินกลับหอผม แล้วคิดว่าทำแรงไปไมผมรู้สึกผิดมาก หลังจากนั้นผมเลยตามใจเธอมาตลอด ไม่ว่าเรื่องอะไรก้ตามเพราะผมไม่อยากเห้นเธอต้องร้องไห้อีก แต่อาการน้อยใจของผมก็ไม่หายทุกครั้งที่เราอยู่ด้วยกัน แล้วมีเบอร์ชื่อแม่เค้าโทรมาเครื่องเค้าผมรู้สึกเจ็บ จุกทุกครั้งที่เห้น และเธอก้บอกผมห้ามส่งเสียง และบอกเพื่อนทุกคนห้ามพูดชื่อผม ผมเริ่มเจ้บเลยเดินออกมา พอเธอคุยเสร้จผมก็ไม่คุยกับเธอ เดินขึ้นหอไป จนเธอถามผมก้ไม่ตอบ จนกระทังมีปากเสียงผมก้โต้เธอไม่สำเร็จผมก้ทพร้ายร่างกายตัวเอง ทำลายข้าวของต่อหน้าเธอ จนเธอร้องแล้วผมถึงคิดขึ้นได้ว่ามันทำให้เธอเจ็บอีกแล้ว ผมขอโทษเธอ แล้วเธอก้เดินขึ้นหอไป ตอนนั้นเธอย้ายมาอยู่ใกล้กัน ซึ่งเป้นกอในกำกับในมหาวิทยาลัย จนตกดึกผมโทรไปหาขอโทษอีกครั้งแล้วชวนเธอไปหาอัไรกินกันผมพาไปร้านเค้ก หน้าม. จนเราคบกันไป 4 ปีเรื่องดีๆก้มีบ้างตรั้งผมก้สอนวิชาที่เธอไม่เข้าใจ บ้างครั้งเธอก้สอนผม บ้างครั้งเธอลืมทำงานส่งอาจารย์ซึ่งกิจกรรมมันเยอะ ผมก้แอบเข้ารหัสไปทำให้ แต่เรื่องที่ทะเลาะกันก้ส่วนใหญ่ก้ทุกครั้งที่เห้นเบอร์ครอบครัวเค้าโทรมา จะทะเลาะกันทุกที แต่ก็ดีกันทุกครั้ง ขนถึงปี 4 ก่อนจบผมกับเธอเริ่มมานั่งคุยเรื่องครอบครัวเธอ ผมให้สัญญาว่าเรียนจบให้ได้เกีตรนิยม แล้ว ผมจะหางานทำให้เร็วที่สุด แล้วเก้บตังซื้อรถ แล้วไปหาพ่อแม่เธอ เธอก็ตกลง จนวันที่ผมได้งาน ได้รถ ในระยะหลังจบ 1 ปีหลังเรียนจบ  แล้วผมก้บอกเธอว่าเมื่อจะไปเปิดตัวเธอบอกรับปริญญา ผมก็เตรียมตัวเตรียมใจปลดปมตลอด 5 ปี แต่พอเธอวันนั้นเธอกลับเดินผ่านผมไปทั้งครอบครัว ไม่สนใจผมเลย ผมก็เจ็บ จุกอาการเดิมๆก็กลับมา ผมเลยโทรหาเพื่อนผู้หญิงมาถ่ายรูปกับผม เพื่อประชด แล้วเธอก้มาขอถ่ายด้วยโดย ที่มาคนเดียวไม่มีครอบครัว ผมถามว่าให้ผมไปหาครอบครัวเลยไมเธอบอกอย่าเลยในใจตอนนั้นผมเจ็บหมดแล้ว แต่ก้บอกตัวเองว่าไม่เป็นไร จนผ่านไป 1 ปี เราก้บไม่ได้เจอกันอีกได้แต่คุยโทรศัพท์ จน เธอจะไปเรียนภาษาที่ต่างประเทศ ผมก้ยื้อขอร้องอย่าไป ในใจผมคิดว่าถ้าเธอไปมันอาจเปลี่ยนแน่นอนในเรื่องระยะทางเวลาที่ต่างกัน ยิ่งผมมีงานมามาก จนเธอไป ผมก้น้อยใจแต่ก้รับมันให้ได้ จนเวลาผ่านไปหลายเดือนผมก้ได้แต่บอกเธอให้กลับมาไวๆๆ เพราะจะได้ไปหาครอบครัวเธอสัก เพราะก่อนจะไปผมกับเธอสัญญาว่า ถ้าเธอเรียนเสร้จเราจะไปหาพ่อแม่เธอ  จนเหลืออีก 2 เดือนเธอจะกลับ ผมบอกเธอว่า รีบมากลับมาได้แล้ว แต่คำตอบคือ เธอเลื่อนวันไป เป้น 2 เดือนหน้า ผมก็ไม่อะไร จนผ่านไปอีก เดือนผมก็บอกเธออีกว่ากลับมาได้แล้ว คำตอบกลับเป้นเธอขอกลับปี หน้า ซึ่งเพิ่มไปอีก 5 เดือน ผมก็บทนไม่ไวเลยบอกว่า ทำไมต้องผิดสัญญา ทำไม่ทำให้รอ  แล้วผมก้หายไปไม่ได้ติดกันเกือบ 2 อาทิตย์ ผมก็แปลกใจทำไมเธอไม่มาขอโทษ หรือ โทรมาคุยอีก ผมเลยทักไปเอง ว่มทำไมไม่ทักมาเลย เธอบอกว่าเธออยู่คนเดียวได้แล้ว และก็บอกผมว่าพอเถอะ เค้าไม่มีความรุ้สึกอะไรกับผมแล้ว แล้วผมก็ช็อค พยายามง้อทุกทาง จนเธอตัดสินใจบล็อคทุกทางเช่นกัน ตอนนี้เวลาผ่านไป จะ 2 เดือนแล้ว ผมไม่สามารถลืมเธอได้ และอยุ่รอไม่ได้ ถึงคำตอบจะชัดเจน ผมควรทำไง