เมื่อเครียดมากๆ จากที่เก็บไว้คนเดียวมานาน เลยเลือกที่จะเล่าให้เพื่อนฟัง..

ไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้า  แต่หวั่นๆ ว่าอาจจะเป็นหรือเปล่า  ที่ผ่านมามีปัญหาอะไรจะเก็บเงียบ ไม่บอกใคร

หลังๆเริ่มทำร้ายตัวเองหนัก  เริ่มไม่อยากอยู่มากขึ้น  อยากร้องไห้ทุกวัน ทั้งวันที่สมองว่าง

เริ่มกินไรไม่ลง กินแล้วอ้วก หิว แต่กินไม่ได้ เบื่อหน่ายกับชีวิตที่สุด  

พอช่วงที่คิดได้ว่า ไม่อยากทำร้ายตัวเองอีกแล้ว

เลือกที่จะเล่าให้เพื่อนฟัง เผื่ออะไรจะดีขึ้น  ก็เล่า แต่ไม่หมดทุกอย่าง  

เพื่อนตอบมาว่า  “ดีนะที่เล่าให้กูฟัง  ถ้าเป็นคนอื่น  เขาคงด่าว่าโง่แล้ว”

ตอนนั้นจุกมากเลย  คือไม่ได้อยากให้ใครมาเห็นใจนะ  แต่อยากให้มีคนรับฟัง

สิ่งที่เป็นทุกวันนี้  ใครอยากเป็น  ใครจะเศร้า ก็อยากมีความสุขเหมือนคนอื่นนั่นแหละ

แต่มันทุกข์  มันห้ามไม่ได้  แถมยังโง่ในสายตาคนอื่น  ก็ไม่รู้จะสร้างกำลังใจแต่จากทางไหนแล้ว

ขอบคุณที่รับฟังค่ะ