เราเคยคิดว่าเราอาจเป็นเด็กมีปัญหามาก่อน เมื่อก่อนเราเป็นคนขี้อายมากๆ ไปไหนก็หลบหลังแม่ตลอด พ่อแม่เราทะเลาะกันบ่อย ตอนเราเรียนประถม เวลาเราอยู่โรงเรียนเรียนเราชอบอยู่คนเดียวติ๋มๆไม่ค่อยคุยกะใคร แต่เราเป็นคนยิ้มง่าย หัวเราะง่าย หันมองเพื่อนๆ ส่วนใหญ่ก็อยู่กันเป็นกลุ่ม เราร้องไห้กับเรื่องเล็ก ๆ อยู่มาแบบนี้จน ปวช. ร้องไห้ง่าย ไม่สุงสิงกับเพื่อน เรียนเสร็จทำงาน กลับบ้านเลยไม่ค่อยมีเพื่อนที่สนิท จะมีก็แค่เพื่อนที่โรงเรียน เอ้อ ตอนแรกเราเป็น ผญ. มาเป็นทอมตอน ม.3 เราเริ่มมีคนชอบเยอะเลยมองว่าตัวเองยังดูมีค่า เพราะเราชอบคิดว่าตัวเองไม่มีใคร และหมกตัว จนบางครั้งคิดว่าโลกนี้มันแย่ อยู่ไปก็เป็นภาระของพ่อแม่ จนไม่อยากอยู่ แต่เรายังคิดได้นะ เลยหัดทำงานตั้งแต่ 14 ปวช.1 และปวช.จบปี3 เราเลยหยุดเรียนไปปีนึง ละมาเข้ามหาวิทยาลัย เราก็ยังอยู่แบบเดิมๆ ตัวคนเดียว คิดมาก เครียด ไม่อยากอยู่เพราะเราทะเลาะกับพ่อแม่บ่อย เค้าไม่เคยเข้าใจเรา เราพูดในมุมมองของเรานะ แต่พ่อแม่ไม่เคยรับฟังเราบ้างเลย เราอยากเป็นสัตวแพทย์ พ่อ ก็ไม่สนับสนุนเราทำกิจกรรม เราทำทุกอย่างให้พ่อแม่เห็นและภูมิใจ พ่อก็ไม่เคยแม้แต่ฟังละสนใจ แต่กลับชมลูกคนอื่นไปงานลูกคนอื่นแต่กับเราไม่เคยนะ แม้แต่คำชมสักคำยังไม่เคยมี เราประสบอุบัติเหตุเรายังต้องไป รพ. คนเดียว และดูแลตัวเองพักฟื้นเป็นอาทิตย์ เราคิดว่าเราสู้ที่สุดแล้วนะ แต่ทุกวันนี้เราก็ยังเครียด ยังดูไม่มีค่า เราเหมือนโลกนี้มีแค่ห้องมืดๆ จนเราเป็นประธานรุ่นก็แล้ว เราพยายามทำให้ตัวเองไม่ว่าง พยายามแข่งกับคนอื่น และเราก็กลับมาเป็นผญ. เรายอมรับว่าเราเป็นคนทำร้ายตัวเอง แต่เราทำร้ายแบบคนเดียว พ่อแม่เราไม่เคยรู้ เราทำร้ายตัวเองต่อหน้าพ่อแม่ เค้าไม่แม้แต่มาห้าม จนตอนนี้อีกแค่ 1 ปีเราจะเรียนจบแล้ว แต่ตอนนี้เราไม่อยากอยู่ เราอยากหลับแล้วไม่ตื่นไม่ต้องมารับสภาพเดิมๆ ร้องไห้คนเดียว ระบายให้ใครฟังไม่ได้ กลัวทุกอย่าง เวลาอยู่ข้างนอกหรือมหาลัย เราก็ทำตัวปกติอารมดีร่าเริง แต่เวลาเรียนเราก็นั้งมุมห้องเรียนคนเดียวจนเพื่อนในห้องเริ่มสงสัยเริ่มเข้ามาถาม เราก็ตอบแค่เราปกติแค่ไม่อยากคุยกับใคร เราน้ำตาตกในเวลาเราอยู่คนเดียวกลับบ้านมาอยู่แต่ในห้อง จนมาวันนี้เราทะเลาะกับที่บ้านเหมือนเดิม จนเราคิดและนั้งคุยกับแมวเราว่าถ้าเราไม่อยู่แล้วนายอยู่ได้มั้ย เราเหนื่อย เราไม่อยากทะเลาะหรือคุยกับใคร ปั่นหน้าใส่ใครว่าเราสบายดี เราไม่ไหวพยายามที่จะคิดในแง่ดีที่สุดแต่วันนี้เราทรมานมาก เราเป็นอะไรกันแน่???😭
เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไรกันแน่