เครียด

เอ่อ ผมอายุ15ปีนะครับและเรียนอยู่ที่ที่นึงผมขอไม่เปิดเผยชื่อนะครับ เป็นโรงเรียนที่เป็นกึ่งสายอาชีพกึ่งวิทย์-คณิตเรียนในระบบมหาลัยอยู่ในกทม.ซึ่งแน่นอนครับระบบรีไทน์มีผลกับนักเรียนที่นี้และใช่ครับ ผมเพิ่งเข้ามาและเพิ่งผ่านการสอบกลางภาคไปได้2อาทิตย์ เอาล่ะ มาเข้าเรื่องกันเลย ผมรู้สึกว่าผมเครียด เครียดมากกับคะแนนสอบสองวิชาทีออกมา ผมเครียดจนหลายๆครั้งที่ไม่ได้ทำอะไรก็จะคิดถึงแต่เรื่องคะแนนสอบและมันเหมือนกับเนื้องอกที่ติดอยู่ในหัวและทำให้ผมเจ็บปวดและทรมาน ผมได้คุยกับพ่อและแม่เรื่องคะแนนพวกท่านบอกไม่ว่าอะไรผมและเข้าใจทั้งสองท่านบอกกับผมว่า"มันเป็นครั้งแรกเรายังปรับตัวไม่ได้หรอกมันผ่านมาแล้วก็ผ่านไป" และให้ผมเอาใหม่ เริ่มใหม่ หาทางอื่น ผมก็โอเคนะครับ อ้อผมชอบการเรียนรด.วันเสาร์มากเพราะผมชอบที่เราไม่ต้องมาคุยกันเรื่องการเรียนที่โรงเรียนเลยเอาแต่ฝึกก็ดีนะไม่ต้องคิดไรมาก จากนั้นผมห็เริ่มดีขึ้นผมฝึกทำโจทย์เลิกเรียนก็กลับมาทบทวนสิ่งทีเรียนไป ผมคิดโทษตัวเองตลอดว่า ทำไมเป็นแบบนี้ เรียนก็เรียนรู้เรื่อง แต่ทำไมทำข้อสอบไม่ได้ผมเครียดมากแต่ก็มีพ่อและแม่ที่ออยู่ข้างๆและเมื่อถึงเย็นวันศุกร์ที่12ต.ค.ที่ผ่านมาผมก็ได้กลับบ้าน ผมดีใจมากผมคิดถึงพ่อกับแม่ แต่เวลาก็เดินเร็วเหลือเกิน เมื่อถึงเวลาต้องบอกลา ผมอยากร้องไห้ออกมาต่อหน้าพวกท่านแต่ก็กลั้นเอาไว้"เอาน่า สู้ต่อไปมันจะดีขึ้น"พ่อผมพูดและตบไหล่ผมเบาๆ ผมยิ้มและตอบกลับว่า"ครับ"จากนั้นก็บอกลาและเดินทางกลับ ผมร้องไห้หนักมากช่วงที่สอบเสร็จเพราะผมทำได้ไม่ดีเลย เคยมีความคิดมาแว๊บนึงว่าให้หายไปจากโลกนี้เลย จะได้ไม่ต้องเครียด ผมยังคงโทษตัวเองตลอดเวลา ผมไม่น่ามาที่นี่เลย ช่วยผมด้วยครับ ผมควรทำยังไงดี.....