ทุกคนเคนเป็นไหมค่ะแบบเบื่อตัวเองแล้วก็ไม่ค่อยถูมิใจในตัวเองเลย ไม่ว่าจะเป็นหน้าตา หรือนิสัย
      คือเราเป็นคนที่เงียบๆคะเราเข้ากับเพื่อนใหม่ๆหรือคนใหม่ๆได้ยากคะ เรารู้สึกไม่ค่อยมีความมั่นใจในตัวเอง จนทุกวันนี้เราไม่กล้าที่จะมีเเฟนหรือคบกับใครเลย เพราะเราคิดว่าหน้าตาเราไม่เหมาะกับเค้าเรารู้สึกว่าเราไม่เข้าพวกกับคนอื่นๆหรือเพื่อนของเราเอง เราคิดว่าเพื่อนของเรามีแต่คนที่มีสิ่งที่โดดเด่นในเรื่องที่ต่างกันเช่นคนนั้นหน้าตาน่ารักจังหรือคนนี้มีบุคลิกที่ดีเข้ากับคนง่ายดูเป็นคนสนุกและร่าเริง หรือคนนั้นแต่งตัวเก่งจัง แล้วเราก็ชอบเอามาเปลียบเทียบกับตัวเองว่าทำไมเราไม่มีนิสัยแบบนี้บ้างทำไม่เราไม่น่ารักหรือสวยแบบคนนั้นบ้างเรารู้สึกไม่พอใจในสิ่งที่เรามีและเป็นเลย (ต้องบอกก่อนน่ะค่ะว่าเราเป็นคนที่ไม่สวยเลยเราดำที่สุดในห้องก็ว่าได้ค่ะ) และไม่ว่าใครจะชมอะไรเรามาเรารู้สึกว่า เค้าเเค่พูดไปแบบนั้นไม่ได้คิดอย่าที่พูดชมออกมาจิงๆเสมอค่ะ อย่านี้เราคือคนขี้อิจฉาใช่ไหมค่ะ แล้วพ่อเราเอาคนอื่นมาเปลียบเทียบกับตัวเองทำให้เรารูสึกมีแต่ปมด่อยแล้วก็รู้สึกแตกต่างจากคนอื่นคะรูสึกตัวเองทำอะไรไม่ได้เรื่องสักอย่าง แล้วรู้สึกว่าตัวเองเวลาอยู่กับเพื่อนๆในสายตาคนอื่นเราคงเป็นคนที่ขี่เหร่ที่สุด มีเพื่อนคนนึงเดินมาจับมาเราเดินแล้วบอกว่าเวลาเดินกับเราแล้วทำให้เค้าดูเล่นขึ้มาเลยถึงเค้าจะพูดเล่นๆไม่นึกถึงใจเราก็เถอะ
ไม่ว่าใครจะเเซวเราเล็กๆน้อยๆ แบบเล่นกันขำๆว่าโอโม่บ้าง ว่าขนาดเปิดไฟยังมองไม่เห็นเราเราก็ต้องทำเป็นยิ้มค่ะ แต่จิงๆในใจเราไม่เปนอย่างั้น มีครั้งหนึ่งเราสระผมแล้วผมยังไม่ค่อยเเห้งแล้วย่าใช้เราไปเอาของบ้านพ่อพ่อพูกำเราประโยคหนึ่ง เป็นคำที่เราจำมาจนถึงตอนนี้คือ หน้าตาหน้ากลัวแล้วยังทำตัวหน้าเกลียดอีก เรารูสึกไม่มีค่ากับคนอื่นๆเลยค่ะ  เป็นแบบนี้เราควนจะทำยังดีค่ะ