ทำไมถึงชอบน้อยใจพ่อแม่ขนาดนี้

ปกติเราเป็นคนเอาแต่ใจ มีครั้งนึงแม่เปิดใจบอกเราเป็นเด็กที่จะให้แต่คนอื่นมาโคจรตัวเอง เปิดใจบ้างอย่าเอาแต่ใจ ซึ่งหาสาเหตุจากความเอาแต่ใจของเรา น่าจะเกิดจากความอิจฉาอะ พี่เราเป็นคนเรียนเก่ง พ่อแม่ชื่นชมต่างจากเราคนละมุม แทบทุกอย่าง รวมถึงความใส่ใจด้วยมั้ง ปกติพยายามไม่น้อยใจ แต่มันก็อดไม่ได้กับสิ่งรอบตัวอะ คือแย่ คืออิจฉาล่ะมั้ง ที่เป็นแบบนี้ เหมือนส่วนเกินด้วยหรือเปล่า ชอบคิดเล็กคิดน้อย โดยรอบตัวนี่ จะใส่ใจคนอื่นหมด เหมือนยกเว้นเราอะ ยิ่งโตยิ่งห่างกับพี่กับครอบครัว ล่าสุดพี่ไปเป็นครูอยู่ต่างจังหวัด และก็ไปอยู่กับลูกพี่ลูกน้องที่นั่น พอวันเจอญาติ เค้าก็เล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้กันอย่างสนิทกัน เอิ่มคือเค้าเป็นพี่สาวเราแท้ๆ ทำไมไม่มีโมเม้นท์นั้นเกิดขึ้นกับเรา เรากลายเป็นเหมือนไม่รู้จักกันโดยปริยาย  เหมือนคนนอกเลยอะ หันมามองครอบครัวหรือ โดนเทหลายรอบมากก วันนั้นวันแต่งงานของอา ซึ่งเราก็ไป  เค้าชวนกันกินหมูทะตอนกลับครอบครัวเราไปหมด ซึ่งยกเว้นเรา ความรู้สึกเป็นไงหรอ โคตรเสียใจ เป็นคนคิดเล็กคิดน้อยด้วยไง เค้าเล่นทุกคน แซวทุกคน พอหันมาทางเรา คือน่าเบื่อจนาดนั้นเลยหรอ  จนเข้ามหาลัยเรียนไกลบ้าน ยิ่งหนัก คราวนี้อยู่คนเดียว แย่จัด ความรู้สึกประมาณเหนื่อยละมองไปทางไหนไม่เจอใครอะ ชอบร้องไห้กับตัวเองสุด ปรึกษาพ่อแม่ เค้าก็เหมือนจะรับฟัง แต่เอาจริงๆ เหมือนเราคุยคนเดียว