ฉันย้ายรร.มาตอนม.2 ฉันได้อยู่ห้อง2/6 ในตอนที่ย้ายมาฉันไม่ค่อยพอใจที่ได้อยู่ห้อง6 เพราะฉันไม่มีเพื่อน ไม่รู้จักใคร
ฉันจึงขอครูเพื่อจะย้ายห้อง3เพราะเพื่อนเก่าฉันอยู่ห้องนั้น แต่เราก็ไม่ได้ย้ายเพราะครูบอกว่าเพื่อนอ้ะ อยู่ที่ไหนมันก็มี ฉันจึงได้อยู่ห้อง2/6
ฉันก็ได้รู้จักเพื่อนเพิ่มขึ้น...เรื่องมันมีอยู่ตอนเรียนหนังสือเราได้รู้จักเพื่อนคนนึง เราไม่เคยคุยกันเลย ไม่เคยทักกันแต่อยู่มาเราได้คุยกันเล่นกันแต่ไม่ได้คิดอะไร เราเริ่มเล่นกันสนิทขึ้น เรานั่งใกล้กันเวลาเรียนวิชาต่างๆ ทำให้เาสนิทกันมากขึ้น จน...เหมือนเราเริ่มรู้สึกหวั่นไหว เริ่มรู้สึกว่าแอบชอบ พอเราขึ้นม.3 ทำให้เราได้คุยกันบ้าง จนเปิดเทอมทำให้เราสนิทกันมากขึ้น มากจนสามารถขี่หลังเราได้ เวลาทำงานอะไร มันก็จะชอบมานั่งใกล้เรา เวลาพักกลางวัน ขึ้นบนห้อง เรานั่งเล่นโทรศัพท์ มันก็มานั่งเล่นข้างๆเรา หรือเป็นเพราะที่ ที่เรานั่งมันเย็นระมั้ง มานั่งมาแกล้ง ยิ้มบ้าง งอลบ้าง จนถึงเราเริ่มคุยกันบ่อยขึ้น ( ในแชต ) เราไม่เคยที่จะทักใครไปก่อนถึงเราจะชอบมากแค่ไหน
แต่แปลกตรงที่ เขาไม่เคยคุย เคยทักมาแต่พอมาครั้งหนึ่ง เขาทักเรามา เราใจเต้นทุกครั้งที่ชื่อเขาทักมา ทำให้เราได้คุยกัน เขาเริ่มเปลี่ยนสีแชตเรา เป็นสีม่วง เริ่มเปลี่ยนชื่อเล่นเรา เราก็เปลี่ยนแหละ เราก็คุยกัน กวนตีนกันไป
จนมาถึงสอบปลายภาคเรามาแก้งานกัน
เราก็นั่งเขียนงาน แต่แปลกตรงที่ทำไมมันจะต้องมานั่งข้างเรา มานั่งเบียด ต้องมาส่วนไหนของมันสัก1 อย่างแตะเราไว้ ไม่แขนมาแตะ ก็ต้องขามาแตะมาเทินไว้ เราก็ไม่ได้คิดอะไร
แต่พอเรามาแก้งานอีกมันก็ต้องมาแตะมาเทินตัวเราตลอด มานั่งใกล้เราจนมีเพื่อนเราพูดว่าจะต้องนั่งใกล้กันเนอะ เราก็ไม่ได้พูดอะไร
เรางานส่งงานครู แก้งาน เป็นอาทิตย์ มันก็นั่งยังงี้ ทุกครั้งที่มา ถ้าถามว่าใจเต้นไหม ก็เต้น
จนมาถึงกีฬาสี วันนั้นเรามีแข่งบอลเล่ เราก็เข้ามาในเต้น มานั่งยองๆคุยกับเพื่อน อยู่ดีๆมันเดินมา นั่งข้างๆแต่ที่ไม่ธรรมดาของมันคือ มันเอาแขนมัน มาหนีบขาเราไว้ข้างนึงทำให้เรานี่ตัวติดสะยิ่งกว่าอะไรเราก็ไม่ได้คิดอะไรเราก็หยิบขนมมันกิน กินเสร็จก็เช็ดหัวมัน
จนเพื่อนพูดขึ้นมาว่า จะนั่งชิดกันกันไประ
ต่อจากนั้นเราก็ลุกและไปแข่งบอลเล่ ตลอดเวลา3 วัน ตัวมันกับตัวเรานี่จะนั่งที ตัวนี่ติดกันเป็นปริง ต่อจากนั้นมันทำให้เราสนิทกันมากขึ้นมากจนด่า ชื่อพ่อกัน แต่พอมาไม่นานเราก็เริ่มไม่ได้คุยกัน เราเสียใจ ร้องไห้
จนจบม.3 เราเรียนต่อที่เดิม วันไปสมัคร เราได้ไปเจอกัน วันที่ไปสมัครเราได้เลขที่เรียงกันและเพื่อนอีก1คน เราก็ไม่รู้ว่าเราจะได้ห้องอะไร ได้อยู่กับใคร พอใกล้เปิดเทอมมันส่งรูปห้องที่ติดมา เราก็ดู เราดูไปเลื่อยๆ ไม่เจอชื่อมัน
เราเลยบอกไปว่า เอ้อเฉียบ มันเลยตอบมาว่า อยู่กับพี่ไปอีก3 ปีน่ะน้อง เราเลยตอบไปว่าทำไมต้องอยู่กับด้วยว้ะ มันตอบว่า คู่ชีวิต 555เรานี่ยิ้มไปไม่ถูก555 แต่พอนับจากนั่นมา เราไม่เคยคุยกันอีกเลย ไม่เคยทัก มาจนเปิดเทอม เราไม่เคยคุยกันอีกเลย เราก็ไม่ได้อะไร จนเปิดภาคเรียนม.4 เราก็เริ่มมีคุยกันบ้างตอนอยู่รร. แต่พอกับบ้านไม่เคยคุยกันเลย จนเปิดเทอมได้1 เดือน เขาก็เริ่มมีแฟน เราก็เสียใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ เราเริ่มถอยห่าง เจอหน้าเราไม่ทัก ไม่คุย ขึ้นมันจะล้อชื่อพ่อเราอย่างไง เราก็ไม่ตอบโต้
เขาก็เริ่มที่จะไม่คุยกับเรา มาวันนึ่งเราบล๊อคแชตเขา เพราะตอนนั้นมันแกล้งเรา มันทำเราโกด พอต่อจากนั้นเราก็ไม่ได้ปลดบล๊อคเขาอีก ( จนตอนนี้ทำให้เรารู้ว่าการแอบรักใครสักคนเป็นปีๆ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เราจะลืมเขาได้ )
เราคิดว่ามันดีแล้ว เราจะได้ไม่รู้สึกอะไรอีก
#จนตอนนี้เราเริ่มที่จะ อยู่เฉยๆ ไม่อยากยึดติดกับอะไรนานๆ พออะไรอะไรสักอย่างหายไป มันทำให้เราต้องเจ็บ เสียใจ จนบ้างครั้ง เรากลัวกับการคุยอะไรนานๆ แล้วกลัวกว่ามันจะหายไป
#จนเราคิดว่าเนื้อคู่ ถ้ามันจะมา มันก็คงมาเอง ไม่ต้องไปไคว่คว้าอะไร
ความอังเอิน หรือแค่ เวณกรรม
ฉันจึงขอครูเพื่อจะย้ายห้อง3เพราะเพื่อนเก่าฉันอยู่ห้องนั้น แต่เราก็ไม่ได้ย้ายเพราะครูบอกว่าเพื่อนอ้ะ อยู่ที่ไหนมันก็มี ฉันจึงได้อยู่ห้อง2/6
ฉันก็ได้รู้จักเพื่อนเพิ่มขึ้น...เรื่องมันมีอยู่ตอนเรียนหนังสือเราได้รู้จักเพื่อนคนนึง เราไม่เคยคุยกันเลย ไม่เคยทักกันแต่อยู่มาเราได้คุยกันเล่นกันแต่ไม่ได้คิดอะไร เราเริ่มเล่นกันสนิทขึ้น เรานั่งใกล้กันเวลาเรียนวิชาต่างๆ ทำให้เาสนิทกันมากขึ้น จน...เหมือนเราเริ่มรู้สึกหวั่นไหว เริ่มรู้สึกว่าแอบชอบ พอเราขึ้นม.3 ทำให้เราได้คุยกันบ้าง จนเปิดเทอมทำให้เราสนิทกันมากขึ้น มากจนสามารถขี่หลังเราได้ เวลาทำงานอะไร มันก็จะชอบมานั่งใกล้เรา เวลาพักกลางวัน ขึ้นบนห้อง เรานั่งเล่นโทรศัพท์ มันก็มานั่งเล่นข้างๆเรา หรือเป็นเพราะที่ ที่เรานั่งมันเย็นระมั้ง มานั่งมาแกล้ง ยิ้มบ้าง งอลบ้าง จนถึงเราเริ่มคุยกันบ่อยขึ้น ( ในแชต ) เราไม่เคยที่จะทักใครไปก่อนถึงเราจะชอบมากแค่ไหน
แต่แปลกตรงที่ เขาไม่เคยคุย เคยทักมาแต่พอมาครั้งหนึ่ง เขาทักเรามา เราใจเต้นทุกครั้งที่ชื่อเขาทักมา ทำให้เราได้คุยกัน เขาเริ่มเปลี่ยนสีแชตเรา เป็นสีม่วง เริ่มเปลี่ยนชื่อเล่นเรา เราก็เปลี่ยนแหละ เราก็คุยกัน กวนตีนกันไป
จนมาถึงสอบปลายภาคเรามาแก้งานกัน
เราก็นั่งเขียนงาน แต่แปลกตรงที่ทำไมมันจะต้องมานั่งข้างเรา มานั่งเบียด ต้องมาส่วนไหนของมันสัก1 อย่างแตะเราไว้ ไม่แขนมาแตะ ก็ต้องขามาแตะมาเทินไว้ เราก็ไม่ได้คิดอะไร
แต่พอเรามาแก้งานอีกมันก็ต้องมาแตะมาเทินตัวเราตลอด มานั่งใกล้เราจนมีเพื่อนเราพูดว่าจะต้องนั่งใกล้กันเนอะ เราก็ไม่ได้พูดอะไร
เรางานส่งงานครู แก้งาน เป็นอาทิตย์ มันก็นั่งยังงี้ ทุกครั้งที่มา ถ้าถามว่าใจเต้นไหม ก็เต้น
จนมาถึงกีฬาสี วันนั้นเรามีแข่งบอลเล่ เราก็เข้ามาในเต้น มานั่งยองๆคุยกับเพื่อน อยู่ดีๆมันเดินมา นั่งข้างๆแต่ที่ไม่ธรรมดาของมันคือ มันเอาแขนมัน มาหนีบขาเราไว้ข้างนึงทำให้เรานี่ตัวติดสะยิ่งกว่าอะไรเราก็ไม่ได้คิดอะไรเราก็หยิบขนมมันกิน กินเสร็จก็เช็ดหัวมัน
จนเพื่อนพูดขึ้นมาว่า จะนั่งชิดกันกันไประ
ต่อจากนั้นเราก็ลุกและไปแข่งบอลเล่ ตลอดเวลา3 วัน ตัวมันกับตัวเรานี่จะนั่งที ตัวนี่ติดกันเป็นปริง ต่อจากนั้นมันทำให้เราสนิทกันมากขึ้นมากจนด่า ชื่อพ่อกัน แต่พอมาไม่นานเราก็เริ่มไม่ได้คุยกัน เราเสียใจ ร้องไห้
จนจบม.3 เราเรียนต่อที่เดิม วันไปสมัคร เราได้ไปเจอกัน วันที่ไปสมัครเราได้เลขที่เรียงกันและเพื่อนอีก1คน เราก็ไม่รู้ว่าเราจะได้ห้องอะไร ได้อยู่กับใคร พอใกล้เปิดเทอมมันส่งรูปห้องที่ติดมา เราก็ดู เราดูไปเลื่อยๆ ไม่เจอชื่อมัน
เราเลยบอกไปว่า เอ้อเฉียบ มันเลยตอบมาว่า อยู่กับพี่ไปอีก3 ปีน่ะน้อง เราเลยตอบไปว่าทำไมต้องอยู่กับด้วยว้ะ มันตอบว่า คู่ชีวิต 555เรานี่ยิ้มไปไม่ถูก555 แต่พอนับจากนั่นมา เราไม่เคยคุยกันอีกเลย ไม่เคยทัก มาจนเปิดเทอม เราไม่เคยคุยกันอีกเลย เราก็ไม่ได้อะไร จนเปิดภาคเรียนม.4 เราก็เริ่มมีคุยกันบ้างตอนอยู่รร. แต่พอกับบ้านไม่เคยคุยกันเลย จนเปิดเทอมได้1 เดือน เขาก็เริ่มมีแฟน เราก็เสียใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ เราเริ่มถอยห่าง เจอหน้าเราไม่ทัก ไม่คุย ขึ้นมันจะล้อชื่อพ่อเราอย่างไง เราก็ไม่ตอบโต้
เขาก็เริ่มที่จะไม่คุยกับเรา มาวันนึ่งเราบล๊อคแชตเขา เพราะตอนนั้นมันแกล้งเรา มันทำเราโกด พอต่อจากนั้นเราก็ไม่ได้ปลดบล๊อคเขาอีก ( จนตอนนี้ทำให้เรารู้ว่าการแอบรักใครสักคนเป็นปีๆ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่เราจะลืมเขาได้ )
เราคิดว่ามันดีแล้ว เราจะได้ไม่รู้สึกอะไรอีก
#จนตอนนี้เราเริ่มที่จะ อยู่เฉยๆ ไม่อยากยึดติดกับอะไรนานๆ พออะไรอะไรสักอย่างหายไป มันทำให้เราต้องเจ็บ เสียใจ จนบ้างครั้ง เรากลัวกับการคุยอะไรนานๆ แล้วกลัวกว่ามันจะหายไป
#จนเราคิดว่าเนื้อคู่ ถ้ามันจะมา มันก็คงมาเอง ไม่ต้องไปไคว่คว้าอะไร