[CR] เซไปลาว แซป่องไล

หยุดยาวกลางเดือนตุลาคม อยากออกไปขี่มอไซค์เที่ยว หลังจากที่ทำงานอย่างหนักโดยไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนมาสักระยะ รู้สึกร่างกายต้องการเสพธรรมชาติอย่างแรง เหมือนจะทำอะไรร่างกายไม่มีเรี่ยวแรง สอบถามไปยังเพื่อนๆหลายคนก็ไม่สะดวก หรือติดทริปกับกลุ่มอื่นบ้าง เลยตัดสินใจไปมันคนเดียวนี้แหละ เคยเห็นในรีวิวบางคนไปตาดเเซปองไลโดยรถขับเคลื่อนสี่ล้อ ต้องต่อรถหลายต่อมากหนทางดูลำบากถูกใจเป็นยิ่งนัก คิดได้ดังนั้นจึงเป็นที่มาของภาพนี้

      เนื่องจากเพิ่งรู้ตัวว่าคนอื่นเค้าทิ้งหนีไปเที่ยวที่อื่นกันหมด จะจองตั๋วเครื่องบินใกล้ๆวันราคาก็ไม่พอดีกับกระเป๋า จึงมาจบด้วยรถ บขส เดียวนี้จองตั๋วหรือเช็คเที่ยวรถสะดวกกว่าเมื่อก่อนมาก บ้านเราอยู่แถวๆธรรมศาสตร์รังสิตจึงต้องมาขึ้นที่ บขส รังสิตไม่รู้เรียกถูกรึเปล่าอยู่แถวๆโรงกษาปณ์
กว่ารถจะออกก็ปาเข้าไปสี่ทุ่ม ขึ้นไปนั่งก็ได้รับแจกข้าวกล่องและขนม แอบถูกใจบัสโฮสเตสเครื่องแบบหน้ารัก
     อิ่มแล้วก็หลับยาวๆไป ตื่นขึ้นมาอีกทีรถวิ่งมาถึง อำเภอ กันทรลักษ์ เช้าพอดีตีห้าครึ่งพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว
     แปดโมงเช้านิดๆรถมาถึง บขส อุบลเราต้องต่อรถเพื่อไป ปากเซ ประเทศลาวมีรถเที่ยว 09:30น. ตอนซื้อตั๋วต้องแสดง Passport ด้วยไม่งั้นไม่ขายนะ
    กว่าจะผ่านขั้นตอนการตรวจคนเข้าเมืองก็บ่ายโมง แอบดีในเราเสียค่าธรรมเนียมแค่ 40 บาท เห็นคนอื่นมารีวิวว่าโดนไปคนละ 200 บาท สงสัยหน้าตาเหมือนคนพื้นที่ ถึงปากเซบ่ายสองพอดี ต่อรถเข้าเมือง 80 บาท รีบไปหาร้านเช่ามอเตอร์ไซค์โดยเร็ว พิกัดตามป่ายนี้เพราะต้องการรถวิบาก รีวิวที่ผ่านมาต้องมีการข้ามนำ้และต้องการขี่สำรวจเส้นทางแปลกๆด้วย ราคาถ้าเป็น wave110 วันละ 200บาทถูกมาก แต่รถวิบากวันละ 900บาท แอบปาดเหงื่อนิด
   เราขอเลือกคันที่ใหม่ที่สุด ถึงจะแรงน้อยแค่ 125cc แต่ก็ยังดีกว่ารถเสียกลางป่า ใจอยากขี่ BaJa250 มากแต่สภาพที่เห็นคือยางไม่มีดอกเลยทางลื่นๆนี้จบเลย เดรื่องเดินไม่เรียบบิดกระชากๆ ดับเลย เจ้าของเป็นฝรั่ง กว่าจะตกลงกันได้เมื่อยมือเลย เริ่มเช่าบ่ายสองวันที่11 คืนรถวันที่13 ตอนเที่ยงคิดค่าเช่าสองวัน 1800บาท ได้รถมาแล้วลุยกันเลยไม่ให้เสียเวลาค่าเช่าแพง มุ่งสู่ที่ราบสูงบอระเว่นกันเลย ก่อนมาศึกษาเส้นทางมาบ้างมั่นใจว่าพอจำได้ไม่หลง
   บ่ายสามโมงครึ่งมาถึงปากซองโรงเรียนกำลังเลิก พอเห็นรถมอไซค์แปลกๆมาจอดเด็กๆดูจะชอบกันมากวิ่งมาเล่นด้วย
  วันนี้ตั้งใจจะไปกางเต้นท์นอนที่ด่านใหญ่ ซึ่งเป็นที่ราบสูงมีทุ่งหญ้าและดอกไม้อารมณ์ประมาณภูกระดึง ภูสอยดาว แต่ทั้งสองภูไม่สามารถเอามอไซค์ขึ้นไปได้ อยากไปขี่รถเล่นกลางทุ่งดอกไม้ แต่มั่นใจมากในความทรงใจอันน้อยนิด คือต้องเลี้ยวตรงสีฟ้า ขี่เลยทางเข้าที่กะไว้ไกลเลย แล้วไปเลี้ยวเข้าตามลูกศรสีส้มซึ้งมันไปไหนไม่รู้
หลังจากนั้นวิบากกรรมก็เริ่มทันที แรกๆก็ทางดินพอขี่สนุกเหมือนทางเข้าหมู่บ้าน มีหลุมบ่อบ้างพอสนุก
หลังจากนั้นมีข้ามนำ้พอขำๆ ลึกประมาณ 50-60 เซนติเมตร วิ่งไปเริ่มเป็นสวนกาแฟ ใจชักเริ่มไม่ดี

พอดีเจอพ่อหนุ่มคนนี้เลยถามทางไปออกถนนใหญ่ น้องเค้าบอกว่าต้องข้ามห้วยลึกที่มีแต่รถอีแตกเท่านั้นที่ผ่านไปได้ แต่ในเมื่อหลงมาแล้วนี้ลุยเลย
ห้วยนี้จุดที่ลึกที่สุดประมาณเอวแต่เจ้า XT2 ก็ข้ามมาได้โดยไม่ดับแค่กางเกงก้นเปียกและขาด งานเข้าสิกางเกงเก่าจนเปื่อยเป้าขาด ไปขอยืมเข่มกะด้ายชาวบ้านเย็บแก้ขัดไปก่อน
ขี่หลงไปเรื่อยแสงสว่างเริ่มหมด ซักพักเจอทางขาด กว่าจะหาทางกลับออกมาปากซองได้เกือบสี่ทุ่ม คืนนี้หาที่นอนในเมืองก่อน

ตื่นเช้ามารีบออกมาแก้ตัวใหม่ ที่รีสอร์ทมี Wifi เลยมีโอกาสได้ศึกษาเส้นทางอีกครั้งคราวนี้ไม่พลาดเลี้ยวถูกแน่นอน
พอเข้ามาได้ซักครึ่งโลก็จะเจอบึงใหญ่สวยๆอย่างงี้
  ผบ เรียกไปล้างจานผมขอตัวแป๊บนึงนะครับเดียวมา