ขอระบาย​หน่อยน่ะ​

บอกก่อนเลยเรากับแฟนเราต่างกัน19ปีอยู่ด้วยกันมาปีกว่า​ทุกอย่างเหมือนจะไปได้ด้วยดีแต่..ช่วงที่เราแยกกันทำงานแยกกันอยู่ครั้งแรกก็คอหากันทุกวันพอเขามาทำงานกับเพื่อนเขาเริ่มเปลี่ยนไป​เริ่มไม่ตอบไม่โทรหาพอเราจับได้ว่าเขาคุยกับคนอื่น​จุกพูดไม่ออกไม่มีแรงทำงานต่อเลยพอเราเริ่มถามเริ่มให้อธิบาย​เขาเริ่มบล็อกเราทุกอย่างแม้แต่เบอร์โทร..เราเสียใจมากเขาไม่คิดบ้างเลยว่าเรากับบ้านได้ไหมรถจะเสียรึป่าว..เรากับบ้าน10กิโลละตอนนั้นเราเข้างานกะบ่ายเลิกงาน4ทุ่มเขาไม่คิดเลย..บอกคนอื่นว่าเราเลิกกันแล้ว..อืม..เราก็คิดว่าคงเลิกกันจริงๆแหละ..เราออกจากบ้านเขาเราคุยกับคนอื่นเริ่มมีคนเข้ามาเยอะแยะพอเขารู้เขาเริ่มปลดบล็อกเริ่มทักมาเราทำเหมือนที่เขาทำเราบ้างบล็อกหมดพอรู้ว่าเราไม่ได้อยู่บ้านเขาเขากับมาเพื่อที่จะพาเราไปอยู่กับเขา..อืม..เราก็ให้โอกาสแหละเพราะมันแค่ครั้งแรกเอง..แต่พอมาอยู่ทุกอย่างไม่เคยเหมือนเดิมจากรักกัน100%ตอนนี้40%ถึงไหมด่ากันแถงกันทุกวันกูทุกคำที่พูดโหโมสามารตีได้เลยแต่พอเขาดีก็โอเคอะฟังดูเหมือนโง่น่ะว่าทำไมไม่หนีไปไม่เลิกกัน..เรารักเขา..เราไม่อยากเลิกเลยเสียดายเวลา..ทางข้างหน้าก็ไม่รู้จะเจอคนที่ดีหรือแย่กว่าเก่าเลย..เหมือน​เหนื่อยเหมือนท้อ..แต่ก็ทนไม่ไหวจริงๆก็คงต้องหยุด
....เรารักเขาเขารักเราไหม..??
....เรามีเขาเขามีเราไหม..??
-ใครเคยเจอแบบเราบ้างมันสับสนว่าจะพอรึจะไปดี
-บ้างเวลาก็เหนื่อยบ้างเวลาก็อยากอยู่ต่อ..