เราคบกันมาตังแต่มัธยมต้นคะ เราคือคนแรกของเค้าเค้าก็คือคนแรกของเราคะ เราเรียนรู้สิ่งต่างๆมาด้วยกันทั้งหมดไม่ว่าจะเรื่องอะไร พอนานเข้า เรายิ่งห่างกันเรื่อยๆคะ เค้าเรียน ปวช.-ปวส. เราเรียนม.4-6ต่อ เราก็เจอกันไม่บ่อยนัก จนเราเรียนต่อป.ตรี เค้าก็ไปทหารไม่ได้คุยกัน3เดือน เรารอเค้าไม่เคยคิดจะนอกใจสักนิดให้เค้าทั้งใจพูดอะไรเราก็เชื่อหมด จนเมื่อเค้าได้โทรศัพท์ เค้าก็คุยกับเราปกติบอกรักทุกๆวัน แต่เราบังเอิญเข้าไลน์เค้าคะ นั้นแหละคะเค้าคุยกับผู้หญิงคนอื่น มีรูปคู่ไปหากัน วันนั้นเราแทบล้มทั้งยืน เสียใจมากๆ .จึงให้โอกาสเค้าเพราะยื้อเราไว้ ในที่นี้การยื้อแบบนี้ของเค้าไม่ใช่แค่เคยเกิดขึ้นครั้งแรกนะคะ รอบที่3แล้ว จนเราคบกันต่อได้ไม่ถึงเดือนเราระเเวงแล้วเชื่อใจเค้าไม่ได้อีก เราจึงเลือกที่ตะเดินออกมา ตอนแรกคิดว่าคงอาจห่างกันสักพักอาจทำให้เราทั้ง2คนดีขึ้นคะ แต่ผู้หญิงคนที่เค้าคุยอยู่ทักมาหาด้วยความที่ว่า เลิกกับแฟนเราแล้วหรอ เค้าคือแฟนใหม่ของแฟนเรานะ เท่านั้นแหละคะเราก็ คิดได้ว่าคงอยู่ต่อไปไม่ไหวแล้ว ต้องออกมาจิงๆถึงจะไม่อยากออกมาอยากให้มันเป็นเหมือนเดิมแค่ไหนก็ไม่ได้คะ ปล.รายระเอียดของเรื่องจิงๆมันยาวกว่านี้แต่สรุปให้ประมานนี้คะ เจ็บมากๆอยากให้ผ่านไปไวๆมีเทคนิคยังไงบ้างคะ
คบกันแฟนมา9ปีเลิกกันทำยังไงให้ลืมเค้าได้ไวๆค่ะ