เราทำงานเป็นเเคดดี้เเห่งหนึ่งเราทำงานได้2-3ปีเราเจอผู้คนมากมายเเต่เราก็ได้เจอกับนายท่านหนึ่งวันนั้นเราไม่พร้อมในการทำงานเลยซักนิดเพราะเราตื่นสายหน้าไม่ได้เเต่งถุงเท้าไม่มีใส่เเต่ก็ต้องออกรอบไปนายคนนี้เค้าเป็นโปรกล์อฟมาเล่นก๊วนใหญ่เเละเป็นทหารอากาศเค้าทั้งสูง หุ่นดี. พูดจาดี เงียบครึม เราชอบนายคนนี้มากเเต่ด้วยวันนั้นเค้าเล่นกินตั้งหลุมละ1หมื่น เราพึ่งเป็นเเคดดี้ได้ไม่นานเราดูไลน์บนกรีนไม่เก่งทำนายคนนี้เสียตังจนนายเค้าเกิดอารมณ์หงุดหงิดเเต่เข้าก็ได้คืนในหลุมหลังๆจนเราเเยกย้ายกันกลับบ้านตั่งเเต่นั้นมาเราภาวนาขออย่าได้เจอก้วนใหญ่เเบบเค้าอีกจนกระทั้งหลายเดือนผ่านมาเรารอนายเข้ามาตีกล์อฟเหตุการณ์คาดฝันเกิดขึ้นเราเจอนายคนนั้นอีกครั้งเราไม่อยากไปกับเค้าเเต่มันไม่มีเเคดดี้เราเลยจำเป็นต้องไปเราภาวนาว่าอย่าเป็นเหมือนคราวก่อนเลยจนออกรอบไปหลุม1เค้าจำเราได้เค้าทักเราเรากลัวมากเเต่วันนั้นวันดีเราถือเค้าได้ตังค์เค้าเริ่มพูดกับเรามากขึ้นยิ้มเยอะขึ้นจนขึ้นรอบเค้าขอเบอร์เราเพื่อที่จะบุ๊คเราไปถือเค้ารอบหน้าเราตื่นเต้นมากเพราะไม่คิดว่าคนที่เราชอบเค้าจะขอเราบุคเเต่เราก็ให้ไปพอครั้งที่3เราถือเค้าก้อปกติครั้ง4ปกติพอหลายๆๆครั้งเค้ามาเเต่เค้าไม่บุ๊คเราเหมือนเดิมเรารอเค้าให้มาบุ๊คเราเเต่เค้าก็ไม่เคยบุ๊คเราเลยจนวันหนึ่งเราเจอกันหน้าคลับเฮาส์ของสนามกับเเคดดี้คนอื่นเราก็ยิ้มให้นายเเต่เค้ากับเมินเราไม่สนใจทำเหมือนไม่เห้นจนเราเริ่มท้อเเท้เริ่มใจเสียเพราะเรารอเค้ามาตลอดเราเข้าไปส่องไทม์ไลน์เค้าทุกวันเเต่เราก็ร้องไห้ทุกครั้งจนวันนี้ครั้งล่าสุดเราเจอเค้าที่เดิมเเต่เค้ากลับทำเหมือนไม่รู้จักกันเราควรตัดใจไหม. หรือรอเค้าต่อดี 😶
เราเเอบชอบนายมากๆๆควรตัดใจยังไงค้ะ