ทำไมเราถึงเป็นฝ่ายรู้สึกผิด?

กูด่าเพื่อน ใช่เราผิด เเต่ทำไมเพื่อนด่าเรามันถึงกลายเป็นเรื่องขำๆ  เหนื่อยกับเรื่องนี้มาก  อยากจะพูดอยากบอกก็ต้องเก็บไปเพราะเดี๋ยวเพื่อนโกรธทั้งๆที่เพื่อนพูดนี้นั่นเรา  เจ็บปวดเเค่ไหนก็ต้องกลั้นน้ำตาตลอด   เหมือนลูกที่ได้ความรักไม่เท่ากัน เป็นเหมือนฝุ่นของกลุ่ม  หน้าตาก็ไม่ดีเท่าเพื่อน  ทุกคนชอบพูดว่าสิวเยอะทั้งๆที่หน้าใส  บอกว่าหน้ากลัวบ้าง ทั้งที่มันกระทบคนเป็นสิวอย่างกู  กูไม่เคยงอลโกรธเงียบเลย เเต่ทำไมทุกคนถึงทำใส่  วีนใส่บ้างด่าใส่บ้างไม่พอใจบ้าง  เเล้วกูล่ะ เราหาให้พอไม่ดีก็ด่า   เราอยากเล่นนนั้นก็บอกว่า หิวข้าวเราลองทดสอบเดินมาคนเดียว ทั้ง3คนเดินตามมันไปหมดเลย   ทำไมมันว่างปล่าวอย่างงี้  จะให้กูรู้สึกยังไง  มันสะสมจนซึมเศร้า  ไม่มีความสุข  เบื่อ  บางทีก็อยากตายเเต่มันก็กลัว   ทุกคนจะเคยรู้รึปล่าวว่าเราทุกข์ใจเเค่ไหน  กูอธิบายอะไรไปก็เถียงจนกูผิด  ฉลองวันเกิดเอาเค้กไปป้ายหน้าทั้งๆที่หวังดีกลับโกรธ    กูรู้ตัวน่ะว่าก็ไม่ได้หนักอะไรขนาดนั้น  เเต่มันเป็นไปเเล้ว  มีเพื่อนเหมือนไม่มี  กรีดเเขนจนรู้สึกว่าทำไปทำไมดีที่เลิกได้   เหมือนตายอยู่   มีใครรึปล่าวที่จะถามว่า เป็นอะไรมั้ย?   มีสักครั้งมั้ย กูพูดกูหวังดี  เเต่ดูกูสิพวกให้อะไรกูบ้าง  การมีเพื่อนกูไม่เคยหวังอะไรมากมายนอกจาก   อะไรดีๆ   ขอบคุณที่เป็นเพื่อนกับกู  ขอบคุณที่มีกันเเละกัน  เเต่บางครั้งเราก็ต้องมีพื่นที่ให้ระบายเพื่อมีชีวิตในวันต่อไป   คงมีเเต่pantip เนี่ยเเหละที่ฟังอะ5555