แม่ลูกแม่คนนี้เป็นดีไมครับ
ไม่มีใครเชื่อถือเลย เเม้กระทั้งครอบครัวตัวเอง เเต่ไม่โกรธเก้น่า ถ้าไม่สามารถดูแลพ่อแม่ในยามแก้เฒ่าได้ ทำไมเก้โชคร้ายจัง มีคนเกลียดไม่เชื่อถือขนาดนี้เลยนะชีวิตนี้แม้กระทั้งครอบครัวตัวเอง แต่เก้ก็ไม่เคยเก็บมาใส่ใจเลยเรื่องในที่ทำงาน แต่ลูกเสียใจกับเรื่องครอบครัวตัวเองมากที่สุด เก้ต้องทำพรือให้เรากับมาเป็นเหมือนเคยเคย ทึ่ผ่านมาดั่งแต่ก่อน หรือเก้ไม่สามารถทำดีได้แล้ว
ปัจจุบันดูเหมือนเรากลับมารักเหมือนเดิม แต่แม่รู้ไมความรู้สึกเก้ยังเหมือนกับอดีตที่ครั้งที่เราเคยหมางเหมินให้กัน แม่ลูกแม่คนนี้เป็นคนดีเสมอในส่วนที่เสียของลูกแม่รู้ดี แต่อยากถามว่ามีใครมั่งไม่มีข้อเสียเลยในการใช้จากเล็กจนใหญ่ ชีวิตคนเรานะแม่ใครหลายๆก็คิดครอบครัวสำคัญที่สุดมาก่อนสิ่งใดเสมอมา แต่ลูกกับรู้สึกว่าลูกเหมือนอยู่คนเดียงเสมอมาตั่งแต่เล็กจนโต ถ้าจำได้ลูกเคยไม่สุงสิ่งกับใครในบ้านเลย ตอนอยู่ ป5. หลังจากไปรับสมุดพกในวันนั้น แม่รู้ไมเหตุการณ์ครั้งนั้นเก้จำมันได้ทุกอย่างทุกๆคำพูดทุกๆสิ่งทุกๆที่ แม่รู้ไมชีวิตลูกถ้าไม่มีคอยช่วยทุกเรื่องในวันที่เคยผ่านมา ลูกคงไม่มีจิตใจทำอะไรให้สำเร็จในวันนี้ แม่จบแค่ ป5. ยังสามารถเลี้ยงลูกให้มีงานทำเหม็ดทุกคน ๆแต่แม่ไม่สามารถเลี้ยงลูกให้สามัคคีรักใครผูกผันยังแน่วแนนได้เลย ไม่มีครอบครัวไหนๆสมบูรแบบ100%หรอกแม่ ในแต่ละช่วงชีวิตมนุษย์คนเราไม่มีใครทุกทนทรานทุกๆเรื่ิงที่ประดาประดั่วถาโถมเข้ามาในชีวิตนี้ตราปใดที่เรายังได้ชื่อ เป็นแค่มนุษย์มี วาตะสงสาร เกิด.แก่.เจ็บ.ตาย จนวันนี้ และก็ไม่มีใครทุกทนเรื่องร้ายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตจนวันตายได้หรอก เพราะก่อนตายคนเราจะความจำเสื่อมสะส่วนให้ เพราะกลไลการดับสูณของร่างกายเราถูกออกแบบมาแบบนี้เป็นส่วนมาก ลูกไม่เคยถอดทิ้งผู้กำเนิดแม้แต่ครั้งเดียว ทุกๆเหตุก่ารณ์ในการกระทำในที่ผ่านมาถ้าสังเกตุให้ดีการตัดสินของลูกย่อมมีเหตุผลบนความจำเป็นเสมอ เพราะเราต้องทำทุกวิถีอย่างที่ทำให้ตัวเราเอง มีความสุขก่อนเสมอเพราะถ้ายังมีความทุกเราอาจจะหมดกำลังใจและสูญเสียวัรเวลาที่ไม่สามารถคาดเดาได้เลยมันเจอในรูปแบบไหนตอนไหนเวลาไหน พุทธเจ้าแก่มีความสุขมากในชีวิตแกตอนนั้น คือ ความสันโดดเป็นทางแห่งการแก้ปัญหาในทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาต่อให้เราจะชอบมันแค่ไหนรักแค่ไหนหรือคนบางที่เราเกลียดชังเหยียดหยามดูถุกดูแคล้นสมน้ำน่า ทั้งที่เราเป็นฝ่ายโดนและไปกระทำกับเขา แม่เคยคิดไมว่าในชีวิตเราอะไรที่มีผลต่อลมหายใจของเรา ส่วนในในความคิดของลูกแม่คนนี้ สิ่งเหล่านั้นก็คือ รัก,ความผูกผัน,ความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน, ที่ขาดไม่ได้เลยในชีวิตของเราทุกๆคนก็คิอ ความอบอุ่นภายในครอบครัวของตัวเราเองในทุกคนที่เกิดมาในโลกใบนี้ พ่อถามว่าทำไมลูกไม่อยู่ไม่เหมือนคนอื่น ลูกอย่ากจะพูดว่าคนเราต้นทุนชีวิตของไม่เท่าเทียมกันได้หรอก พบพาลอุปสรรค์ฝ่าฟันต่อสู้แย่งชิงยอมได้ยอมเสียทำทุกๆสิ่งให้ใดมาในสิ่งที่มีประโยชต่อตัวเองเป็นสิ่งแรกเสมอมา แล้วจะคิดอีกทีจะแบ่งบันและยอมช่วยเหลือใครๆก็ตามแต่ที่สำคัญและจำเป็นเท่านั้นจึงจะช่วยเหลือจริงๆ
แม่ครับลูกแม่คนนี้เก่งไม สามารถ้เป็นข้าราชการแผ่นดินนี้ใดนะแม่ มีคำถามลูกตะถามแม่เสมอเวลาเราจะกลับตาชีกันในตอนที่เรา นั้งอยู่บนรถเครื่องรอพ่อมาขับพาหลบบ้านย่าที่ตาชี เก้ถามเเม่ว่า ทำไมเราไม่มีรถยนต์ขับไปไหนมาไหนเหมือนใครบางคนที่เขามีฐานะและความเท่าเทียมกันกันกับหัวหน้าครอบครัวของเรา ใส่เสื่อลายสีเหมือนกันทำงานที่เดียวกัน เก้ถามแม่ตั้งแต่เด็กๆรู้ไมเก้ตั้งเป้าหมายที่เราจะต้ิงทำให้ได้ไม่ว่าจะลำบากมากน้อยเพียงใด สุดเก้ก็ทำได้ แต่เก้ไม่สาม่รถเก็บมันไว้ใช้ดูแลทุกๆคนได้ ในตอนนั้นมีใครไม่เจอเรื่องเหมือนกับลูก คงจะมองว่าไม่เอาไหนใช้ไม่ได้ไม่มีความรัขผิดชอบโง่ไม่มีสมอง ทำชีวิตของลูกชายแม่คนนี้มันเจ็บปวดทุกระทมร้าวรานไม่มีที่ท่าว่าจะสิ้นสุดสักที วันที่รถกระบะที่เป็นของลูกซื่อมาให้ความสุขกับตัวเองและคนภายในครัวของเรา แม่พ่อมีลูก4แต่สุดทายแม่และก็ต้องทำใจน้องคนสุดท้องกลับลาโลกไปเสียก่อน เก้ยังภูมิใจเสมอนะแม่เก้สามารถทำสิ่งที่เราทุกๆคนในบ้านต่างก็ต้องการมันเสมอในทุกครั้งที่เราตัดสินใจเดินไปไหนมาไหน ไม่ต้องขมใจฝืนพูดยิบยืมบุคคลที่เราคิดและมั่นใจในตัวเราซึ่งก็ไม่อีกคนหรอกที่เรา ร้องขอความช่วยเหลือจากเค้าเหล่านั้น เก้ลูกชายคนเดียงจบแ่ค่ ม.6 ได้รับโอกาสที่จะเรียนต่อ ป.ตรี ทำไมพ่อ ไม่เคยเข้าใขเก้เลยสักครั้งหรือพ่อคิดว่าลูกชายมีความอดทนไม่เหมือนลูกผู้หญิง แม่รู้ไมถ้าเก้ได้เรียนตามความคิดและทางที่ใครหลายเลือกใช้เส้นเดียวกันกับเราและเรามั้นใจว่าเราสามารถใช้และทำได้ดีกว่ามากใครหลายคนที่เดินร่วมทางเดียวกันกับเรา แม่รู้ไมตอนเด็กลูกอยากเป็นอะไรมากที่สุด มันคงเป็นเรื่องตลกมากถ้าจะบอกให้ฟัง เช่นภาพร่วม พ่อเมืองผู้นำประเทศอะไรทำนองนี้ แต่ลูกมีทุนชีวิตเหมือนใครๆก็ดีสิ ลูกสามารถผ่อนรถเครื่องได้ในวัยกำลังเรียนความทะเยอทะยานลูกและสายตาการทนมองดูถูกครอบครัวของเราเก้ย่อมเสียงนะแม่ทำในสิ่งที่ไม่ดีและผิดแต่มันก็แปลกใครๆหลายคนหลงมัวและได้รับการยอมรับในระดับที่ถือว่าดียังไงก็แล้วจะคิดและรับรู้ก็แล้วกัน ในตอนนั้นเก้เสียใจแบบไร้สติปัญญาอย่างมาก ในครั้งเราโดนคนที่ไม่ได้เกียวอะไรกับครอบครัวซึ่งเป็นเเค่คนที่เราพึงเคยเจอรักใตร่ มาทำให้รักและหลง และความสำคัญต่อเค้าจนบางทีลืมคิดถึงคนในครอบครัว บทสรุปของเรื่อง คนที่อยู่กับและทนสู้เสียใจ ไม่เคยคิดทิ่งเราไปไหนก็คือแม่ของเราเอง เก้ไปอยู่บ้านที่ปะดัง แม่รู้ไมทำเก้ไม่ได้ไปเรียนมหาลัยเหมือนใครเค้ากันเน้อ ต้องมาอาศัยทำงานทนทักกับการได้รับรู้ในเรื่องที่เราไม่อยากจะรับรู้เลย แต่นี้มันกรรมของลูกมั้งรู้ไมทำไมลูกถึงตัดสินใจ พักการเรียนป.ตรี ในตอนนั้น แม่ครับเก้เหนื่อยกับการงานที่ทำในปัจจุบันและเหนื่อยกับการใช้ชีวิตในครอบครัว และการที่เราหลงทางไปในสิ่งที่ผิดและมัวเมาหลงในรสซาติที่เราสันหามาให้กับตัวเราเองทั้งๆที่รู้ว่าผิดแต่ก็ยังทำลงไป เป็นครั้งแรกที่ลูกตัดสินอยาคตชีวิตของเก้เอง ไปเกณทหารเพื่อไปแก้ไขและหลบหลีกปัณหาที่เราไม่เคยจะรับมือมันได้ในทุกๆครัง เวลา3เดือนนั้นเหนื่อยแทบขาดแต่ก็ไม่เคยทุกใจเลยแม้แต่น้อยในเวลา3เดือนนั้น เพราะเส้นที่เก้เลือกก็อยากจะมีงานทำมั่นคงให้ตัวเองเพื่อที่ดูแลคนข้างกายที่เรารักและเคารพตลอดมา ลูกโง่มากที่ตัดสินใจซื้อรถยนต์ในวันนั้น เรื่องราวที่ผ่านก็เห็นเก้ต้ิงทนรับเงินเดือนแค่1500จากที่ได้รับ20,000ในทุกเดือน พี่สาวก็เป็นคนทำงานแต่ในวันนั้นสุเท้ายคนที่ช่วยเหลือก็คือพ่อเราเอง แต่อย่าลืมลูกก็กู้เงินเหมือนกัน นะแม่ ทำไมพ่อไม่แสดงว่าจริงใจให้เงินลูกและรับฟังลูกเลยสักครั้งเก้แค่เสนอว่าในเมื่อที่ดินเป็นของเก้และมีกรรมสิทธิ์ในการคริบครองตัดสินใจดูแลและใช้สอยเพื่อแก้ปัญหาเรื่องราวที่เกิดขึ้น ในชีวิตจุดเปลียนเก้มีมากมายแม่ ปัจจุบันนะเเม่เก้ไม่อยากได้ดินนั้นเลย ดินฝืนนี้ทำร้ายชีวิตและความรู้ของลูกเป็นอย่างมาก ทำให้ลูกหวังและคิดเสมอจะใช้มันแก้.ในกานเงินของชีวิตลูก แต่ลูกโง่คิดผิดไปเองทั้งนั้น ปัจจุบันนี้บทเรียนที่ได้จากดินฝืนนี้คือ ตวามร้าวฉานการมีชีวิตอย่างตกอ้บมีที่พึ่งที่ไม่สามารถพึ่งได้ เจ็บปวดนะแม่ที่ตัวเองเป็นข้าราชการมีคนนับถิอเราไม่มากมายก็จริง แต่คนที่บ้านมองเราเหมือนเดิม เพราะลูกไม่เตยรับฟังการเสนอทางเลือกของพ่อที่มองว่าสิ่งที่มอบให้ถูกต้องเสมอ เคยเข้าใจเก้และมั่นใจในตัวเก้บางไม ถ้าเก้สอบตำรวจไม่ติดจะพูดจากันไม ถ้าเพื่อนพ่อคนนั้นดีจริงทำไมต้องรับของที่ลูกมอบให้เป็นน้ำใจด้วยก็แค่ การพูดคุยไม่กี่คำ ชีวิตคนเรานะแม่อดีตที่เรารับรู้มาเป็นเราสามารถทำให้มันดีได้ครับแม่และต้องดีกว่าเพื่อตั้งไว้ให้ลูกหลานคนรุนหลังอุสาหะไม่ท้อแท้ง่ายๆสร้างมาตรฐานไว้ในตระกูลเรา ถ้าเราเดินตามหาจมูกที่คนอื่นมีเพื่อเอาช่วยเราหายใจ ไม่ใช้เรื่องแปลกหรอกที่เราจะใช้จมูกคนอื่นหายใจ เพราะไม่เคยมองเห็นได้เลยสักครั้ง แต่ถ้าเชื่อมันและใจค้นหาและใช้ตัวเราเองก้าวเดินโดยความคิดตัวเราเอง สุดท้ายลูกก็เอามันมาประดับคำนำหน้าขัตรประชาชนที่คนเราเขียนคำหน้าเกือบเหมือนกันหมด แต่ของเรามีเปลี่ยนแปลงคำนำหน้าไปในทางที่พระเจ้าแผ่นดินทรงประทายแลัมอบให้นับเป็นเกียติประวัติในครอบครัวเป็นเครื่องหมายยืนยันตัวตนของชีวิตเรา แต่ความเป็นกลับได้รับผลตอบแทนอย่างคาดไม่ถึงเลย ถึงพ่อจะไม้ชื่อใจลงทุนในตัวผมในการเรียนต่อมหาลัยแต่ลูกก็ไม่เสียใจ ลูกต้องพิสูจและถีบตัวเองให้มีค่าเท่าเทียนกับพี่สาวเราสองคน เก้โชคร้ายเสียโก้ไปเร็วจนไม่มีใครให้ระบายความเสียใจได้เลยต้องทนเก็บมันไว้เสมอ ผู้หญิงกับชายจะเข้าใจมากน้อยสักเพียงใดเงชียว บางคนซื่อบ้านทั้งๆที่มีบ้านยุแล้วไปเชื่อใจกับคนที่ไม่เคยเลี้ยงเรามาแม้แต่น้อย พูดให้ใครฟังรักพ่อแม่ครอบครัวอย่างนั้นอย่างนี้สุดท้ายก็ไม่ทนและใช้เหตุผลที่มีความกับชีวิตเสมอจนมองข้ามครอบไปโดยไม่รู้ตัว ทำไมเก้ไม่ทำอย่างคนอื่นบางเนาะจะใช้ชีวิตคุ่มค่าหน่อย ชีวิตคนเรานี้ทำเพื่อใครกันแน่หน่อเก้ไม่ขอพิสูจอะไรให้ใครมาเชื่อถือให้ตัวเราแล้ว ถึงเวงาที่เราต้องคิดเห็นแก่ใจเห็นแก่ตัวเองมาเป็น1หนึ่งก่อนบาง วันที้เก้ตกต่ำในขีวิตไม่ส่วนให้เก้คิดแม่ หนึ่งเลยสิ่งไหนที่ใช้ชีวิตร่วมแล้วบันทอนจิตใจทำร้ายความเป็นเราเราจงหลีกหนี้เสียดีกว่า ลูกไม่ขอรับอะไรที่พ่อตังไว้ให้อีกต่อไปเก้ชั่วพ่อช่วยเก้มามากมายเกินพอแล้วคงอีกนานกว่าจะเกิดมาเป็นมนุษย์กี่ครั่งไม่รู้จะได้อยู่ด้วยเหมือนเคยไมก็ไม่มีใครรู้ เก้จะต่อสู้สร้างบ้านให้ตัวหลบฝนหลบหน้าใครเป็นสสิ่งที่ไม่มีใครมาเอามันไปได้และไม่ขอความช่วยเหลือใครต่อใครอีกต่อไป ถึงเวลาแล้วแม่ที่เราต้องสร้างจุดยืนที่แน่นนอนให้ชีวิตก่อน แต่ก็ไม่ห่างหายไปไหนหรอกยังคงตอบแทนพระคุณบุพการีได้เช่นเคย แต่อาจจะไม่สมบูรญ์100%แต่ลูกก็จะทำให้ดีที่สุดครับแม่ ที่ไม่อยากเจอหน้ากันที่ผ่านมาก็เพราะรักคนอื่นมากไปจนเราเสียใจเองที่สุด ใครคนแรกที่ซื่อการเดินทางแสนสบายให้พ่อมีความสุขในการเดินทางท่องเทียวอย่างสุขสบาย คนที่เรียนป.จบ ป.โทหรือ ป.ตรี หรือ ม.6 เคยมองย้อนคิดบางหรือป่าว แต่เก้ก็ยังดีใจนะแม่ดีใจที่ไม่ต้องเอ่ยปากถามคำถามเดิมซ้ำกับแม่อีกต่อไป
มีคำถามอยากถามแม่ช่วยบอกทีลูกที รักเเบบไหนกันหรือ รักที่จริงใจก้นจริงๆ
แล้วอะไรคือความดี 2โฟดำ
ไม่มีใครเชื่อถือเลย เเม้กระทั้งครอบครัวตัวเอง เเต่ไม่โกรธเก้น่า ถ้าไม่สามารถดูแลพ่อแม่ในยามแก้เฒ่าได้ ทำไมเก้โชคร้ายจัง มีคนเกลียดไม่เชื่อถือขนาดนี้เลยนะชีวิตนี้แม้กระทั้งครอบครัวตัวเอง แต่เก้ก็ไม่เคยเก็บมาใส่ใจเลยเรื่องในที่ทำงาน แต่ลูกเสียใจกับเรื่องครอบครัวตัวเองมากที่สุด เก้ต้องทำพรือให้เรากับมาเป็นเหมือนเคยเคย ทึ่ผ่านมาดั่งแต่ก่อน หรือเก้ไม่สามารถทำดีได้แล้ว
ปัจจุบันดูเหมือนเรากลับมารักเหมือนเดิม แต่แม่รู้ไมความรู้สึกเก้ยังเหมือนกับอดีตที่ครั้งที่เราเคยหมางเหมินให้กัน แม่ลูกแม่คนนี้เป็นคนดีเสมอในส่วนที่เสียของลูกแม่รู้ดี แต่อยากถามว่ามีใครมั่งไม่มีข้อเสียเลยในการใช้จากเล็กจนใหญ่ ชีวิตคนเรานะแม่ใครหลายๆก็คิดครอบครัวสำคัญที่สุดมาก่อนสิ่งใดเสมอมา แต่ลูกกับรู้สึกว่าลูกเหมือนอยู่คนเดียงเสมอมาตั่งแต่เล็กจนโต ถ้าจำได้ลูกเคยไม่สุงสิ่งกับใครในบ้านเลย ตอนอยู่ ป5. หลังจากไปรับสมุดพกในวันนั้น แม่รู้ไมเหตุการณ์ครั้งนั้นเก้จำมันได้ทุกอย่างทุกๆคำพูดทุกๆสิ่งทุกๆที่ แม่รู้ไมชีวิตลูกถ้าไม่มีคอยช่วยทุกเรื่องในวันที่เคยผ่านมา ลูกคงไม่มีจิตใจทำอะไรให้สำเร็จในวันนี้ แม่จบแค่ ป5. ยังสามารถเลี้ยงลูกให้มีงานทำเหม็ดทุกคน ๆแต่แม่ไม่สามารถเลี้ยงลูกให้สามัคคีรักใครผูกผันยังแน่วแนนได้เลย ไม่มีครอบครัวไหนๆสมบูรแบบ100%หรอกแม่ ในแต่ละช่วงชีวิตมนุษย์คนเราไม่มีใครทุกทนทรานทุกๆเรื่ิงที่ประดาประดั่วถาโถมเข้ามาในชีวิตนี้ตราปใดที่เรายังได้ชื่อ เป็นแค่มนุษย์มี วาตะสงสาร เกิด.แก่.เจ็บ.ตาย จนวันนี้ และก็ไม่มีใครทุกทนเรื่องร้ายที่ผ่านเข้ามาในชีวิตจนวันตายได้หรอก เพราะก่อนตายคนเราจะความจำเสื่อมสะส่วนให้ เพราะกลไลการดับสูณของร่างกายเราถูกออกแบบมาแบบนี้เป็นส่วนมาก ลูกไม่เคยถอดทิ้งผู้กำเนิดแม้แต่ครั้งเดียว ทุกๆเหตุก่ารณ์ในการกระทำในที่ผ่านมาถ้าสังเกตุให้ดีการตัดสินของลูกย่อมมีเหตุผลบนความจำเป็นเสมอ เพราะเราต้องทำทุกวิถีอย่างที่ทำให้ตัวเราเอง มีความสุขก่อนเสมอเพราะถ้ายังมีความทุกเราอาจจะหมดกำลังใจและสูญเสียวัรเวลาที่ไม่สามารถคาดเดาได้เลยมันเจอในรูปแบบไหนตอนไหนเวลาไหน พุทธเจ้าแก่มีความสุขมากในชีวิตแกตอนนั้น คือ ความสันโดดเป็นทางแห่งการแก้ปัญหาในทุกเรื่องราวที่ผ่านเข้ามาต่อให้เราจะชอบมันแค่ไหนรักแค่ไหนหรือคนบางที่เราเกลียดชังเหยียดหยามดูถุกดูแคล้นสมน้ำน่า ทั้งที่เราเป็นฝ่ายโดนและไปกระทำกับเขา แม่เคยคิดไมว่าในชีวิตเราอะไรที่มีผลต่อลมหายใจของเรา ส่วนในในความคิดของลูกแม่คนนี้ สิ่งเหล่านั้นก็คือ รัก,ความผูกผัน,ความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน, ที่ขาดไม่ได้เลยในชีวิตของเราทุกๆคนก็คิอ ความอบอุ่นภายในครอบครัวของตัวเราเองในทุกคนที่เกิดมาในโลกใบนี้ พ่อถามว่าทำไมลูกไม่อยู่ไม่เหมือนคนอื่น ลูกอย่ากจะพูดว่าคนเราต้นทุนชีวิตของไม่เท่าเทียมกันได้หรอก พบพาลอุปสรรค์ฝ่าฟันต่อสู้แย่งชิงยอมได้ยอมเสียทำทุกๆสิ่งให้ใดมาในสิ่งที่มีประโยชต่อตัวเองเป็นสิ่งแรกเสมอมา แล้วจะคิดอีกทีจะแบ่งบันและยอมช่วยเหลือใครๆก็ตามแต่ที่สำคัญและจำเป็นเท่านั้นจึงจะช่วยเหลือจริงๆ
แม่ครับลูกแม่คนนี้เก่งไม สามารถ้เป็นข้าราชการแผ่นดินนี้ใดนะแม่ มีคำถามลูกตะถามแม่เสมอเวลาเราจะกลับตาชีกันในตอนที่เรา นั้งอยู่บนรถเครื่องรอพ่อมาขับพาหลบบ้านย่าที่ตาชี เก้ถามเเม่ว่า ทำไมเราไม่มีรถยนต์ขับไปไหนมาไหนเหมือนใครบางคนที่เขามีฐานะและความเท่าเทียมกันกันกับหัวหน้าครอบครัวของเรา ใส่เสื่อลายสีเหมือนกันทำงานที่เดียวกัน เก้ถามแม่ตั้งแต่เด็กๆรู้ไมเก้ตั้งเป้าหมายที่เราจะต้ิงทำให้ได้ไม่ว่าจะลำบากมากน้อยเพียงใด สุดเก้ก็ทำได้ แต่เก้ไม่สาม่รถเก็บมันไว้ใช้ดูแลทุกๆคนได้ ในตอนนั้นมีใครไม่เจอเรื่องเหมือนกับลูก คงจะมองว่าไม่เอาไหนใช้ไม่ได้ไม่มีความรัขผิดชอบโง่ไม่มีสมอง ทำชีวิตของลูกชายแม่คนนี้มันเจ็บปวดทุกระทมร้าวรานไม่มีที่ท่าว่าจะสิ้นสุดสักที วันที่รถกระบะที่เป็นของลูกซื่อมาให้ความสุขกับตัวเองและคนภายในครัวของเรา แม่พ่อมีลูก4แต่สุดทายแม่และก็ต้องทำใจน้องคนสุดท้องกลับลาโลกไปเสียก่อน เก้ยังภูมิใจเสมอนะแม่เก้สามารถทำสิ่งที่เราทุกๆคนในบ้านต่างก็ต้องการมันเสมอในทุกครั้งที่เราตัดสินใจเดินไปไหนมาไหน ไม่ต้องขมใจฝืนพูดยิบยืมบุคคลที่เราคิดและมั่นใจในตัวเราซึ่งก็ไม่อีกคนหรอกที่เรา ร้องขอความช่วยเหลือจากเค้าเหล่านั้น เก้ลูกชายคนเดียงจบแ่ค่ ม.6 ได้รับโอกาสที่จะเรียนต่อ ป.ตรี ทำไมพ่อ ไม่เคยเข้าใขเก้เลยสักครั้งหรือพ่อคิดว่าลูกชายมีความอดทนไม่เหมือนลูกผู้หญิง แม่รู้ไมถ้าเก้ได้เรียนตามความคิดและทางที่ใครหลายเลือกใช้เส้นเดียวกันกับเราและเรามั้นใจว่าเราสามารถใช้และทำได้ดีกว่ามากใครหลายคนที่เดินร่วมทางเดียวกันกับเรา แม่รู้ไมตอนเด็กลูกอยากเป็นอะไรมากที่สุด มันคงเป็นเรื่องตลกมากถ้าจะบอกให้ฟัง เช่นภาพร่วม พ่อเมืองผู้นำประเทศอะไรทำนองนี้ แต่ลูกมีทุนชีวิตเหมือนใครๆก็ดีสิ ลูกสามารถผ่อนรถเครื่องได้ในวัยกำลังเรียนความทะเยอทะยานลูกและสายตาการทนมองดูถูกครอบครัวของเราเก้ย่อมเสียงนะแม่ทำในสิ่งที่ไม่ดีและผิดแต่มันก็แปลกใครๆหลายคนหลงมัวและได้รับการยอมรับในระดับที่ถือว่าดียังไงก็แล้วจะคิดและรับรู้ก็แล้วกัน ในตอนนั้นเก้เสียใจแบบไร้สติปัญญาอย่างมาก ในครั้งเราโดนคนที่ไม่ได้เกียวอะไรกับครอบครัวซึ่งเป็นเเค่คนที่เราพึงเคยเจอรักใตร่ มาทำให้รักและหลง และความสำคัญต่อเค้าจนบางทีลืมคิดถึงคนในครอบครัว บทสรุปของเรื่อง คนที่อยู่กับและทนสู้เสียใจ ไม่เคยคิดทิ่งเราไปไหนก็คือแม่ของเราเอง เก้ไปอยู่บ้านที่ปะดัง แม่รู้ไมทำเก้ไม่ได้ไปเรียนมหาลัยเหมือนใครเค้ากันเน้อ ต้องมาอาศัยทำงานทนทักกับการได้รับรู้ในเรื่องที่เราไม่อยากจะรับรู้เลย แต่นี้มันกรรมของลูกมั้งรู้ไมทำไมลูกถึงตัดสินใจ พักการเรียนป.ตรี ในตอนนั้น แม่ครับเก้เหนื่อยกับการงานที่ทำในปัจจุบันและเหนื่อยกับการใช้ชีวิตในครอบครัว และการที่เราหลงทางไปในสิ่งที่ผิดและมัวเมาหลงในรสซาติที่เราสันหามาให้กับตัวเราเองทั้งๆที่รู้ว่าผิดแต่ก็ยังทำลงไป เป็นครั้งแรกที่ลูกตัดสินอยาคตชีวิตของเก้เอง ไปเกณทหารเพื่อไปแก้ไขและหลบหลีกปัณหาที่เราไม่เคยจะรับมือมันได้ในทุกๆครัง เวลา3เดือนนั้นเหนื่อยแทบขาดแต่ก็ไม่เคยทุกใจเลยแม้แต่น้อยในเวลา3เดือนนั้น เพราะเส้นที่เก้เลือกก็อยากจะมีงานทำมั่นคงให้ตัวเองเพื่อที่ดูแลคนข้างกายที่เรารักและเคารพตลอดมา ลูกโง่มากที่ตัดสินใจซื้อรถยนต์ในวันนั้น เรื่องราวที่ผ่านก็เห็นเก้ต้ิงทนรับเงินเดือนแค่1500จากที่ได้รับ20,000ในทุกเดือน พี่สาวก็เป็นคนทำงานแต่ในวันนั้นสุเท้ายคนที่ช่วยเหลือก็คือพ่อเราเอง แต่อย่าลืมลูกก็กู้เงินเหมือนกัน นะแม่ ทำไมพ่อไม่แสดงว่าจริงใจให้เงินลูกและรับฟังลูกเลยสักครั้งเก้แค่เสนอว่าในเมื่อที่ดินเป็นของเก้และมีกรรมสิทธิ์ในการคริบครองตัดสินใจดูแลและใช้สอยเพื่อแก้ปัญหาเรื่องราวที่เกิดขึ้น ในชีวิตจุดเปลียนเก้มีมากมายแม่ ปัจจุบันนะเเม่เก้ไม่อยากได้ดินนั้นเลย ดินฝืนนี้ทำร้ายชีวิตและความรู้ของลูกเป็นอย่างมาก ทำให้ลูกหวังและคิดเสมอจะใช้มันแก้.ในกานเงินของชีวิตลูก แต่ลูกโง่คิดผิดไปเองทั้งนั้น ปัจจุบันนี้บทเรียนที่ได้จากดินฝืนนี้คือ ตวามร้าวฉานการมีชีวิตอย่างตกอ้บมีที่พึ่งที่ไม่สามารถพึ่งได้ เจ็บปวดนะแม่ที่ตัวเองเป็นข้าราชการมีคนนับถิอเราไม่มากมายก็จริง แต่คนที่บ้านมองเราเหมือนเดิม เพราะลูกไม่เตยรับฟังการเสนอทางเลือกของพ่อที่มองว่าสิ่งที่มอบให้ถูกต้องเสมอ เคยเข้าใจเก้และมั่นใจในตัวเก้บางไม ถ้าเก้สอบตำรวจไม่ติดจะพูดจากันไม ถ้าเพื่อนพ่อคนนั้นดีจริงทำไมต้องรับของที่ลูกมอบให้เป็นน้ำใจด้วยก็แค่ การพูดคุยไม่กี่คำ ชีวิตคนเรานะแม่อดีตที่เรารับรู้มาเป็นเราสามารถทำให้มันดีได้ครับแม่และต้องดีกว่าเพื่อตั้งไว้ให้ลูกหลานคนรุนหลังอุสาหะไม่ท้อแท้ง่ายๆสร้างมาตรฐานไว้ในตระกูลเรา ถ้าเราเดินตามหาจมูกที่คนอื่นมีเพื่อเอาช่วยเราหายใจ ไม่ใช้เรื่องแปลกหรอกที่เราจะใช้จมูกคนอื่นหายใจ เพราะไม่เคยมองเห็นได้เลยสักครั้ง แต่ถ้าเชื่อมันและใจค้นหาและใช้ตัวเราเองก้าวเดินโดยความคิดตัวเราเอง สุดท้ายลูกก็เอามันมาประดับคำนำหน้าขัตรประชาชนที่คนเราเขียนคำหน้าเกือบเหมือนกันหมด แต่ของเรามีเปลี่ยนแปลงคำนำหน้าไปในทางที่พระเจ้าแผ่นดินทรงประทายแลัมอบให้นับเป็นเกียติประวัติในครอบครัวเป็นเครื่องหมายยืนยันตัวตนของชีวิตเรา แต่ความเป็นกลับได้รับผลตอบแทนอย่างคาดไม่ถึงเลย ถึงพ่อจะไม้ชื่อใจลงทุนในตัวผมในการเรียนต่อมหาลัยแต่ลูกก็ไม่เสียใจ ลูกต้องพิสูจและถีบตัวเองให้มีค่าเท่าเทียนกับพี่สาวเราสองคน เก้โชคร้ายเสียโก้ไปเร็วจนไม่มีใครให้ระบายความเสียใจได้เลยต้องทนเก็บมันไว้เสมอ ผู้หญิงกับชายจะเข้าใจมากน้อยสักเพียงใดเงชียว บางคนซื่อบ้านทั้งๆที่มีบ้านยุแล้วไปเชื่อใจกับคนที่ไม่เคยเลี้ยงเรามาแม้แต่น้อย พูดให้ใครฟังรักพ่อแม่ครอบครัวอย่างนั้นอย่างนี้สุดท้ายก็ไม่ทนและใช้เหตุผลที่มีความกับชีวิตเสมอจนมองข้ามครอบไปโดยไม่รู้ตัว ทำไมเก้ไม่ทำอย่างคนอื่นบางเนาะจะใช้ชีวิตคุ่มค่าหน่อย ชีวิตคนเรานี้ทำเพื่อใครกันแน่หน่อเก้ไม่ขอพิสูจอะไรให้ใครมาเชื่อถือให้ตัวเราแล้ว ถึงเวงาที่เราต้องคิดเห็นแก่ใจเห็นแก่ตัวเองมาเป็น1หนึ่งก่อนบาง วันที้เก้ตกต่ำในขีวิตไม่ส่วนให้เก้คิดแม่ หนึ่งเลยสิ่งไหนที่ใช้ชีวิตร่วมแล้วบันทอนจิตใจทำร้ายความเป็นเราเราจงหลีกหนี้เสียดีกว่า ลูกไม่ขอรับอะไรที่พ่อตังไว้ให้อีกต่อไปเก้ชั่วพ่อช่วยเก้มามากมายเกินพอแล้วคงอีกนานกว่าจะเกิดมาเป็นมนุษย์กี่ครั่งไม่รู้จะได้อยู่ด้วยเหมือนเคยไมก็ไม่มีใครรู้ เก้จะต่อสู้สร้างบ้านให้ตัวหลบฝนหลบหน้าใครเป็นสสิ่งที่ไม่มีใครมาเอามันไปได้และไม่ขอความช่วยเหลือใครต่อใครอีกต่อไป ถึงเวลาแล้วแม่ที่เราต้องสร้างจุดยืนที่แน่นนอนให้ชีวิตก่อน แต่ก็ไม่ห่างหายไปไหนหรอกยังคงตอบแทนพระคุณบุพการีได้เช่นเคย แต่อาจจะไม่สมบูรญ์100%แต่ลูกก็จะทำให้ดีที่สุดครับแม่ ที่ไม่อยากเจอหน้ากันที่ผ่านมาก็เพราะรักคนอื่นมากไปจนเราเสียใจเองที่สุด ใครคนแรกที่ซื่อการเดินทางแสนสบายให้พ่อมีความสุขในการเดินทางท่องเทียวอย่างสุขสบาย คนที่เรียนป.จบ ป.โทหรือ ป.ตรี หรือ ม.6 เคยมองย้อนคิดบางหรือป่าว แต่เก้ก็ยังดีใจนะแม่ดีใจที่ไม่ต้องเอ่ยปากถามคำถามเดิมซ้ำกับแม่อีกต่อไป
มีคำถามอยากถามแม่ช่วยบอกทีลูกที รักเเบบไหนกันหรือ รักที่จริงใจก้นจริงๆ