ผมอายุ16 ผมไม่อยากเรียนอย่างเดียว เรียนอย่างเดียวผมรู้สึกว่าชีวิตวัยรุ่นทำไมมันต้องวนลูปวะ
แต่ช่วงนี้ รู้สึกว่าผมเป็นคนไร้ค่ามาก อยากจะทำอะไรก็ได้แต่คิดแต่ลงมือทำไม่ได้เหมือนเจอทางตันตลอด
ตามหัวข้อครับ ช่วงนี้คิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ทำไม่ได้เจอแต่ทางตันไม่รู้จะไปทางไหน ไม่รู้จะให้ใครช่วย
คุยกับพ่อแม่ก็ไม่ได้คำตอบที่ชี้ทางเลยครับ
ผมที่จริงอยากเป็นนักแสดงนะแต่ด้วยหน้าตาและสีผิวไม่ค่อยดีนักจึงไม่รู้ว่าใครที่ไหนจะรับไปแสดง ก็เลยได้แต่เก็บความอยากนี้เอาไว้ตลอด
เป็นความท้าทายของผมนะ ถ้าได้ทำสักครั้งก็จะทำให้ดีที่สุด
จนเจอทางตันที่1
ผมอยากเป็นดนตรี พยายามดูยูทูปหรือไปเรียนก็รู้สึกว่า ทำไมทำไม่ได้วะ เลยหงุดหงิดมาก แต่ก็เล่นดนตรีอยู่ ทำยังไงก็ไม่เก่งพยายามทำตามที่เขาบอกหรือสอนนานมาหลายเดือนก็ไม่สามารถทำได้เลยพอลองมองดูคนที่เขาเริ่มทีหลังเราแต่เขาไปไกลกว่า ผมก็มีแต่ท้อและตัดพ้อตัวเองว่า ทำไมมันโง่ขนาดนี้วะ ทำไมทำไม่ได้ เลยเจอทางตันที่2
ป.ล.ผมอยากจะกลับไปเรียนดนตรีต่อแต่พ่อแม่ก็บอกให้พาน้องไปเรียนด้วยผมถึงจะได้เรียนอีกครั้ง แต่น้องผมมันไม่เอา ผมเลยขอไปคนเดียวแต่เขาก็ไม่ให้ ทางเดียวที่ผมจะได้เรียนคือต้องลากน้องไปเรียนด้วย แต่น้องผมมันไม่อยาก ผมเลยอดเรียนอีกครั้ง
ผมอยากเป็นร้อง แต่ก็เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง ตอนเด็กมีเสียงแหลมสูงใส ร้องเพลงสบายมาก พอโตมาเสียงที่เคยใสเป็นเสียงแตกหนุ่ม และก็เจอปัญหาเสียงหลบหายออกแต่ลม จนผมคิดว่าถ้าเอากล่องเสียงมาบี้เล่นได้ก็เอามาบี้แล้วและก็รำคาญตัวเองเวลาร้องเพลงที่ต้องใช้เสียงหลบแล้วออกมาแต่ลม เจอทงางตันที่3
สิ่งที่ผมชอบและอยากทำมันเจอทางตันหมดไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะทำอะไรถ้าไม่ใช่3อย่างนี้
สิ่งที่ผมไม่ชอบคือการบังคับ และผมก็ไม่ได้เรียนดีมาก แต่โดนบอกว่าสอบต้องได้เกรด3.00+ให้ได้ทุกเทอม ผมก็เครียดนะแต่ทำอะไรไม่ได้ ก็เลยทำตัวเหมือนไม่เอาอะไรไปเลย เหมือนเริ่มเป็นโรคซึมเศร้าแล้วด้วยมั้ง555 เพราะหมกตัวอยู่แต่ในห้อง ชีวิตวนลูป ช่วงปิดเทอม เลยเหงาแต่ก็ได้แค่นั่งคุยกับตัวเองอยู่ในห้องเถียงกับตัวเองไปมา ผมอยากรู้มากเลยผมจะแก้ปัญหาพวกนี้ยังไงหัวผมตันจนคิดอะไรไม่ออกเลย
รู้สึกว่าผมเป็นคนไร้ค่ามากทำอะไรก็ไม่ดี อยากจะทำอะไรก็ได้แต่คิดแต่ลงมือทำไม่ได้เหมือนเจอทางตันตลอด
แต่ช่วงนี้ รู้สึกว่าผมเป็นคนไร้ค่ามาก อยากจะทำอะไรก็ได้แต่คิดแต่ลงมือทำไม่ได้เหมือนเจอทางตันตลอด
ตามหัวข้อครับ ช่วงนี้คิดว่าตัวเองจะทำอะไรก็ทำไม่ได้เจอแต่ทางตันไม่รู้จะไปทางไหน ไม่รู้จะให้ใครช่วย
คุยกับพ่อแม่ก็ไม่ได้คำตอบที่ชี้ทางเลยครับ
ผมที่จริงอยากเป็นนักแสดงนะแต่ด้วยหน้าตาและสีผิวไม่ค่อยดีนักจึงไม่รู้ว่าใครที่ไหนจะรับไปแสดง ก็เลยได้แต่เก็บความอยากนี้เอาไว้ตลอด
เป็นความท้าทายของผมนะ ถ้าได้ทำสักครั้งก็จะทำให้ดีที่สุด
จนเจอทางตันที่1
ผมอยากเป็นดนตรี พยายามดูยูทูปหรือไปเรียนก็รู้สึกว่า ทำไมทำไม่ได้วะ เลยหงุดหงิดมาก แต่ก็เล่นดนตรีอยู่ ทำยังไงก็ไม่เก่งพยายามทำตามที่เขาบอกหรือสอนนานมาหลายเดือนก็ไม่สามารถทำได้เลยพอลองมองดูคนที่เขาเริ่มทีหลังเราแต่เขาไปไกลกว่า ผมก็มีแต่ท้อและตัดพ้อตัวเองว่า ทำไมมันโง่ขนาดนี้วะ ทำไมทำไม่ได้ เลยเจอทางตันที่2
ป.ล.ผมอยากจะกลับไปเรียนดนตรีต่อแต่พ่อแม่ก็บอกให้พาน้องไปเรียนด้วยผมถึงจะได้เรียนอีกครั้ง แต่น้องผมมันไม่เอา ผมเลยขอไปคนเดียวแต่เขาก็ไม่ให้ ทางเดียวที่ผมจะได้เรียนคือต้องลากน้องไปเรียนด้วย แต่น้องผมมันไม่อยาก ผมเลยอดเรียนอีกครั้ง
ผมอยากเป็นร้อง แต่ก็เหมือนฟ้ากลั่นแกล้ง ตอนเด็กมีเสียงแหลมสูงใส ร้องเพลงสบายมาก พอโตมาเสียงที่เคยใสเป็นเสียงแตกหนุ่ม และก็เจอปัญหาเสียงหลบหายออกแต่ลม จนผมคิดว่าถ้าเอากล่องเสียงมาบี้เล่นได้ก็เอามาบี้แล้วและก็รำคาญตัวเองเวลาร้องเพลงที่ต้องใช้เสียงหลบแล้วออกมาแต่ลม เจอทงางตันที่3
สิ่งที่ผมชอบและอยากทำมันเจอทางตันหมดไม่รู้ว่าชีวิตนี้จะทำอะไรถ้าไม่ใช่3อย่างนี้
สิ่งที่ผมไม่ชอบคือการบังคับ และผมก็ไม่ได้เรียนดีมาก แต่โดนบอกว่าสอบต้องได้เกรด3.00+ให้ได้ทุกเทอม ผมก็เครียดนะแต่ทำอะไรไม่ได้ ก็เลยทำตัวเหมือนไม่เอาอะไรไปเลย เหมือนเริ่มเป็นโรคซึมเศร้าแล้วด้วยมั้ง555 เพราะหมกตัวอยู่แต่ในห้อง ชีวิตวนลูป ช่วงปิดเทอม เลยเหงาแต่ก็ได้แค่นั่งคุยกับตัวเองอยู่ในห้องเถียงกับตัวเองไปมา ผมอยากรู้มากเลยผมจะแก้ปัญหาพวกนี้ยังไงหัวผมตันจนคิดอะไรไม่ออกเลย