ใครเคยหดหู่เพราะต้องห่างกับแฟนบ้างคะ

เรากับแฟนตัวติดกันมากเวลาอยู่กับเขาแล้วเราสบายใจมากมันเหมือนเขาเป็นทุกอย่างเวลาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกปลอดภัยและอบอุ่นแต่ด้วยหน้าที่การงานการเรียนหลายๆอย่างทำให้เราต้องแยกกันจะได้เจอกันทีก็หลายๆเดือนครั้งครั้งละ2วัน ทุกครั้งที่ได้เจอเขาเรารู้สึกมีความสุขมากเวลามันผ่านไปเร็วมากมันมีความสุขซะจนบอกไม่ถูกเรารู้สึกว่าเราเป็นตัวเราอีกครั้งเวลาที่ได้อยู่กับเขาเราหายเหนื่อยเราสบายใจแต่พอต้องแยกกันเรากลับรู้สึกหดหู่มากร้องไห้ทุกครั้งมันไม่ชินสักทีเราต้องกลับมาอยู่ในจุดจุดเดิมเหมือนเริ่มต้นใหม่อีกครั้งและอีกครั้งเป็นแบบนี้ซ้ำไปซ้ำมาเราไม่มีความสุขเลยมันเหนื่อยมันท้อมันล้าอารมณ์มันดาวน์ไปหมดใช้เวลาประมาณสัก2อาทิตย์เราถึงจะกลับมาใช้ชีวิตปกติได้แต่มันก็ไม่ปกติเท่าเวลาที่มีเขาอยู่พูดง่ายๆเราเหมือนเป็นคน2ตัวตนตัวตนแรกคือตัวตนที่มีแต่ความสุขความสบายใจตัวตนที่2เป็นตัวตนของคนที่ค่อนข้างจะมีแต่ความทุกข์ทำอะไรก็เหนื่อยล้าไปหมดเราเบื่อสังคมเบื่อสิ่งแวดล้อมรอบตัวเรามากค่ะเราเหนื่อยมากจากรับมือกับความกดดันต้องบอกก่อนเลยว่าครอบครัวเรากดดันเรามากเราไม่สามารถเล่าหรือระบายอะไรให้ครอบครัวฟังได้เลยเพราะทุกครั้งที่เล่าไปมันก็จะกลายเป็นเรื่องใหญ่กว่าเดิมเรารู้สึกไม่มีค่าเลยค่ะเราเหมือนต้องแบกรับภาระความกดดันนี้ไว้คนเดียว แต่พอได้อยู่กับเขาเรารู้สึกเหมือนเราเป็นคนพิเศษ รู้สึกเหมือนมีพี่ชายมีเพื่อนมีแฟนที่คอยปลอบเราที่คอยอยู่ข้างๆเรา ที่คอยช่วยเราแก้ปัญหาคอยแบ่งเบาความกดดันของเราไป ทั้งหมดนี้จึงเป็นต้นเหตุของอาการหดหู่ที่เราต้องเผชิญอยู่
เราควรจะทำยังไงดีค่ะกับความรู้สึกแบบนี้เราควรจะจัดการมันยังไงดี