เราเป็นเด็กมอต้นค่ะ กำลังจะจบม.3แล้ว ปกติเรามีนิสัยที่รถกษาอิสระ เฮฮา ขบขัน แล้วก็มีอารมณ์ด้านบวกเยอะมากๆ แต่มาหลังๆ เราเรื่องมีความรู้สึกติดลบ เราร้องไห้บ่อยมากๆหลังจากช่วงที่เราถูกย่ากระชากหังเพียงเพราะเราไม่ทำกับข้าวให้น้องกิน ทั้งๆที่ย่ายังไม่ได้สั่งอะไรเรา หลังจากนั้นเราไปโรงเรียน ปกคิเราจะเป็นคนพูดมาก แต่วันนั้นเราเงียบ แทนที่เพื่อนๆจะพูดว่าเห้ย อย่าเงียบดิ สู้หน่อยสิวะ แต่พวกเขากลับพูดว่าไม่พูดมากน่ะดีแล้ว พวกเขาอาจจะไม่คิดอะไรมาก แต่มันสบผลกระทบต่อจิตใจเราจนเป็นแผล เพื่อนๆเริ่มมองเราไปในทางลบ รำคาญเรา ทิ้งเราไว้ให้อยู่ข้างหลัง เป็นการแบ่งชนชั้นแม้กระทั่งในกลุ่มเพื่อน ทุกอย่างกดดันพร้อมๆกันทำให้เราอยากฆ่าตัวตาย แต่เราไม่ได้เป็นโรคซึมเศร้านะคะ
เรามีโรคประจำตัวด้วยค่ะ เราเลยถูกครอบครัวตีกรอบ ซึ่งเราไม่สามารถทำได้ เพราะพวกรักอิสระ เมื่อความกดดันจากคนรอบข้างบีบเราขึ้นอีก ทำให้รู้สึกอยากจะฆ่าพวก ทั้งครอบครัว เพื่อน และตัวเอง เราชอบจินตนาการการตายอย่างทรมานของคนแล้วเราเกิดมีความสุขขึ้นมา เรากลัวว่าเราจะเป็นโรคจิต เราพยายามไม่คิด แต่เราก็คิด
เราเป็นโรคจิตหรือเปล่าคะ ไม่กล้าบอกกับคนในครอบครัวเลยค่ะ แล้วก็กลัวพวกเขาไม่เชื่อ หากเราเสี่ยงจะเป็น เราจะได้ไปหาจิตแพทย์ค่ะ เราไม่อยากเป็นคนที่แปลกประหลาดแปลกแยกกับทุกคนค่ะ
เรามีความรู้สึกอยากฆ่าคนค่ะ แล้วก็อยากฆ่าตัวตายในเวลาเดียวกันด้วย
เรามีโรคประจำตัวด้วยค่ะ เราเลยถูกครอบครัวตีกรอบ ซึ่งเราไม่สามารถทำได้ เพราะพวกรักอิสระ เมื่อความกดดันจากคนรอบข้างบีบเราขึ้นอีก ทำให้รู้สึกอยากจะฆ่าพวก ทั้งครอบครัว เพื่อน และตัวเอง เราชอบจินตนาการการตายอย่างทรมานของคนแล้วเราเกิดมีความสุขขึ้นมา เรากลัวว่าเราจะเป็นโรคจิต เราพยายามไม่คิด แต่เราก็คิด
เราเป็นโรคจิตหรือเปล่าคะ ไม่กล้าบอกกับคนในครอบครัวเลยค่ะ แล้วก็กลัวพวกเขาไม่เชื่อ หากเราเสี่ยงจะเป็น เราจะได้ไปหาจิตแพทย์ค่ะ เราไม่อยากเป็นคนที่แปลกประหลาดแปลกแยกกับทุกคนค่ะ