เรื่องเล่าของผม เรื่องมันมีอยู่ว่า

❤.ความบังเอิญที่แม่ให้ผมไปอยู่ด้วยที่นครนายก ผมได้รู้จักคนคนนึง ความผูกพันธ์ของผมและเขา มันมากเกินที่ผมจะอดคิดไม่ได้ มันเกินคำว่า "คนรู้จัก" แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเขาชอบผมจริงๆหรือป่าว ผมคิดไปเองหรือป่าว ผมเจอเขาครั้งแรกตอนปี 2556 ตอนที่ผมรู้จักเขา ผมก็ยังไม่ได้คิดอะไร แต่พอเขาเข้ามาทำความรู้จักกับผม เวลาจะทำงานอะไรผมก็ชอบไปดูเขาทำ ชอบถามว่าให้ช่วยอะไรไหม แล้วมันก็ทำให้ผมและเขาสนิทกันมากขึ้น ผมรู้จักกันมา ประมาณ 4 ปีแล้ว จะกินข้าว จะทำอะไรก็จะทำด้วยกันตลอด เขาบอกว่าเขาจะไม่ทิ้งผมไปไหน แต่เขามีครอบครัวแล้วนะครับ พอผ่านมาได้ประมาณ 3 ปีเขาบอกผมว่าเขารอผมมานานแล้วรอมาประมาณ 3 ปีแล้ว ผมก็เลยกอดเขาแล้วผมก็บอกเขาว่า รักนะ อย่าทิ้งไปไหนนะ แต่แล้ววันหนึ่ง มีเรื่องทำให้ผมและเขาต้องแยกจากกันประมาณ 5 เดือน ผมเลยไม่ได้ติดต่อกับเขาอีก หลังจาก 5 เดือนผ่านไปนั้น เขาก็ติดต่อผมกลับมา ถามว่าผมอยู่ไหนทำอะไรทำไมไม่รอเขากลับมา แล้วเขาบอกผมว่าจะมาหาผมที่บ้าน บ้านเขาอยู่นครนายก บ้านผมอยู่ปราจีนบุรี แต่ผมยังไม่ได้บอกเรื่องที่ผมมีแฟนใหม่ แฟนใหม่ของผมก็นิสัยไม่ค่อยดีเท่าไหร่ แต่พอเขามาถึงบ้านผมเขาก็เลยรู้ว่าผมมีคนใหม่แล้ว เขาก็เลยไม่พูดอะไร เขาก็นั่งเล่นคุยกับผมสักพักแล้วเขาก็กลับบ้าน ประมาณชั่วโมงนึงผมก็เลยโทรถามเขาว่าถึงบ้านยัง เขาก็บอกว่าถึงได้สักพักแล้ว แล้วเขาก็พูดขึ้นมาว่า ตั้งแต่มีคนใหม่ลืมอีสวยไปเลยเนอะ.❤
( อีสวยในที่นี้หมายถึงหมา ตอนผมออกไปข้างนอกกลับเขาตอนกลับผมกับเขาชอบเอาขนมมาฝากมันตตลอด ).
     ❤.ตอนแรกผมว่าจะพูดออกไปนั้นแหละว่าเขาก็มีครอบครัวแล้ว จะรั้งผมไว้ทำไม ถึงจะรั้งไว้เราก็รักกันไม่ได้อยู่ดีแต่ผมไม่ได้พูดออกไป เพราะผมรักเขามาก จะไปไหนก็ไปด้วยกันตลอด และหลังจากนั้นแฟนคนใหม่ของผมเขาก็ทิ้งผมไป ผมก็อยู่คนเดียว ที่ผมมีแฟนใหม่ไม่ใช่ว่าผมไม่รักเขานะครับ แต่เขามีครอบครัวแล้วผมเลยไม่อยากทำให้มันเกินเลยไปมากกว่านี้ การที่ผมมีแฟนใหม่มันทำให้ผมรู้ว่า ผมไม่สามารถลืมเขาได้เลยจริงๆ แต่ตอนนี้ผมอยากจะกลับไปหาเขาแต่ผมก็ไม่กล้า.
ผมควรทำยังใงดีครับ ช่วยบอกผมที😥😐