ผมรู้จักเพื่อนคนหนึ่งตอนเรียนอยู่ ม.ปลายเรา2คนอยู่ห้องเดี่ยวกัน ตอนเรียนผมคบกับเพื่อนอีกคนคบการนานมาก แต่เราสองคนเจอหน้ากันก็คุยสนุกนะแต่ถ้าเป็นคุยทางโทรศัพท์กับไม่รู้จะคุยอะไรกัน หลังจากเรียนจบผมกับแฟนก็ไม่คอยเจอหน้ากันก็ได้แต่คุยทางโทรศัพท์ ช่วงคุยทางโทรศัพท์ก็คุยกันไม่เกิน3นาที จริงๆๆ เหมือนเราสือสารกันไม่รู้เรื่องผมเป็นคนตลกนะคุยเก่งด้วยแต่กับคนนี้ไม่รู้ มันคงเข้ากันไม่ได้จริงๆ นั้นล่ะคือเหตุแห่งการเลิกกัน. หลังจากนั้นก็หลายปีผมเจอเพื่อนคนหนึ่งช่วงฝึกงานผมชวนเทอไปถ่ายรูปเล่นที่สวนสาธารณะหนองบัว มันรู้สึกแปลกๆกับเพื่อนคนนี้อาจจะเป็นช่วงที่ผมไม่มีใครก็ได้หรือผมแค่เหงา ผมก็เลยไม่บอกเทอว่าผมชอบเทอ เราสองคนชอบอะไรคลายๆกันนะฟังเพลง เที่ยว ชอบพูดติดตลก หลังจากทีถ่ายรูปแล้วเราก็คุยแชทกันบ่อยๆครั้ง เวลาคุยกับเทอมันรู้สึกมีความสุข แต่เทอก็ชัดเจนว่าเราสองคนคือเพื่อนกันเวลาผมไม่เม้นเทอ เทอก็เม้นกลับ ด้วยคำว่าเพื่อนต่อท้ายตลอด ผมคงแสดงออกมากเกินไปว่าผมคิดกับเทอมากกว่าเพื่อน หรือว่าเทอต้องการให้ผมชัดเจน เทอมันจะโพสลงหน้าเฟสเทอว่าจะทำอะไรก็ชัดเจนไปเลย คำตอบที่ได้มีแค่ ตอบรัก หรือ ปฎิเสษรัก มีอย่างหนึ่งที่ผมไม่กล้าบอกที่จริงผมก็เป็นคนชัดเจนกับทุกคนนะแบบไม่ต้องรังเล แต่ผมกลัวเสียเทอไปเพราะเราคือเพื่อนกัน ถ้าเป็นคนอื่นคงไม่อยากสำหรับผม จนทุกวันนี้ผมก็ไม่กล้าบอกความรู้สึกที่ผมมีให้เทอฟัง ผมก็อยากลองคบกับเทอดูนะ ถ้าเป็นแบบนี้ตลอดผมคงไม่โอเค #เพือเทอผ่านมาเห็น อยากบอกเทอว่าเค้าชอบเทอนะ ชอบมานานแล้วล่ะ แต่ไม่กล้าบอกกลัวเสียเทอไป #รักเทอนะ😟😟😯 เรามาคบกันไหม