เบื่อโลก

คือตามหัวข้อเลยนะ คือเราอ่ะรู้สึกว่างเปล่าแบบไม่มอะไรเลยอ่ะ เราไม่รู้จักความรักไม่รู้จักความเป็นมนุษย์ด้วยซํ้า
ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกันแต่เรารู้สึกเหมือนว่าเราเริ่มที่จะไม่ใช่มนุษย์แล้วอ่ะ ข้างในมันว่างๆเหมือนไม่มีหัวใจอ่ะ
ตอนเด็กๆเราเคยโกหกแม่หรือไม่ก็ขโมยของซึ่งไม่รู้ว่าทำไปทำไมเหมือนกัน
แรกๆแม่ก็บอกว่าไม่เป็นไร พอเกิน4ครั้ง(มันเป็นเรื่องเล็กๆ)แล้วด้วยความที่เราเปนเด็กไง
แม่เราก็เอาแต่บอกว่าไม่เป็นไรๆ พอเกิน4ครั้งเท่านั้นแหละไม่รู้ว่าไปเครียดอะไรมาคือเราไปโกหกแม่ว่าเราทำการบ้านเสร็จแล้ว
แต่จริงๆคือยังไม่เสร็จไง พอตอนเย็นแม่เรารู้พอเรากลับบ้านแม่เราก็มาบีบคอเราแล้วก็จิกเนื้อเราด้วยแล้วก็พูดว่าโกหกแม่ทำไม
พอเราอธิบายก็บอกว่าเถียง เราเลยเมินแม่เข้าไปในห้องแล้วแม่ก็ทุบประตูแล้วก็ด่าเรา เราก็ไม่เข้าใเท่าไหร่ไง
แล้วตอนนั้นถ้าเป็นเด็กอายุแค่8ขวบเหมือนเราคงร้องให้ใช่มะ ซึ่วเราก็ร้องให้นะแต่เราไม่รู้สึกอะไรเลยอ่ะ
รู้สึกแค่นํ้าตามันไหลเฉยๆแต่ไม่เศร้า เราก็ปล่อยเลยตามเลยไปให้แม่ด่าให้แม่ตี แต่เอาจริงๆเราไม่เคยผิดสัญญาแม่เราเลย
ถ้าสมมุติแม่เราให้เราสัญญาอะไรเราก็จะทำแต่แม่เราชอบไม่รักษาสัญญากับเรา เราเกลียดคนที่ไม่รักษาสัญญามากบอกเลย
พอแม่เราไม่รักษาสัญญาบ่อยๆช่วงแรกๆเราก็มีความรู้สึกนะ ช่วงหลังๆคือต่อให้มีคนตายต่อหน้าเราก็ไม่ร็สึกอะไรแล้วอ่ะ
คือมันเฉยต่อทุกอย่างแล้วอ่ะ ความรู้สึกภายนอกมันก็ใช้ได้เหมือนปกตินะ ยิ้มได้หัวเราะได้ เหมือนใส่หน้ากากอ่ะ แต่พออยู่คนเดียวมันทำไม่ได้ไง
ความรู้สึกตอนนั้นคือเฉยมากอ่ะ เราเคยลองเอาคัตเตอร์กรีดตรงน่องแล้วเป็นไงรู้ไหมรู้สึกแค่เจ็บธรรมดาเอง คือมันเจ็บนิดๆแค่ตอนแรกตอนหลังๆคือนิ่งแบบเจ็บก็ไม่รู้สึกแล้วอ่ะ เราอาบนํ้าได้ปกติโดยที่ไม่ทายาเลย แต่ต้องอยู่คนเดียวนะ ต่อหน้าคนอื่นก็จะเหมือนใส่หน้ากากอ่ะ
บอกหน่อยถ้าใครรู้ เราเป็นคนตายด้านหรือเปล่า แต่เอาตามจริงถ้าเราเห็นคนฆ่าแม่เราต่อหน้าเราก็เฉยๆนะเพราะขนาดเราๆยังเคยคิดที่จะฆ่าแม่เลย
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่